Yürümek yeni keşfedilmiş değil. Daha iyi olmak için öğrenilmeyi ve başarılmayı bekleyen uğraşlardan biri hiç değil. Tam tersine, insanın dünyayla ilişki kurmasının en eski biçimlerinden biri. Şimdi ona yeniden dönmemizin nedeni de bu kadar basit: İnsana özgü ortak bir eylemi ve onun gücünü yeniden hatırlamak.

Yazı: Elif Bayram

Aşk, acı, özlem, sevinç, kıskançlık, açlık, merak, doğum, ölüm, düşünmek… Yürümek. İnsanlık olarak paylaştığımız, hemen hemen hepimizin bir kez olsun deneyimlediği şeyler üzerine düşünüyorum.

• Aşağı, yukarı, salınarak, sallanarak, aceleyle, merakla, birlikte ve yalnız; ama bir şekilde, yürüyoruz. Sanki yerkürenin devinimini dünyanın bir yerinde, bir yerden bir yere doğru yürüyerek sürekli olarak yaratıyoruz.

Büyük teknolojiler geliştiriyor, hareket etmenin binbir türlü yeni hâlini buluyoruz da yine de evimizden çıkıp yürümeye devam ediyoruz. Çünkü yürümek düşünmek gibi, hissetmek gibi bir varoluş eylemi; kendimizle ve dünyayla ilişki kurma biçimimiz.

İki ayak üzerinde yürüyen insan

İnsan, yürüyen bir hayvan.

“Elimizdeki tek kesin veri, ayağa kalkıp yürümenin, insanlık dediğimiz şeyin ilk alamet-i farikası olduğudur” diye yazar Rebecca Solnit, Wanderlust: A History of Walking kitabında. Her şeyi olduğu gibi yürümeyi de araçsallaştırdığımız modern dünyada bugün atalarımızdan farklı olarak pek çok sebeple yürüyoruz.

Onların neden iki ayağı üzerine kalktığına dair toplayıcılık ve yiyeceğe ulaşma, üreme ve türün devamlılığı gibi sebepler üzerinden geliştirilen teorileri bir yanda dursun; biz bugün düşünmek için, bir yerden bir yere ulaşmak için, kalp sağlığı için, yazmak için, sakinleşmek için, faniliği hissetmek için, keşfetmek için, yağ yakmak için, paylaşmak için, varolmak için, protesto etmek için, biraraya gelmek için, hayata karışmak için, ilişki kurmak için, anlamak için… Yürüyoruz.

YAZININ DEVAMI