Birinci kişi

Ekibimizin Kahramanmaraş'a bağlı Pazarcık ilçesinde konuştuğu iki kişi bölgede yaşananları anlattı, düşüncelerini paylaştı.

“Deprem olduğunda İstanbul’daydım. İstanbul’dan Maraş’a gelirken yolda yardım TIR'larını, iş makinelerini gördüm. Türk halkı bambaşka bir halk ama biz birbirimizin değerini bilmiyormuşuz, bizi bölmüşler, bizi ayırmışlar. Biz Aleviyiz, bu ülkede Alevi olmak suç mu? Bize ne belediyelerden yardım gelir ne başka bir şey. Pazarcıklıyım, Pazarcık’ta bir mahallede yaşıyorum. Belediye bir kez bile yol yapmadı, bir kez olsun asfalt dökmüş değil buraya. Belediye başkanı açıkça söylüyor 'ben size yapmayacağım' diye. Ama bizim halkımız her şeyin farkında, ben de hiç aksini düşünmedim, hep biz kardeşiz diyordum ama bu durumda birliği beraberliği daha güzel öğrendim. Biz hep böyleyiz. Allah halkımızdan razı olsun. Biz çok güzel bir halkız.”

• İkinci kişi:

“Millet açlıktan ölüyordu. Burada dört gün ekmek bulamadık. Eş dost getirdi biraz. Kömür yakıyorduk, dışarıda yaka yaka o da bitti. Gece eve girmiyoruz, çadırda kalıyoruz. Dört gün üst üste bu mahalle aç kaldı. Ne fırınlar çalıştı, ne bir şey. Halk sağ olsun, her yerden yardım geldi. Allah razı olsun. Benim maddi durumum yok zaten. Ahırla evin yarısı gitti, gelirim de yok. Bir tek yaş aylığım var. Başka da bir şey yok. Onunla geçiniyorum. Gelsin hâlimize baksın devlet. Bütün evler yıkıldı, şehir kalmadı. Bizim de maddi durumumuz olmadığından perişan kalıyoruz.”

_{Kaan Walsh}