Olivia Wilde’ın "The Invite"ı, boşanmanın eşiğindeki bir çiftin evlerine misafir olan başka bir çift üzerinden arzuyu, evliliği, kadınlık deneyimlerini ve birlikte yaşamanın performatif hâllerini didikliyor. Tek mekana sıkışan film, seksin bir ilişkinin nedeni değil semptomu olduğunu söylerken asıl soruyu sonu bırakıyor: Bir ilişkiyi ayakta tutan şey arzu mu, alışkanlık mı, yoksa ilişkinin içinde kendin olabilmek midir?

Yazı: Aslı Ildır

Film: The Invite
Yönetmen: Olivia Wilde
Yapım yılı: 2026
Süre: 107 dakika

Hem oyunculuğuyla hem de yönetmenliğiyle tanıdığımız Olivia Wilde'ın yeni filmi The Invite, İspanyol yönetmen Cesc Gay imzalı komedi The People Upstairs'ın Amerikan uyarlaması. Wilde'ın başrolleri Seth Rogen, Penélope Cruz ve Edward Norton'la paylaştığı film, tek mekanda geçen ve oda tiyatrosu geleneğinden beslenen bir komedi-dram.

• TheInvite, boşanmanın eşiğinde bir çiftin "ateşli" cinsel hayatlarına kulak misafiri oldukları komşularını yemeğe çağırmasıyla açılıyor. Film boyunca birbirine fazlasıyla zıt olan bu iki çiftin yaşadığı çatışmaları izliyoruz. Hem ilişkilere dair söyledikleri, hem mizansen tercihleri hem de bol diyaloglu ve temposu yüksek senaryosuyla The Invite, tam bir Amerikan bağımsızı.

Wilde, kökeni Cassavetes'e kadar giden, bazen doğaçlama, bazen de doğaçlamaymış hissi veren ilişki temalı filmlerin yeni bir örneğine imza atıyor. Amerikan bağımsız sinemasının ilk tohumlarını atan bu geleneği takip eden film, kimi yerlerde tökezlese de, ortaya takip edilebilir bir hikaye çıkmış diyebiliriz. Özellikle Wilde'ın biraz fazla yaslandığı mizansen tercihleri, karakterlerin birbirleriyle sürekli değişen mesafesini, aralarındaki cinsel gerilimi, merak, öfke ve kırgınlık gibi duyguları olabildiğince iyi yansıtıyor. Bu tercihler arasında dekor-kostüm ve kadraj içi kadraj kullanımı özellikle öne çıkıyor.

Daha filmin başından itibaren asıl çiftimiz Angela ile Joe'nun aralarındaki gerilimi kadrajdaki konumlarından sezmeye başlıyoruz. Aynı kadrajda yer almayan karakterlerimiz, çoğunlukla rahatsız edici bir şekilde ekranın tam ortasında duruyor. Onları doğrudan görmek, onlara yaklaşmak, onları anlamlandırmak çok zor. Aynalardaki yansımalarda ve kadraj içi kadrajlarda, örneğin bir kapı eşiğinde ya da bir pencere önünde görüyoruz ikisini de.

Öfkeyle, kırgınlıklarla, yaşanmamışlıklarla, ifade edilemeyen bastırılmış duygularla, artık can çekişen arzularla, çileden çıkmış iki yabancı var karşımızda. Kadraj içi kadrajlar onları sürekli sıkıştırıyor; belli ki fazlasıyla büyük olan apartman dairesini bir hapishaneye dönüştürüyor. Aynalardaki yansımalar karakterlerin hakikatine, iç dünyasına ve savunmasız, kırılgan taraflarına erişmemize mani oluyor.

Bir tarafta her şeye sinirlenen, sürekli homurdanan ve şikayet eden, kendisinden ve etrafındaki herkesten nefret eden bir adam; diğer tarafta ise her şeyi kontrol etmeye çalışan, sürekli bir şeyleri derleyip toparlayan, ilaç kullanacak seviyede kaygı sorunu yaşayan bir kadın. İkisinin de ne söylediğini pek anlayamıyoruz çünkü onlar da birbirlerini anlamıyor, dinlemiyorlar. Dolayısıyla özellikle bu ilk bölümde karakterlerin sözcüklerinden çok bu kalabalık, gürültü ve gerilim dolu ortamı hissetmemiz bekleniyor.

YAZININ DEVAMI