Eskiden gazetelerin üçüncü sayfalarına sıkışan, marjinal kabul edilen suç hikayeleri, artık dijital ekonominin en prestijli ve kârlı içerik kategorilerinden biri hâline geldi. Görünen o ki modern insan, fiziksel olarak en güvende olduğu anlarda, en büyük korkularını birer eğlence birimi olarak tüketiyor. Peki, ne ara başkalarının trajedileri bizim rahatlama aracımız oldu?

Yazı: Bartu Bıçak

Bir pazar akşamı hayal edin. Dış dünyadan izole, yumuşak bir battaniyenin altında, en güvenli alanınızdasınız. Ancak ekranınızda bu huzurla taban tabana zıt bir manzara var: Kan donduran bir cinayet dosyası, parçalanmış ailelerin feryatları ve karanlık ormanlarda kaybolan gençlerin izini süren dedektifler...

• Netflix listelerinde gerçek suç belgeselleri haftalardır zirvede; YouTube anasayfanızda bir içerik üreticisi, kusursuz bir makyaj yaparken aynı zamanda 1970’lerin en vahşi seri katilinin çocukluk travmalarını anlatıyor. Spotify listeleriniz ise faili meçhul dosyaların soğuk nefesiyle dolu.

Bu yalnızca küresel bir akım da değil. Örneğin Türkiyede sabah kuşağının ritmini belirleyen Müge Anlı, yıllardır milyonlarca insanı ekran başında kolektif bir dedektifliğe davet ediyor. Stüdyodaki dosya masası, aslında dijital çağın interaktif suç forumlarının televizyon versiyonu. İzleyici yalnızca izlemiyor; yorum yapıyor, tahmin yürütüyor, zanlıyı psikolojik olarak analiz ediyor. Suç artık kamusal bir seyir alanına dönüşüyor.

Ancak ortada devasa bir paradoks var: Modern insan, fiziksel olarak en güvende olduğu anlarda, en büyük korkularını birer eğlence birimi olarak tüketiyor. Eskiden gazetelerin üçüncü sayfalarına sıkışan, marjinal kabul edilen suç hikayeleri, artık dijital ekonominin en prestijli ve kârlı içerik kategorilerinden biri hâline geldi.

YAZININ DEVAMI