Cannes’dan En İyi Yönetmen ve En İyi Erkek Oyuncu ödülleriyle dönen "The Secret Agent", askerî diktatörlükle yönetilen 1977’ler Brezilya'sında geçen bir politik gerilim. Kleber Mendonça Filho imzalı yapım, tıpkı yönetmenin bilimkurgu-western’i "Bacurau" (2019) gibi türlerarası bir dünya kuruyor. Yer yer büyülü gerçekçi yerlere savrulan, çoğunlukla ise kendimizi karmakarışık bir ajan hikayesinin ortasında bulduğumuz film, seyircinin zihninde politik bir “anı” yaratmanın peşinde.

Yazı: Aslı Ildır

Filho bir kez daha başı sonu belli olmayan, kimin neden ve nasıl öyküye dahil olduğu belirsiz bir dünyanın ortasına fırlatıyor bizi. Bu kaybolmuşluk hissi, filmdeki büyülü gerçekçi tonu ya da bir rüya-kabus izliyormuşuz hissini daha da güçlendiriyor. Anlayamadığımız bir nedenden Brezilya’nın Recife bölgesine kaçan Armando’yla başlıyoruz filme. Tek bildiğimiz (ya da hissettiğimiz): Hava fazla sıcak. Etrafta cesetler var. Ölüm, daha doğrusu cinayet burada normalleşmiş. Zaman bazen yavaş, bazen çok hızlı, parça parça akıyor. Ter damlıyor sanki ekrandan.

Her anlamda susuz kalmış, kurak bir western şehri burası adeta. Her an sokak ortasında rastgele düellolara denk gelebileceğiniz, izlemekle kalmayıp kurbanı olabileceğiniz tuhaf bir ülkedesiniz. Kim kimin adamı, ne istiyor, herkes kim, siz kimsiniz, kimin yanındasınız, kim iyi kim kötü belirsiz bir karnaval alanı, bir sirk burası.

Seyirci olarak filmin dünyasına girdiğimiz andaki ruh hâlimiz, filmin başında Wagner Moura’nın canlandırdığı Armando’nun şehre girişi üzerinden sahneleniyor. Benzin almak için boş bir arazinin ortasında bir benzincide mola veren Armando, turuncuya çalan sarı vosvosuyla sanki bu dünyadan değilmişçesine “sempatik”. Armando’nun şaşkın gözlerinden kuru toprağın ortasında yatan, üstü kartonla kapatılmış bir cesede bakakalıyoruz. Üzerinde sinekler uçuşan bu ceset, trajikomik derecede normalleşmiş. Bu sahne tüm filmin özeti.

YAZININ DEVAMI