Paul Thomas Anderson, yeni filmi “One Battle After Another”da 2002 yılında çektiği “Punch Drunk Love”ın ardından ilk defa günümüze, şimdiki zamana dönüyor. Bu dönüşün nasıl bir aciliyetten doğduğunu, filmin aynı zamanda yönetmenin en politik filmi olmasından da anlamak mümkün.

Yazı: Aslı Ildır

Paul Thomas Anderson, yeni filmi One Battle After Another’da 2002 yılında çektiği Punch Drunk Love’ın ardından ilk defa günümüze, şimdiki zamana dönüyor. Bu dönüşün nasıl bir aciliyetten doğduğunu, filmin aynı zamanda yönetmenin en politik filmi olmasından da anlamak mümkün.

Filmin günümüz ABD'sinin bir başka absürt portresini sunan Eddington’la aynı sene vizyona girmesi, yalnızca Amerika’da değil, tüm dünyada yükselen faşizm, kurumsallaşan devlet şiddeti ve güçlenen paranoya atmosferi düşünüldüğünde elbette tesadüf değil. Öte yandan Eddington günümüz Amerikası'nı çıkışsız bir cehennem olarak tanımlarken One Battle After Another, kaostan çok çıkış üzerine düşünen, tarihsel bir hat çizerek direnişin farklı hâllerini arayan bir film.

^{One Battle After Another | Kaynak: TME Films}

Günümüzden 16 sene önce, French 75 isimli devrimci bir grubun eylemleriyle başlayan film, grubun en önemli üyelerinden Perfidia’nın tutuklanmasıyla bugüne atlıyor. Asıl hikayemiz Perfidia’nın kızı Charlene ve eski French 75 üyesi olan babası Pat üzerinden ilerliyor; esas düşmanımız ise Perfidia’nın takıntılı bir arzu besleyen, en büyük hayali “Noel Maceracıları” isimli beyaz üstünlükçü bir külte katılmak olan ve nihayetinde Charlene’i kaçıran Steven Lockjaw isimli birlik komutanı.

Filmin olay örgüsüyle ilgili bu birkaç cümle, bize filmi algılayabilmek için yalnızca bir çıpa görevi görebilir ancak. Zira yerinde durmak bilmeyen, ilk sahnesinden itibaren adeta “hiperaktif” bir kurguyla ilerleyen, çok karakterli, çok bakışlı, çok geveze ve kalabalık bir film One Battle After Another. Bu hâliyle bugünün Amerikası'nı da fazlasıyla andırıyor.

Öte yandan, her ne kadar film şimdide geçiyor gibi gözükse de aslında zamana dair ipuçlarını sürekli saklıyor bizden, çünkü tüm zamanların üst üste bindiği tuhaf bir şimdinin içindeyiz Anderson’a göre. (Pat’in devrimci örgütle olan telefon görüşmesinde “Saat kaç?” sorusunu bir türlü yanıtlayamaması boşa değil.) Özellikle normalde 2010’larda geçmesi gereken ilk bölüm, tüm o “devrimci ateşiyle” sanki 68 ruhundan izler taşıyor. (Filmin uyarlandığı roman olan Thomas Pynchon imzalı Vineland’ın orijinalinde 1984’te geçtiğini ve 68 sonrası döneme baktığını da ekleyelim.)

YAZININ DEVAMI