James Turrel'in Danimarka’daki ARoS Aarhus Sanat Müzesi’nde açılan "As Seen Below – The Dome" sergisi sosyal medyada en çok paylaşılan sanat işlerinden biri hâline geldi. Roma’daki Pantheon’un oculus'undan ilham alan devasa kubbe, ziyaretçileri gökyüzüne bakmaya davet ediyor. İlk bakışta etkileyici bir mimari müdahale gibi görünse de eserin asıl meselesi gökyüzü değil, gökyüzünü nasıl gördüğümüz.

Yazı: Bartu Bıçak

Bir kubbenin altında oturduğunuzu hayal edin. Başınızı kaldırdığınızda yalnızca gökyüzünü görüyorsunuz. Birkaç dakika sonra garip bir şey oluyor: Gökyüzü artık gökyüzü gibi görünmemeye başlıyor. Sanki düz bir yüzeye dönüşüyor. Mavi daha yoğun, bulutlar daha yavaş, zaman ise biraz daha esnek hissediliyor.

Turrell çoğu zaman “ışık sanatçısı” olarak tanımlanıyor. Ancak bu tanım eksik kalıyor. Çünkü onun asıl malzemesi ışık değil, algı. Sanatçının işleri belirli nesneler sunmak yerine görme deneyiminin kendisini görünür kılmaya çalışıyor. Modern sanat tarihinde birçok sanatçı gördüğümüz şeyleri değiştirmeye çalıştı; Turrell ise daha radikal bir öneride bulundu:

"Görmenin kendisini inceleme konusu hâline getirmek."

Bu fikir ilk bakışta soyut gelebilir. Oysa nörobilimden felsefeye kadar birçok disiplin uzun zamandır aynı soruyla ilgileniyor. İnsan gözü dünyayı doğrudan kaydetmez. Beyin sürekli eksik bilgileri tamamlar, renkleri yorumlar ve anlam üretir. Başka bir deyişle gördüğümüz dünya, dış gerçekliğin kusursuz bir kopyası değil; zihnimizin inşa ettiği bir deneyimdir. Turrell’in işleri tam da bu noktada devreye giriyor. Onun mekanlarında gördüğümüz şeyden çok, görme biçimimiz değişiyor.

YAZININ DEVAMI