İlişkiler tek kullanımlık olduğunda, insanlar da kibar olmaya ya da hatayı onarmaya zaman harcamamaya başladı. Okurumuz Sevgi M.'nin de yazdığı gibi böylece "Nezaket ve utanç, tartışabilmenin ve farklı duruşların zenginliği kayboldu." Ancak bu demek değil ki hepimiz aynı yolun yolcusu olacağız. Üç kitaplık bir reçeteyle ilişkilerde nezaket konusunun peşine düşüyoruz.

Yazı: Aslı Perker

"İlişkilerde nezaket, utanç kayboldu. Herkes haklı, hep ben, ben. Güçlü olan uysal olanı itiyor. Tartışabilmenin, farklı duruşların zenginliği kayboldu. Kalbini dürüstlükle açana da kolayca vuruyorlar. Mütevazı duruyorsun, sahi sanıyorlar. Başkasının kanatları altında değil, birbirinin yanında durabilmenin güzelliğini yazın; ilişkilerde nezaketin renkliğini yazın da içimiz açılsın. (Her tür ilişki olur, iş, arkadaşlık, çeşitli topluluklar.)

Sevgi M."

Sevgili Sevgi Hanım, sanırım bu sefer kitapları size değil, herkese önermemi istiyorsunuz, daha güzel ve mutlu bir toplum için... Sanırım söylediklerinize ve isteğinize itirazı olan da yoktur. Tam olarak öyle yapacağım ama önce konuyu hem psikolojik hem sosyolojik olarak ele alalım derim.

Aslında şu an yaşadığımız durumun sebebi, birçok modern toplumun beraber yaşama kültüründen rekabetçi bireysellik kültürüne doğru kaymış olması. Başka bir deyişle, insanlar kendilerini birbirine bağlı bir dokunun üyeleri olarak değil, sürekli olarak kendilerini güvence altına almak, en iyi hâle getirmek, savunmak ve pazarlamak zorunda olan izole varlıklar olarak algılıyorlar. Bu da ilişkileri elbette derinden değiştiriyor.

Burada “sıvı modernite” kavramından bahsetmek isterim. Zygmunt Bauman’ın ortaya attığı bir kavram: Eski sosyal yapılar zayıflamakta, hayat daha akışkan, istikrarsız ve geçici hâle gelmektedir. Bu bizlere bir tür özgürlük vermekle birlikte kronik bir güvensizlik de yaratır. Ve insanlar kendilerini sosyal olarak başkalarıyla bağlantılı hissetmediklerinde ilişkiler sadece kimlik, onay, statü ve duygusal olarak hayatta kalmanın kaynakları hâline gelir.

YAZININ DEVAMI