Yapay zeka estetiği; sanatı ve daha geniş bağlamıyla hayatı, verimlilik devrimi ile otantiklik krizi arasında bir gerilime sürüklüyor. Farkındalığı yüksek, algıları açık genç kuşakların yapay zeka içeriğini değersiz bulması, teknolojinin kendisinden çok, içeriğin tahmin edilebilir, homojen ve ruhsuz doğasına bir tepki aslında.

Yazı: Ümit Alan

“Hacel obasını engin mi sandın?” diye başlıyor türkü. “Ayağında potini var, zengin mi sandın?” diyerek tıngır mıngır devam ediyor. Asıl can alıcı soru üçüncü kıtada geliyor: “Her olur olmazı canım, dengin mi sandın?” diye giderken odaya 9 yaşına yenice girmiş olan kızım giriyor ve teşhisimi koyuyor:

“Çok sıkıcısın baba, AI şarkı mı dinliyorsun?”

Ben zaten konuyu biliyorum ama yine de sanki bilmiyormuş gibi üsteliyorum: “Nereden biliyorsun AI olduğunu?” Gayet kendinden emin bir şekilde cevaplıyor:

“Ya duymuyor musun, her şeyinden anlaşılıyor, Suno sesi bu, iğrenç!”

Birkaç gün sonra bu olayı gülerek Aposto Genel Yayın Yönetmeni Deniz Kaynak’a aktarıyorum. Deniz önce kendi kızıyla olan benzer bir deneyimini aktarıyor ama bonus olarak bir viral video yolluyor. Videoda Şeyma Subaşı ve kızı Melisa var. Şeyma Subaşı telefonundan kızına bir video izletiyor. Bir Google aramasıyla 12-13 yaşlarında olduğunu öğrendiğim Melisa, izletilen videoda olan bitene İngilizce olarak tepki gösteriyor: “Arkadaşlar, arkadaşlar, neden AI kullanıyoruz?” Şeyma Subaşı durumu özetliyor: “Sevmiyor hiç AI’ı!”

Gençler yapay zeka konusunda umutsuz

Sabah hiç o niyetle uyanmadığım hâlde, durduk yere Şeyma Subaşı ile aynı ortak paranteze giriyorum anlayacağınız. Ebeveynlik böyledir zaten. Bir bakarsınız ki, o güne kadar yaşadığınız hayat ve kimlik sıfırlanmış; geriye “Leyla’nın babası” kimliği kalmıştır.

Elbette hiç itirazım yok. Ayrıca düzenli yazı yazanlar bilir ki, yazı konusu bulmak yazı yazma işinin yarısından biraz fazlasıdır ve işin içinden yazı konusu çıkacaksa ortak parantezlere girmek bizim işimiz olur. Parantezi kapatıp verilerden devam edelim.

YAZININ DEVAMI