Afet döneminde öğretmenler nasıl hissediyor?

Konuştuğumuz öğretmenlerin hem farklılaşan hem de ortak duyguları var: Endişe, üzüntü, öfke, korku, yalnızlık, beraberlik, dayanışma. Biliyoruz ki bu dönemi herkes farklı yaşıyor ve deneyimliyor. 

“Ailesini kaybeden, öğretmenlerini kaybeden, evi yıkılan, şehir değiştiren, birçok travma yaşayan öğrencilerim var. Hem onların mevcut durumu için hem de onlara psikososyal anlamda faydalı olup olamayacağım konusunda endişe duyuyorum.” - 

“Biz böyle bir felakete öğretmenler olarak da hiç hazır değiliz. Hangi ihtiyaca yönelik ne yapmalıyız, ne yapmamalıyız, bunlara dair öğrenmemiz ve birbirimizle paylaşmamız gereken hala çok şey var.” 

“Bir yandan çok üzgünüm. Bir yandan içimde bir şeyler koptu. Bir yandansa öfke duyuyorum ve güçleniyorum. Hazırlık, bilgilendirme ve farkındalık çalışmalarında oldukça, yardım edebildikçe iyileşiyoruz.”

“Zaman tanımak da oldukça önemli. Öğrencilere, ailelere, öğretmenlere, kendimize. Herkes bu süreci farklı deneyimleyecek ve yaşayacak. Duygularımızı konuşmamız gerek. Rutinimize dönebildiğimizde müdahale yollarını keşfetmemiz ve uygulamamız gerek.”

Öğretmenin iyi olma hâli’ne en çok eğilen kurumlardan biri olan Öğretmen Ağı da artık Aposto’da. Bir aradalığın iyileştirici gücünü konu aldıkları bültenlerden birinde paylaştıkları bir alıntı, duygu ve deneyim paylaşımının, dayanışma topluluklarının önemini vurguluyor:

“Hissettiklerimi paylaşmak, birbirimizi duymak, dinlemek iyi olma halimi destekledi. Aynı zamanda ihtiyaç ve kaynak buluşması içerisinde nasıl yer alıp neler yapabilirim sorusuna örgütlenerek bir cevap bulabilmem beni ayağa kaldıran en önemli durum oldu. Bu tür durumlarda en önemli olgu birliktelik, dayanışma, örgütlü ve koordine hareket edebilmek.” -Yusuf Sarıçam, Sosyal Bilgiler Öğretmen ve Öğretmem Ağı Değişim Elçisi, İzmir