Tekno, doğduğu günden itibaren dinleyici için yalnızca bir müzik türü değil, aynı zamanda bir itiraz ve ifade biçimi oldu. Kimileri için bir manifesto, kimileri içinse kelimelere ihtiyaç duymayan bir başkaldırı... Günümüzde ise aynı müzik türü, bir zamanlar karşısında durduğu kapitalist sistemin en güçlü görsel diline, hatta pazarlama stratejisine dönüşmüş durumda.

Yazı: Bartu Bıçak

Tekno müziğin hikayesi, 1980’lerin sonlarında Detroit’te başladı. "Motor City" olarak bilinen bu sanayi devinin çöküşü, fabrikaların susması ve sistematik dışlanmışlığın yarattığı o boğucu atmosfer, teknonun doğum sancılarıydı.

Juan Atkins, Derrick May ve Kevin Saunderson gibi öncüler için bu yeni ses; siyah Amerikalı işçi sınıfının, çöken bir endüstri ve umutsuz bir gelecek karşısında kurduğu bir kaçış hattıydı. Onların yaptığı müzik, dönemin popüler melodilerine kıyasla soğuk, mekanik, mesafeli ama bir o kadar da fütüristikti.

Derrick May tekno için "George Clinton ve Kraftwerk’in bir asansörde mahsur kalması gibi" der. Tekno tam da Derrick May’in söylediği gibi Kraftwerk’in robotik estetiği ile George Clinton’ın funk ritimlerini Detroit’in paslı dokusunda birleşimi gibiydi. Sesini çıkaramayan insanlar, artık makineler aracılığıyla konuşuyordu.

• Bu mekanik çığlık Avrupa’ya, özellikle de Berlin’e taşındığında bambaşka bir anlam kazandı. 1989’da Berlin Duvarı'nın yıkılışının ardından şehrin her iki yakasında da büyük bir boşluk hâkim olmuştu. Doğu Berlin’in terk edilmiş enerji santralleri, boşalan fabrikaları, izbe depoları ve kentin kendine has gri dokusu, tekno müziğin dünyadaki ana mabedine dönüştü.

YAZININ DEVAMI