"28 Days Later"ın üzerinden 28 yıl geçmiş. Dünya, öfke virüsü salgınından kurtulmuş. Bir yer hariç: İngiltere. "28 Years Later" neredeyse bir jenerasyon sonra, yakıtını “eski güzel günler”e dair fantezilerden alan Brexit sonrası İngiltere’nin politik/kültürel ortamında yeni bir soru soruyor: Dolaptaki iskeletleri, halının altına süpürülmüş onca ızdırabı gördüğü hâlde görmezden gelen önceki jenerasyonun dünyası mı özlediğimiz?

Yazı: Cihan Akkartal

Bu yılın en çok beklenen korku filmlerinden 28 Days Later’da Danny Boyle ile Alex Garland, ait oldukları yerde, auteur korku sinemasının zirvesinde yeniden buluşuyorlar. Alex Garland’ın yazdığı, Boyle’un yönetmen koltuğunda oturduğu 2002 yapımı 28 Days Later'da "'Medeni' toplum çökerse insanlara ne olur?" diye soruyorlardı.

Neredeyse bir jenerasyon sonra, yakıtını “eski güzel günler”e dair fantezilerden alan Brexit sonrası İngiltere’nin politik/kültürel ortamında soru değişiyor. Bu kez kurulabilecek yeni düzenin aktörlerine, yani çökmüş bir toplumda yetişen çocukların ahvaline bakıyorlar. Geçmişi işine geldiği gibi hatırlayan ve merkezden sağa doğru yokuş aşağı uzaklaşan ideolojilerin yükselişte olduğu “medeni” dünyanın geleceğine dair oldukça insancıl bir vizyonu ancak Boyle ve Garland ikilisinin kotarabileceği şekilde, orta parmağını kaldırarak paylaşıyor film.

Açılış sekansında, 28 Days Later'da virüsün hızla yayıldığı anlara geri dönüyoruz. Dışarıda neler olup bittiğini duyan ama ekranın önünden kalkmasına izin verilmeyen, dehşetten büyümüş gözleriyle Teletubbie’leri izleyen çocuklara, kapının önüne kadar gelen kıyametten gözlerini kaçırmaları söyleniyor. Varoluşu tehdit eden ne varsa görmezden gelmek, yokmuş gibi yapmak, ekranlara uyuşarak bakmayı tercih etmek bir başa çıkma yöntemi olarak ‘80 sonrası kuşaklara oldukça doğal geliyor olmalı.

YAZININ DEVAMI