Eğer emeklilik politikaları bu eşitsizlikle giderse bundan sonraki yıllarda yaşlılık yıllarında dinlenmek giderek azınlıkta kalanların kurabildiği bir hayale dönüşecek gibi. O zaman herkese eşlik edecek şarkı da belli: Bir ihtimal daha var, o da ölmek mi dersin?

Yazı: Ayça Örer

Yaşıtlarının emeklilik günlerini yazlıklarında geçirmek için geldiği Balıkesir’de televizyon ve uydu tamirciliği yaparak geçimini sürdüren 73 yaşındaki İsmail Bey, neden çalıştığını şöyle anlatıyor:

“Ben çocukken, tarlaya gider orada çalışırdık. Çünkü imkanımız yoktu, ayakkabı almak için babana gidemezdin. Zaten gidersen o da seni alır bir yere çırak verirdi. Kendi ayakkabını kendin alırdın. Çocukken çalıştım, askere gittim geldim, 21 yaşında fabrikada işe girdim, 51 yaşıma kadar yine çalıştım. Emekli oldum.

Yıl 2003. Yemin olsun 51 yaşımda aldığım emekli maaşımla bugün aldığım emekli maaşım arasında öyle büyük bir fark var ki. O zaman en azından et alırdık, bayramda kurban bile alırdık. 67 yaşımda sağ elimde hissizlik başladı ama yalnızca 4 ay ara verebildim çalışmaya. Öyle duracak bir zaman da durum da yok.

Çocukken de ayakkabı almak için kendim çalışıyordum, 73 yaşımda da. Başladığım yere döndüm. Asla kazandığımızla geçinemeyiz.”

Ailesi, sık sık yüksek yerlere çıkan, merdiven tırmanan İsmail Bey’in yaptığı işten tedirgin ancak evdeki nüfus 5, çalışan 2 kişi olduğu için bu durum değişmiyor.

Türkiye Emekliler Derneği’ne göre yaklaşık 2 milyon emekli de kayıt dışı çalışıyor. Geçinemediği için çalışmak zorunda kalan emekli sayısı toplamda 4 milyonu buluyor. Türkiye’de toplam emekli sayısı 16 milyon 154 bin 322 kişi. Bu rakamlara göre emeklilerin yaklaşık dörtte biri çalışmak zorunda.

YAZININ DEVAMI