Bir büyüme(me) kavgası: Kandırıldık mı?

Görsel: Becky Cameron

Yaş mevzusu ile kavgam küçükken başladı. Fark etmiş olacağım ki çocuğum diye görülmüyorum veya sesim duyulmuyor, 7 yaşında “ben bir bireyim” diye diretmeye başladım. Benim için karne hediyesi olan İstanbul ziyaretlerinde en sevdiğim şey vapura binmekti ve belli bir yaşa kadar çocuklara geçiş ücretsizdi. Ne demek! Zavallı annem çoğu zaman çocuklara ayrılmış köprü gibi yerden geçmek zorunda kalırdı çünkü ben bir bireydim ve ben de jeton atmayı hak ediyordum! 10 yaşındayken 14 yaş kıyafetleri giymeye başladım, reşit olduğumda bilmeyen kalmayacaktı çünkü istediğimi yapma özgürlüğüm olacaktı. Sonunda 18 yaşıma geldim… Pastamda nihayet özgür olduğum yazıyordu. Peki ya ne oldu? Hayatımda beklediğim gibi bir değişiklik olmadı. Üzerinden tam on sene geçti ve ben artık kendimi şöyle derken yakalamaya başladım “eskiden 28 yaşındaki insanlar kocaman olurdu.” Büyüme kavgam büyümenin matah olmadığını görmemle tersi yöne evrilmeye başladı. Ben aslında küçücüktüm.