Juliette Binoche’un oyunculuğu, yüzün sinemadaki anlamını genişletir. Yüz, duyguların aynası olmanın ötesinde zamanın, hafızanın, arzunun ve insan deneyiminin ortak mekanına dönüşür. Her film bu mekanı yeniden keşfeder. Her yönetmen aynı yüzde başka bir evren bulur. Her seyirci kendi hayatından bir parçayı o bakışlarda yeniden hatırlar.

Yazı: Mehmet Sindel

Acıların en büyüğünü, sadece dudağının kenarındaki o minicik titremeyle yaşayan Julie ile birlikte dökmedik mi gözyaşlarımızı, dünyanın en güzel filmi Mavi'nin finalinde? Pembe yanaklı ve kırmızı başlıklı bir kız olarak, varolmanın dayanılmaz ağırlığı ve baba özlemiyle kapısını çaldığı casanova Tomas’a ve onu “Danse macabre”ların en baştan çıkarıcısıyla gönüllü bir özyıkıma taşıyan Tereza’ya, Beethoven gibi “Es muss sein!” diyerek eşlik etmedik mi?

Dünyanın gelmiş geçmiş en zekice filmi Caché'de, Fransız burjuva bohem vicdansızlığının resmini, kocası George’un korkak fırça darbeleriyle yazışına gönül rahatlığıyla eşlik eden; Majid’in intiharını duyduğunda sadece “Aman, kan üstümüze sıçramasın” diye endişelenen, “sıradan kötülüğün” vücut bulmuş hâli Anne’den hep birlikte kesif biçimde nefret etmedik mi?

Kasabaya değişim rüzgarlarıyla, kıpkırmızı gelen Viane’i ve çikolatalarını iştahla arzulamadık mı?

Hep Binoche’ların Juliette'i yüzünden ve sayesinde olmadı mı tüm bunlar?

• Leos Carax’ın kamerasında aşkın ateşi parlar. Krzysztof Kieslowski’nin evreninde yas derinleşir. Abbas Kiarostami, hakikatin akışkanlığını hep aynı yüzde arar. Michael Haneke, bastırılmış vicdanın izlerini takip eder. Claire Denis, Olivier Assayas ve Hirokazu Kore-eda, insan ruhunun bambaşka iklimlerini yine aynı yüzde keşfederler. Her yönetmen kendi sinema dilini Binoche’un yüzünde yeniden inşa eder.

YAZININ DEVAMI