Sahte emniyet müdürleri, sahte savcılar, Ahmet Ümit’in Komiser Nevzat’ının adını kullanan dolandırıcılar, tezgah kurup takı toplayan “sahte damatlar”, dostluk maskesiyle güvenimizi sömürenler, Japonya’da kiralanan “anne”ler, “sevgililer”… Sahte, her boşluğu dolduruyor. Ve sahte yaygınlaştıkça, gerçek ile sahte arasındaki açıklık bulanıklaşıyor.

Yazı: Metin V. Bayrak

Sahtelik pandemisi yaşıyoruz. Yaşıyoruz çünkü gerçek. Daha doğumhanedeyken başlıyor, "tanı" da "rapor" da sahte ama ölümler gerçek.

Diplomanın mürekkebi kurumadan devam ediyor bu hikaye: Torpilin görünmez kalemiyle yeniden yazılıyor sıradan olduğu kadar "ucuz" hayatlar. Yazılı sınavlarda alınan yüksek puanlar, mülakat kapısında kariyer için üretilen rıza çarklarında dağılıveriyor. Üniversiteler adrese teslim kadroların dekoru hâline geliyor.

• Tuğba Tekerek’in Taşra Üniversiteleri adlı kitabında “Bu kadar da olmaz” dedirten Türkiye’nin özellikle son çeyrek yüzyıldaki subreel (öngerçek/gerçekaltı) hâllerine dair anlattıkları, yalnızca bir kurumu değil, hakikati kılıfına uydurarak sahteyle ikame eden bir düzeni gösteriyor. Bu subreel düzen, zihnimizde belirmiyor çünkü kavramlaştıramıyoruz.

Bugün "sahte", bireysel bir hilenin ötesinde, toplumsal bir yapıya dönüşmüş durumda. Sahte emniyet müdürleri, sahte savcılar, Ahmet Ümit’in Komiser Nevzat’ının adını kullanan dolandırıcılar, tezgah kurup takı toplayan “sahte damatlar”, dostluk maskesiyle güvenimizi sömürenler, Japonya’da kiralanan “anne”ler, “sevgililer”… Sahte, her boşluğu dolduruyor. Ve sahte yaygınlaştıkça, gerçek ile sahte arasındaki açıklık bulanıklaşıyor.

YAZININ DEVAMI