Siyasetçiler bazen seçimlerden elde ettikleri başarının sarhoşluğuyla, bazen de içgüdüsel olarak ülkede her şeyi kontrol etmek isterler.

Kuvvetler ayrılığının olduğu ülkelerde en üst siyasetçi olan Başbakan, Cumhurbaşkanı, Devlet Başkanı, Başkan kimse, onun da yetkileri sınırlıdır. Her istediğini yapamaz. Zaten tersi olduğu durumda rejimin adı demokratik rejimden çıkar ve padişahlık, sultanlık, krallık gibi monarşiye dönüşür.

Demokratik bir seçim sürecinde; kazanan liderin en çok da kontrol etmek istediği alan ekonomidir. Siyasi lider, kendi siyasi geleceğinin ekonomi ile yakından alakalı olduğunu bilir. Bu nedenle ekonomik büyümeyi canlı tutmak, işsizliği azaltmak ister. Çoklukla da bu konuda bilgisiz olmasına karşın kendisini yetkin sanabilir. Bu yanılgı öylesine gözleri kör edicidir ki, alabileceği ekonomik kararlar ülkeyi ekonomik bir felaketin içine de sokabilir.

İşte yine gelişmiş ülkelerde siyasetin tepe liderinin ekonomik politikaları ülkenin merkez bankası ile oluşturması beklenir; ancak bir kez politika oluştuktan sonra o politikanın özellikle para politikası bacağına siyasetçi karıştırılmaz. Para politikası teknik bir konudur, etkileri hemen gözlemlenemez, önemli bir sabır gerektirir ve siyasetin doğası gereği siyasetçi bu sabrı gösteremez. Para politikası siyasetin emrinde olursa öngörülemezlik artar, alınması gereken zorlu kararlar alınmaz ya da ertelenir ve popülizm ekonomiye hâkim olur.

DEVAMINI OKU