Özellikle kurumsal hayatta çalışanlar, zamanınızın size ait olmadığını ilk ne zaman hissettiniz? Ya yarın çalışmayı bırakmanızı sağlayacak kadar paranız olsa geriye kalan günlerinizde ne yapardınız? Kurumsal hayattan bunalan okurumuzun mektubuna bu soruları sorarak başlıyoruz. Onu çalıştığı işyerinden çekip çıkartacak kudrette bir kitap yok ama yine de ortak derdimize deva olacak birkaç tanesi bu haftaki Bibliyoterapi reçetenizde.

Yazı: Aslı Perker

Aslı Hanım merhaba.

Yaklaşık yirmi yıldır kurumsal bir şirkette çalışıyorum. Harita mühendisiyim, satın alma birimindeyim. İşe geldiğim ve eve gittiğim süre içinde geçen zaman hayatımda yok gibi. Akşamları da zorla sosyalleşmek ile bir film karşısında uyumak arasında kalarak geçiyor.

Çalışmak zorundayım, kazandığım para artık sadece kira ve karın tokluğuna tekabül ediyor. Hiçbir iş yapmadan dünya para kazananların içinde hayatımı böyle biraz da küskünlükle harcamama değiyor mu?

Bana ne tavsiye edersiniz demek biraz fazla iddialı bir istek ama ben bunu soruyorum. En azından nasıl idare edeceğiz bu durumu?

S.İ.

Sevgili S.İ., belki de milyonların derdine parmak bastınız, bu yüzden çok teşekkür ederim. Sizin nezdinizde aynı dertten mustarip diğer okurlarımıza sormak istediğim birkaç soru var öncelikle. Yıllarca verdiğim yaratıcı yazarlık derslerinde kurumsalda çalıştığı için bir nefes olsun diye dersleri almaya başlayanlara sık sık sorduğum sorulardı bunlar.

İlki şu: Zamanınızın size ait olmadığını ne zaman hissetmeye başladınız? Zira bunun cevabıyla birlikte irade hissini kaybettiğiniz anı bulabiliriz. Eğer bilinçsizce alınan kararların verilme ve yavaş yavaş yaşam yapısına dönüşen uzlaşmaların yapılma anlarını yakalayabilirsek o zaman “Bunlar benim başıma geldi” söyleminden “Bu benim yavaş yavaş kendim için inşa ettiğim hayat” fikrine geçebiliriz.

YAZININ DEVAMI