Bir önceki albümün izinde

Otoparkın en üst katının ortasına tek başına park etmiş bir araba. İçinde biri var mı, yoksa terk mi edilmiş? Kim niye bir otoparkın en üst katına kadar çıkar ve oraya park eder ki, belli ki bunun bir hikayesi var. Yıllar boyu severek dinlediğimiz enerji dolu gürültülü çocukların, deri ceketli yağlı saçlı havalı LA delikanlılarına dönüşünü, sonrasında ise durulup kendi dünyasını yaratmaya karar veren olgun yetişkinlere evrilmesini izledik. Bu noktaya kadar değişmeyen tek şey ise Alex Turner’ın söz yazarlığı oldu, bilinç akışı gibi sözlerini, kendi düşünceleri hakkında şüpheye düşüşünü, düşünce akışını kaybedişini ve overthink edişini şarkı sözlerine kaynaştırmasını defalarca deneyimledik. Hatta Tranquility Base Hotel + Casino dinlerken neredeyse zihninin içini dolaştık desem abartı olmaz. Bu albümde anlatıcılığı bize çok tanıdık olan birinin, Alex Turner’ın, bu fotoğraf gibi yakalanmış anları gözlemleyip hikayelerinin peşine düşüşünü dinliyoruz. 

Tranquility Base Hotel + Casino’nun açtığı yoldan ilerleyen albüm müzikal anlamda öncülünün bir adım ötesine gidiyor olsa da sabit bir konseptin eksikliğinden ötürü mizansen anlamında eksik kalıyor, havada uçuşan düşünceler zaman zaman anlam verilemeyecek kadar dağınık geliyor. Albümün açılış şarkısı melankolik ve nostaljik There’d Better Be A Mirrorball’un bu albüm için yazılan ilk şarkı olduğunu ve albümün hissiyatını belirlediğini söylüyor Alex Turner röportajlarında. Bu bolca yaylılarla desteklenmiş yumuşak şarkıdan sonra hemen çok daha yüksek enerjili funk ilhamlı I Ain't Quite Where I Think I Am’e geçiyoruz. Olmazsa olmaz Matt Helders’ın arka vokallerinin en çok parladığı şarkıda her bir wah riff’i biraz daha enerji pompalamaya çalışırken vokallerin yumuşaklığı bitmeyen bir çatışma içinde. Ardından gelen Sculpture of Anything Goes albümün en tekinsiz şarkısı. Şarkının aranjmanıyla yaratılan karanlık ortam ve yükselip inen enerjisiyle parça neredeyse bir James Bond soundtrack’i olmaya aday. Albümün tam ortasında Body Paint albümün pop’a en yaklaştığı an, tekrar eden akılda kalıcı sözleri ve nakarattaki hook ile albümün hit’i olmaya hazır.

Albümle aynı ismi taşıyan şarkıda ise siyah beyaz bir western filmi izliyor gibiyiz, Alex’in falsetto vokalleri şarkının en akılda kalıcı özelliklerinden. Big Ideas albümdeki en samimi neredeyse bir itiraf gibi hissettiren sözlerine sahip, sanki grubun müziği bırakmaya karar verdikleri bir ana özlem gibi duyuluyor. Hello You’nun enerjisi I Ain't Quite Where I Think I Am’in kız kardeşi gibi, bir şekilde bu şarkının da show business'a veda gibi duyulduğu kanısındayım. Kadife takım elbiseli Mr. Schwartz’ın hikayesini dinlerken albümün ilk belirgin gitarını sonunda duyuyoruz, Alex Turner yıllar sonra ilk kez bir kayıtta gitarı parmakla çalıyor. Perfect Sense’te Alex nereden nereye geldiğinin üzerine düşünüyor ve sanki asıl act orkestraymış da grup ona eşlik ediyormuş gibi hissettiren bir albüme yakışan şekilde bolca yaylıyla bezenmiş bir kapanış yapıyor. Şarkının hiçbir fade out olmadan aniden bitişi ve şarkının son dizeleri “When my invincible streak turns onto the final straight/ If that's what it takes to say goodnight/ Then that's what it takes” bir vedaymış gibi hissettiriyor.

Birçok hayranının beklediğinin aksine Arctic Monkeys, bu albümle bize ne Whatever People Says I Am, That’s What I Am Not ne de AM zamanlarına bir daha dönmeyeceğini söylüyor. Ve bence bu oldukça anlaşılabilir. Kitlesiyle birlikte olgunlaşan ve değişen bir sound, kırk yaşına merdiven dayayıp hala 17 yaşındaki enerjiye sahipmişçesine rol yapmaktan çok daha doğal bir sonuç. Bu iki albümlük istikrarlı bir şekilde aynı şekilde ilerleyişiyle The Car bize sonrasında neyi beklemememiz gerektiğini söylüyor olsa da neyi beklememiz gerektiğini söylemiyor. Bütün albüm bir kapanış, bir şeyin sonu gibi duyuluyor. Ama neyin sonu geliyor henüz bilmiyoruz…