13 Mart’ta vizyona giren "Solo Mio", günümüzün yeni yalnızlık anlayışını ne romantize ederek ne de küçümseyerek ele alıyor ve romantik komedilerde sıklıkla karşımıza çıkan "karşılaşma, yakınlaşma, kriz ve nihayetinde bir tür uzlaşma" formülünde küçük bir değişiklikle hikayeyi ilişkinin başlangıcından değil bitişinden başlatıyor. Matt’in hikayesi, yeni bir ilişki aramakla değil, kendi başına kalabilmeyi öğrenmekle ilgili.

Yazı: Bartu Bıçak

Romantik komediler uzun zamandır tanıdık bir duygusal mimari üzerine inşa ediliyor: Karşılaşma, yakınlaşma, kriz ve nihayetinde bir tür uzlaşma. Bu yapı, yıllar boyunca sayısız varyasyonla yeniden üretildi ve çoğu zaman izleyiciye güvenli bir duygusal alan sundu. 13 Mart’ta Türkiye'de vizyona giren ABD yapımı Solo Mio ise bu tanıdık formülü tamamen yıkmak yerine, merkezine küçük bir kayma yerleştirerek hikayeyi bir ilişkinin başlangıcından değil bitişinden başlatıyor.

Filmin açılışında, düğününde terk edilen Matt karakteriyle tanışıyoruz. Kevin James tarafından canlandırılan Matt, klasik romantik komedi erkeklerinden oldukça farklı bir noktada konumlanıyor. O karizmatik bir başrol değil; aksine hayatı belirli bir düzende ilerlerken aniden tökezleyen, duygusal olarak hazırlıksız yakalanmış, sıradan bir adam.

• Film, bu sıradanlığı bir zayıflık göstergesi olarak değil, anlatının temel gücü olarak kullanıyor. Çünkü Matt’in yaşadığı şey olağanüstü bir dram değil; modern ilişkiler çağında birçoğumuz için giderek daha da tanıdık hâle gelen bir kırılma anı.

Düğün günü terk edilmek, sinema dilinde melodramatik bir başlangıç noktasıdır. Ancak Solo Mio, bu potansiyel melodramı büyütmek yerine onu küçültmeyi tercih ediyor. Matt’in balayına tek başına gitme kararı, trajik olmaktan çok tuhaf ve hatta yer yer komik bir jest gibi sunuluyor. Bu tercih, filmin genel tonunu da belirliyor: Solo Mio, acıyı büyütmek yerine onunla yaşamayı öğretiyor.

YAZININ DEVAMI