İkonik bir font, bir dizi Pulitzer ödülü, gazetecilik tarihini değiştiren makaleler ve çalışan herkesin işine delicesine tutkun olduğu bir dergi: The New Yorker. Şubat 2025’te 100. yaşını kutlayan The New Yorker, kutlamalar kapsamında Oscar ödüllü yönetmen Marshall Curry'ye "mabedinin" kapılarını açtı, bizi haber odalarına ve toplantılarına davet etti.

Yazı: Ilgaz Gökırmaklı

ABD'nin en ünlü haftalık dergisi The New Yorker, tam 100 yıldır eleştiri, yorum, haber, analiz, şiir, deneme, öykü ve karikatürleriyle okurlarıyla buluşuyor. Bu dijital krizler çağında kendi standartlarından ödün vermeden tam 100 yıldır dergi çıkarmak, Türkiye’de gazetecilik yapmaya çalışanlara "hayal" satıyor desem abartmış olmam sanırım. Tabii çokça sorgulama eşliğinde...

Şubat 2025’te 100. yaşını kutlayan The New Yorker, kutlamalar kapsamında Oscar ödüllü yönetmen Marshall Curry'ye "mabedinin" kapılarını açtı, biz izleyenleri de haber odalarına ve toplantılarına davet etti. Editörler, yazarlar, redaktörler, teyitçiler, çizerlerin yanı sıra dergide çalışan ve talep eden herkesin davet edilip fikirlerini sunabildiği toplantılar ve titiz bir çalışmanın sonucunda yayımlanıyor her hafta dergi.

'The New Yorker'da yazmak mı Akademi Ödülü mü?

Netflix’te yayımlanan The New Yorker’ın 100 Yılı isimli, 96 dakikalık belgeselde anlatıcı koltuğunda Oscar ödüllü Julianne Moore oturuyor. Filmde, bir yandan yıldönümü sayısının hazırlıklarını izliyor, bir yandan da doğrusal olmayan bir zamansal kurguyla yayının geçmişine gidiyoruz.

Belgesel boyunca yayın emekçilerinin yanı sıra tanıdık simaları da görüyoruz. Oyuncular Jesse Eisenberg, Sarah Jessica Parker, Molly Ringwald ve yazar Ngozi Adichie de bu isimlerden. Her biri The New Yorker’a yazma deneyimlerini anlatıyor, isimlerini dergide görmenin ayrıcalıklı bir statü kazandırdığını söylüyor.

Öyle ki Eisenberg, “Hasta mıyım, ölecek miyim; bu bir dilek hakkı mı diye düşündüm” sözleriyle anlatıyor dergide yayımlanan ilk yazısının getirdiği şaşkınlığı ve coşkuyu. Molly Ringwald ise–hiç Akademi Ödülü kazanmadığını da hatırlatarak—ismini The New Yorker’da görmenin, bu ödülden bile daha önemli olduğunu anlatıyor.

YAZININ DEVAMI