Deniz Göktaş, bize mizahın bildiğimiz hâlinin ne olduğunu hatırlattı. Bir zamanlar prime time’da politikacılarla kıyasıya dalga geçildiğini, bunun bir halüsinasyon olmadığını Yedi Uyurlar Mağarası'ndan çıkmış gibi hatırladık. Bu açıdan da Deniz Göktaş’a "sonunu düşünmeyen kahraman" değil, hoşgörünün ve gülüp geçmenin mümkün olduğu zamanların gerçek olduğunu hatırlatan biri gibi yaklaşmak gerek belki de.

Yazı: Sinem Dönmez

Deniz Göktaş’ın Ölü Deniz gösterisini pek çok insan gibi ilk gününde çok gülerek izledim. Gösterinin bazı yerlerinde enikonu gerçeklik algım ve zamanla bağlantım sarsıldı: “Bunu gerçekten dedi mi?”

• Unutmuşum. Aslında her şeyin ne kadar komik olabileceğini, her şeye gülmenin mümkün olduğunu, “Anladınız siz” demek yerine dümdüz şaka yapılabileceğini, unutmuşum.

Deniz Göktaş’ın gösterisini biricik kılan şey, sanki son 13 yıldır yaşananların yaşanmadığı, otosansürün gerekli görülmediği, hiç kimsenin attığı tweet’ten korkmadığı, “Silivri soğuktur” esprisinin icat edilmediği, “Düşüncelerimi hapse girmeyecek şekilde ifade edemiyorum” lafının çok normalmiş gibi dilimize takılmadığı bir evrenden fırlamış gibi hissettirmesiydi. Çok uzak bir evrenden değil. Eski günlerden.

Türkiye’de bu zamana kadar şahit olduğumuz, "Aa, bu kadar da olmaz" dediğimiz bütün hukuk dışı olaylar peş peşe yaşanırken çıtayı nereye koyacağımı bir türlü kestiremediğim anlar oldu. O çıta sürekli esnedi. O kadar esnedi ki, doğal afetler, her günü doğal birer afet olan günlerimizi bölen "aksilikler"e dönüştüler. Yangın, deprem, kayyum, kadın cinayetleri, çocuk cinayetleri… Her şeyin durmadan şakasını yaptık. Hiçbir şey yeterince gerçek değilmiş ve her şey o kadar gerçekmiş ki ancak şakasını yaparsak delirmezmişiz gibi davrandık.

YAZININ DEVAMI