14–20 Eylül tarihleri arasında düzenlenen ve medya sponsorları arasında yer aldığımız Ayvalık Uluslararası Film Festivali’ne; değişen alışkanlıkları, süren samimiyeti ve bu yılın filmleri üzerinden baktık.

Yazı: Emre Eminoğlu

Ayvalık bana iyi geliyor. Yıllardır, festival dönüşü yazdığım yazılara aynı cümleyle başlıyorum; bu yıl da değişmedi. Geçen hafta, altıncı kez Ayvalık Uluslararası Film Festivali’nin büyüsüne kapıldım. Sahildeki bir günbatımında, yaptığım işi neden sevdiğimi hatırlatan onlarca insanla sohbet ederek, ardından yıldızların arasında hep birlikte film izleyerek açılan festival, bir hafta boyunca film gösterimleri, söyleşiler, salonlardan sokaklara taşan sohbetlerle devam etti.

Festival seçkisindeki birçok filmi İstanbul Film Festivali, MUBI Fest ve Saraybosna Film Festivali’nde izleyip gelmenin rahatlığıyla, normal bir tempoda hit filmlerin arasında kaçırabileceğim ya da izlemeye alışık olmadığım türlerdeki filmlere şans verebildim. The Beloved, Dua, Everytime, Fatherland, Hen, Hope, The Invite, Kurtuluş, Resurrection, Rose, Queen at Sea, Shame and Money, Silent Friend ve Teenage Sex and Death at Camp Miasma, önceden izlememiş olsam bu yazıda geniş yer bulacak filmlerden olabilirdi.

^{The Diary of a Chambermaid}

Önceden izlediğim filmlerin açtığı bu boşluğu hem festivalin alışılmış rotamın dışına çıkan seçkileriyle hem de Ayvalık’ta ilk kez karşılaştığım filmlerle doldurdum. Önce ikincilerden kısa kısa söz edeyim:

• Pedro Almodóvar’ın, bir yönetmenin yaratıcılık ve etik üzerine iç hesaplaşmasını film içinde film aracılığıyla anlattığı Bitter Christmas, bu meseleler için pek yaratıcı bir yol bulamıyor. Gözlere bayram ettiren bir striptiz sahnesi dışında beni hiç tatmin etmedi.

YAZININ DEVAMI