Distopik öykülerden oluşan "Çınlayanlar" adlı ilk kitabı okurla buluşan Yeşer Sarıyıldız'ın yazı yaşamı dijital mecralarda başlamış. Uzun yıllardır teknoloji, toplumsal cinsiyet ve ifade özgürlüğü üzerine yazan Sarıyıldız, son yıllarda yapay zeka ve dijital sanat odaklı sergilerin küratörlüğünü üstleniyor. Sarıyıldız'la "Çınlayanlar", distopik evrenler ve uygarlığın sarsılan temelleri üzerine konuştuk.

Söyleşi: Soner Can

Yakın geleceğin soğuk ve acımasız dünyasını tasvir ederken "Tüm bunlar öykülerimi de sevimsizleştirir mi?" diye bir endişe taşıdınız mı?

Yazarken birçok duygu eşlik etti ama endişe hiç olmadı. İçinde bulunduğumuz dünya zaten yeterince rahatsız edici. Ben yeni bir şey icat etmiyorum; sadece baktığımız ama görmemeyi tercih ettiğimiz şeyleri büyütüyorum.

Özellikle yeni kuşakların hayatın gri ve siyah yüzüne karşı tavrı net...

Belki de tam bu yüzden yeni kuşaklar gerçek dünyayla mesafeli. Çünkü gerçeklik artık katlanması zor bir şeye dönüştü. Dijital dünyada daha özgürce kendileri olabiliyorlar. Ama bu bir kaçış mı, yoksa yeni gerçeklik mi, ondan emin değilim.

O zaman sorumdaki durumun gerçeklik payı var.

Çınlayanlar’da yaptığım, bugün normalleşmiş olanı alıp eğip bükmek, biraz daha ileri götürmek; içimi soğutmak bir yandan da. Çünkü gerçek hayatta bulamadığımız adaleti, kurmaca evrenlerde kurabiliyorum. En azından orada tünelin sonundaki ışığa bir yol çizebiliyorum. Rahatsız edici mi? Olabilir, zaten amaç o. Rahatsız etmeyen ya da herhangi bir şey hissettirmeyen bir sanat eseri sadece dekor olur. Edebiyat da bundan muaf değil.

SÖYLEŞİNİN DEVAMI