Türkiye Alternatif Rock sahnesinin en enerjik ve üretken isimlerinden The Ringo Jets'in yeni albümü Radio Ringo dün yayımlandı. Prodüktörlüğünü Tarkan Mertoğlu'nun gerçekleştirmesiyle grubun kendi prodüksiyonunu yaptığı ilk albüm olan Radio Ringo, grubun en uzun ve bizce en fazla farklı genre'ya dokunan albümü olma özelliğini de taşıyor. Albümü arka arkaya dinleyip konserlerine gün sayarken The Ringo Jets'e yaratım süreçleri, motivasyon kaynakları, dinledikleri müzisyenler ve daha birçok şey hakkında merak ettiklerimizi sorduk. Keyifli okumalar!Merhabalar, yeni albümünüz Radio Ringo bugün yayınlandı, nasıl hissediyorsunuz? Şu ana kadar çıkan teklilere geri dönüşler nasıl oldu?Teklilere dönüşün güzel olduğunu hissettik. Sonuncusu “Alibi” depremlere denk gelmiş olsa da dinleyicimizle karşılıklı özleşmişiz olduğumuzu farkettik ama asıl heyecanımız müzik üretim ve dinleme alışkanlıklarının bu kadar değiştiği bir dönemde bir albüm, hatta bu albümü plak olarak çıkarabiliyor olmak.Albümün üretim sürecinden biraz bahseder misiniz? Bütün kariyeriniz boyunca yayımladığınız her şarkıda bütün enstrümanların ve hepinizin vokallerinin parlaması, hepinizin ön planda olması gerçekten çok nadir denk gelen bir uyumun sonucu olabilir ancak diye düşünüyoruz, bu yüzden sadece bu albüm özelinde değil, genel olarak yaratım sürecinizi çok merak ediyoruz aslında.Bir araya gelip yoktan birşey yaratmak başlı başına heyecanlı bir şey bize göre. Çocuk gibi meraklı ve iştahlı oluyoruz stüdyoya girdiğimizde. Elimizdeki oyuncakları ortaya döküp nasıl bir film çevireceğiz onun peşine düşüyoruz. Üçümüzün de oyun alanının geniş olması ve yakaladığımız uyum şansımız tabii. Kimsenin "ben önde olayım" gibi bir amacı yok, dolayısıyla şarkılar doğal şekilde kendi sahiplerini buluyor. Bu üretim biçimimiz ve akışımız vokallerin paylaşımında da bir denge sağlıyor.&nbsp;Çıkış albümünüzden beri neredeyse her sene mutlaka bir kayıt yayımladınız, yerli sahnenin en üretken isimlerindensiniz. Bunu neye borçlusunuz, bu kadar sık bir şeyler yaratmak için nasıl motive oluyorsunuz?Çok fazla müzik odaklı yaşıyoruz, başka bir şey yapmayı bilmiyoruz. En iyi yaptığın ve yaparken mutlu olduğun şey için motive olmak zor değil aslında. Plak şirketimiz Ferment de baştan beri üretkenliğimizi destekleyen bir noktada oldu. Kaldı ki sadece müzik değil, belgeseller, filmler de besliyor bizi, imkanlar ve zaman elverse daha da fazla kayıt çıkarırız.Albümlerde müziğiniz dışında öne çıktığını düşündüğümüz bir diğer şey de görselleriniz. Hem kliplerinizde hem albüm kapaklarınızda çok yetenekli sanatçılarla çalıştınız ve çalışmaya devam ediyorsunuz. Bu iş birlikleri nasıl gelişiyor, kayıtlarınızın görsel kimliği nasıl ortaya çıkıyor? Mesela son albümünüzün bir önceki Şehir, Burak Şentürk imzalı harika bir illüstrasyonla çıkmıştı, bu iş birliği nasıl gelişti?Belirli bir görsel zevkimiz var ve ne mutlu ki şimdiye kadar bizi besleyen sanatçılarla çalışma imkanımız olabildi. Burak Şentürk ve menajerimiz Can Sertoğlu liseden beri arkadaşlar, hatta zamanında beraber bir grupları bile varmış, kendisi bize 'Şehir' için Burak'la çalışmayı teklif edince kaçırmadık tabii. Çok severek takip ettiğimiz bir sanatçıyla ortak işimizin olmasından dolayı mutluyuz. Bu arada yine Can’ın önermesiyle tanıştığımız ve Yadigâr EP’den beri çalıştığımız, ‘Radio Ringo’nun da görsel tasarımlarını ve sanat yönetmenliğini üstlenen Tayga Soysaltürk’ün de bahsetmemiz gerekir.The Ringo Jets’in bir dinleyici olarak nasıl olduğunu da çok merak ediyoruz. Bu sıralar neler dinliyorsunuz?Deniz: The Lazy Eyes'ı sevdim son zamanlarda, onları dinliyorum. Yine yakın zamanda Babasad'ı iki kez canlı izleme şansım oldu, çok iyi geldi.Tarkan: Bu aralar Jimi Hendrix, Run DMC, Bad Brains, Curtis Mayfield, Beastie Boys, Yardbirds, Wes Montgomery ve Funkadelic arasında geziniyorum.Lale: RHCP - Return of the Dream Canteen döndürüyorum bu sıralar, bir de 19 yaşlarıma hızlı bir geri dönüş yaptım; Jamiroquai'dan çıkamıyorum, Music of the Mind her yerde eşlik etti bu ara bana.Mor ve Ötesi’ni geçtiğimiz mayıs ayında verdikleri ikonik konserde ön grupları olarak desteklediniz. Konsere katılan ya da katılamayan herkesin bir süreliğine umut dolmasını sağlayan bir etkinlik olmuştu. Bunun parçası olmak sizin için nasıl bir deneyimdi?Stadyumda çalmak tabii her zaman yaşanabilecek bir deneyim değil ama onun dışında dediğiniz gibi o gün farklı bir enerji vardı orada. Hepimiz için zor geçiyor son yıllar. O yüzden o gün o konserin ve kalabalığın başka anlamları vardı ve hissettirdikleri yoğundu gerçekten. Orada olmak güzeldiDaha önce Primavera Sound, Sziget gibi büyük festivallerde sahne aldınız. Radio Ringo ardından da yurt içi ve yurt dışı kapsamlı bir turneye çıkacak mısınız? Yeni konser haberlerinizi ne zaman almayı beklemeliyiz?Belirsizlikler ülkesnde yaşıyoruz, hangi tarihi versek elimizde kalabiliyor ama şu kadarını söyleyebilelim en azından; 2 Mayıs Ankara IF, 3 Mayıs Eskişehir IF konserlerinin yanında, İstanbul'da 6 Mayıs Zorlu PSM konserlerimiz var. Yurt dışı tarihlerini mayıs ayının seyri belirleyecek ama güzel şeyler olacak gibi, hissediyoruz.Son olarak yeni albümün çıkışından sonra ilk konserlerinizin Mayıs'ın ilk haftası gerçekleşeceğini biliyoruz. Öncesinde Radio Ringo’yu yüzlerce kez dinleyeceğimiz kesin, bunun dışında konsere nasıl hazırlanalım?Bizce de Radio Ringo'yu döndüre döndüre dinlemek en iyi ve en keyifli hazırlık olur. Albümde çok şarkı var, hepsini çalmayacağız tabii ki ama birçoğuna yer vereceğiz. Kim hangisini canlı canlı duymak ister onu da merak ediyoruz.<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom-style: none; clear: both; -webkit-user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">The Ringo Jets'i <a fr-original-style="" href="https://instagram.com/theringojets?igshid=YmMyMTA2M2Y=" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Instagram</a> ve <a fr-original-style="" href="https://twitter.com/theringojets?s=21&t=mTMJ2Sx-OD3zSehbxfd2pQ" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Twitter</a> 'da bulabilir, performanslarını ise aşağıdaki tarihlerde izleyebilirsiniz:<div dir="auto" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">2 Mayıs Salı - IF Performance Hall, Ankara</div><div dir="auto" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">3 Mayıs Çarşamba - IF Performance Hall, Eskişehir</div><div dir="auto" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">6 Mayıs Cumartesi - Zorlu Performans Sanatları Merkezi, İstanbul</div>

Ringo Jets ile dün yayımlanan albümleri Radio Ringo üzerine konuştuk.

The Ringo Jets ile Radio Ringo üzerine

Yıllardır takip ettiğimiz ve her işini merakla beklediğimiz isimlerden Glasxs, geçtiğimiz hafta sözleri İhsan Raif Hanım&nbsp;ve bestesi&nbsp;Kemani Servis Efendi’ye ait olan sanat müziği şaheseri Kimseye Etmem Şikayet'i yorumladığı bir single yayınladı. Aşırı klasikleşmiş ve onlarca sanatçı tarafından yorumlanmış olduğu halde bu parçaya katmayı başardığı bambaşka yorumu dinlerken Glasxs'ın en çok hangi sanatçılardan ve albümlerden etkilendiğini merak ettik. Bu vesileyle kendisini uzun süredir hayata geçirmek istediğimiz formatımızın ilk konuğu olmaya davet ettik ve Glasxs'ı Glasxs yapan beş albümü sorduk. Cevapları için buyurun:<img src="https://images.aposto.com/2023/3/6/1682755388571.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Radiohead - OK ComputerBu albümü ilk kez ne zaman dinlediğini hatırlıyor musun? İlk kez Karma Police klibini izleyip delirdiğimi hatırlıyorum. Sonra tüm o keşif süreci çok heyecanlıydı. Sonra lisede sıra arkadaşım Elif bana OK Computer albümünü hediye etti ve her şey değişti.Bu albüm senin için neden önemli? Bence dünyanın en iyi albümü. Dünyanın en iyi albümleri önemlidir.Bu albümün turnesini/albümden bir şarkıyı canlı dinleme fırsatın oldu mu?&nbsp;Hayatım boyunca Radiohead konseri izlemeye çalıştım, Türkiye’ye gelmemeleri de hiç yardımcı olmuyordu. Defalarca gideceğim diye kafaya koyup türlü şanssızlıklarla gidemedim, mesela birinde turizm şirketi “Pardon biz biletinizi Haziran yerine Temmuz’a ayırtmışız” demişti. Bir tek benim başıma gelen bir şeydir sanırım, ucuz diye turizm şirketi aracılığıyla ayarlamıştım deli miyim neyim. Ama sonunda Lollapalooza Berlin’e Radiohead izlemeye gittik. Kesin bir şey çıkacaktı. Çıktı da. Korkunç bir grip oldum tam o gün. Çok geç gidebildik festival alanına, ne olursa olsun izleyecektim. Üstelik o turnelerinde OK Computer albümünün neredeyse tüm şarkılarını çalıyorlardı. En önden bağıra çağıra izlemem lazımdı. Ama dünya üstünde olabilecek en arka sırada, hatta uzayda yani, hiçbir şey göremeden dinledim. Neredeyse tüm OK Computer’ı çaldılar. Sonra da kalbim kırıldığı için Radiohead’e küstüm. Fanlık bunu gerektirir.Bu albüm hayatında neyi değiştirdi?&nbsp;Bu albüm olmasaydı bambaşka biri olacağıma eminim. Bazı insanlar Radiohead’i depresif bulurken beni hep çok mutlu ediyordu onları dinlemek. Artık o kadar fan olmamak biraz can sıkıcı ama olsun.<img src="https://images.aposto.com/2023/3/6/1682755357481.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.01" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">The Weeknd - Beauty Behind The MadnessBu albümü ilk kez ne zaman dinlediğini hatırlıyor musun?&nbsp;İlk kez Nükhet Duru sample’ıyla Often şarkısında, nispeten geç bir şekilde keşfettim The Weeknd’i.&nbsp;Bu albüm senin için neden önemli?&nbsp;Bir albüm olarak çok net bir bütünlük içinde Beauty Behind The Madness. Bir ses mühendisi olarak da ilk dinlediğimde kulaklarım şenlenmişti.&nbsp;Bu albümle bütünleşmiş olan bir anın var mı?&nbsp;Patencilik anlarımın en büyük fon müziği oldu albüm. İstanbul’da Caddebostan sahilde kaydığım tüm patenlerin müziği bu albümdü. Özellikle Labrinth düetleri Losers’ta çok ritmik kayılıyor, öneririm!Bu albüm hayatında neyi değiştirdi?&nbsp;O sıralar çok dinlemediğim bir genre’ydı, bakış açımı değiştirdi. Popüler olan bizdendir bence.<img src="https://images.aposto.com/2023/3/6/1682755776417.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Arctic Monkeys - AMBu albümü ilk kez ne zaman dinlediğini hatırlıyor musun?&nbsp;Çıktığı gün!Bu albüm senin için neden önemli?&nbsp;Yine her şeyiyle harika bir albüm daha. Albüm dinleme deneyiminin daha iyi olduğu çok az albüm vardır belki de.Bu albümün turnesini/albümden bir şarkıyı canlı dinleme fırsatın oldu mu? Arctic Monkeys konserleri pahalı oluyor, gidemedim de gidemedim.<img src="https://images.aposto.com/2023/3/6/1682755850467.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Lana Del Rey - Born To DieBu albümü ilk kez ne zaman dinlediğini hatırlıyor musun?&nbsp;İlk kez Video Games klibini izleyip ne tuhaf diye düşünmüştüm.Bu albüm senin için neden önemli?&nbsp;Albümü keşfettiğim yıl Londra’ya yüksek lisans için geldiğim yıldı. Tüm yıla yayılan bir fon müziği olmuştu albüm.&nbsp;Bu albüm hayatında neyi değiştirdi?&nbsp;Yaptığım müziğe bakış açımı değiştirdi sanırım, bir de Lana Del Rey hayranı oluverdim.<img src="https://images.aposto.com/2023/3/6/1682756460421.png" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.00" width="550" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">The Cranberries - No Need To ArgueBu albümü ilk kez ne zaman dinlediğini hatırlıyor musun?&nbsp;Ablam albümlerini vermişti ve aklım çıkmıştı.Bu albümle bütünleşmiş olan bir anın var mı?&nbsp;Küçükken gitarla Cranberries çalıp söylerdim, komikti bence, küçük bir Melis, Akdeniz Akşamları tadında Zombie, Animal Instinct çalıyor…Bu albümün turnesini/albümden bir şarkıyı canlı dinleme fırsatın oldu mu?&nbsp;Canlı konser videolarını izliyordum deli gibi. Universal ses logosu aklımdan çıkmaz, universal, uni-universal…Bu albüm hayatında neyi değiştirdi?&nbsp;Bu albüm olmasaydı belki de şarkı söylemeyi ne kadar sevdiğimi farketmezdim. Müzik kariyerim için dönüm noktalarından biridir. Hatta cover yapmayı ne kadar çok sevdiğimi de farkettiren albüm olabilir. Çünkü kendi kendime şarkılara farklı farklı versiyonlarla mırıldanıp Dolorescilik yapıyordum.

Sanatçılara hayatında önemli yeri olan şarkıları sorduğumuz yeni formatımızın ilkini Glasxs ile gerçekleştirdik.

Glasxs ile "Beni Ben Yapan 5 Albüm"

Dubstep, 2010’larda Amerika’ya seyahat edip bugün birçok kişinin aklına gelen agresif dropları ve electro-house/heavy metal sentezi tınılarıyla ünlü olan halini almadan önce 80’lerde Jamaica’nın dans müziği sahnesinde tohumları atılmış ve 90’ların sonunda Güney Londralı DJ’lerin stüdyolarında tekrar hayat bulmuş olan bir genre’ydı. Güney Londra’da 2006’da tam 2-step ve garage gibi genre’ların sıkıcılaşmaya başladığı, Four Tet, Bonobo gibi popüler prodüktörlerin 90'ların yorgun akımlarını sürdürmeye devam ettirdiği ve dubstep’in yeni yeni filizlenmeye başladığı sırada anonim bir sanatçı çıkageliyor. Hala ilk dikkate değer tamamen dubstep albümlerden biri sayılan kendi ismini taşıyan albümüyle Burial, dubstep ve genel olarak elektronik müzik sahnesine yeni ferah bir nefes olarak giriyor. Bu albüm Burial ismini duyurmak için yeterli olsa da başardığı en büyük şey bence takipçisi Untrue’nun elektronik müzik sahnesindeki devrimine yol yapmaktı…Untrue dubstep’in tüm elementlerini taşıyor: üst üste binmiş ritimler, wobbly baslar, karanlık bir hava. Fakat bunun üzerine çok daha fazlasını katıyor, albüm boyunca duyacağınız arka plana karışan, kesilmiş, hızlandırılmış, manipüle edilmiş R&amp;B vokalleri (birkaç yıl kadar sonra Frank Ocean’ın kayıtlarında duyacaklarımızın öncülü), geciken ve düzensiz ritimlerinin (ölçeklendirmesiz bir program kullandığı için) getirdiği kasıtlı işlenmemişlik hissi, bir oyunun giriş sahnesinden, Youtube’da bulunmuş videolara ve filmlerden alınmış kesitlere uzanan ses kalitesini önemsemeyen, pürüzlü, do-it-yourself (James Blake, Mount Kimbie, Grimes gibi isimlere ilham olan) sample’lama stili ve saymakla bitiremeyeceğimiz çok daha fazla yenilikçi müzikal element…2007 yılında -tam olarak on beş yıl önce- yayımlanmasının hemen ardından Untrue büyük bir ilgi topluyor, Mercury Prize’a aday gösteriliyor ve dubstep’in karanlık Londra club’larından, Amerika’da gösterişli festivallerin headline’larına yolculuğu böylece başlamış oluyor. Albümün ilham verdiği sanatçılar ve sonrasında doğurduğu future bass, post-dubstep gibi akımların yanı sıra albümü hala tamamen sindirmenin mümkün olmaması beni bu albüme en çok çeken şeylerden biri. Yıllardır -belki tam olarak 10 yıldır- bu albüme dönüp birkaç ayda bir dinlerim ve hala her seferinde derin bir roman okuyormuşçasına daha önce fark etmediğim yeni ayrıntılar bulmaya devam ediyorum. İnternetin gösterdiği üzere yalnız da değilim, tamamen Burial’ın bu albümde kullandığı sample'lara adanmış onlarca websitesi, YouTube videosu ve Reddit threadi var. Bambaşka yerlerden toplanmış bu sample’lar sanki birini tanımaya başlıyormuşsunuz, her seferinde hakkında yani bir şey öğreniyormuşsunuz ve bu albüm sanki yaşayan bir şeymiş hissi veriyor.Nadiren verdiği röportajlardan birinde Burial bu albümün yağmurda ya da fırtınada olmak gibi bir his vermesini istedim diyor ve bunu gerçekten tam olarak başarıyor, Untrue’yu dinlemek soğuk ve yağmurlu gecenin bir vakti karanlık ve bomboş bir sokakta bir club’a doğru yürürken hissettiğin heyecan ve korkunun mükemmel bir simülasyonu…<a data-type="embed" fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/1C30LhZB9I48LdpVCRRYvq?si=3cvWyg49T9q2WUqcZ-P-fQ" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(64, 169, 255); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: 0px; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2022/10/2022-11-05T20:02:04.899Z.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.59" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>

2007'de Londra elektronik sahnesine yeni bir nefes olan Burial'ın efsanevi albümü Untrue'ya saygı duruşundayız.

Çığır açan Untrue on beş yaşında

Otoparkın en üst katının ortasına tek başına park etmiş bir araba. İçinde biri var mı, yoksa terk mi edilmiş? Kim niye bir otoparkın en üst katına kadar çıkar ve oraya park eder ki, belli ki bunun bir hikayesi var.&nbsp;Yıllar boyu severek dinlediğimiz enerji dolu gürültülü çocukların, deri ceketli yağlı saçlı havalı LA delikanlılarına dönüşünü, sonrasında ise durulup kendi dünyasını yaratmaya karar veren olgun yetişkinlere evrilmesini izledik. Bu noktaya kadar değişmeyen tek şey ise Alex Turner’ın söz yazarlığı oldu, bilinç akışı gibi sözlerini, kendi düşünceleri hakkında şüpheye düşüşünü, düşünce akışını kaybedişini ve overthink edişini şarkı sözlerine kaynaştırmasını defalarca deneyimledik. Hatta Tranquility Base Hotel + Casino dinlerken neredeyse zihninin içini dolaştık desem abartı olmaz. Bu albümde anlatıcılığı bize çok tanıdık olan birinin, Alex Turner’ın, bu fotoğraf gibi yakalanmış anları gözlemleyip hikayelerinin peşine düşüşünü dinliyoruz.&nbsp;Tranquility Base Hotel + Casino’nun açtığı yoldan ilerleyen albüm müzikal anlamda öncülünün bir adım ötesine gidiyor olsa da sabit bir konseptin eksikliğinden ötürü mizansen anlamında eksik kalıyor, havada uçuşan düşünceler zaman zaman anlam verilemeyecek kadar dağınık geliyor. Albümün açılış şarkısı melankolik ve nostaljik There’d Better Be A Mirrorball’un bu albüm için yazılan ilk şarkı olduğunu ve albümün hissiyatını belirlediğini söylüyor Alex Turner röportajlarında. Bu bolca yaylılarla desteklenmiş yumuşak şarkıdan sonra hemen çok daha yüksek enerjili funk ilhamlı I Ain't Quite Where I Think I Am’e geçiyoruz. Olmazsa olmaz Matt Helders’ın arka vokallerinin en çok parladığı şarkıda her bir wah riff’i biraz daha enerji pompalamaya çalışırken vokallerin yumuşaklığı bitmeyen bir çatışma içinde. Ardından gelen Sculpture of Anything Goes albümün en tekinsiz şarkısı. Şarkının aranjmanıyla yaratılan karanlık ortam ve yükselip inen enerjisiyle parça neredeyse bir James Bond soundtrack’i olmaya aday. Albümün tam ortasında Body Paint albümün pop’a en yaklaştığı an, tekrar eden akılda kalıcı sözleri ve nakarattaki hook ile albümün hit’i olmaya hazır.Albümle aynı ismi taşıyan şarkıda ise siyah beyaz bir western filmi izliyor gibiyiz, Alex’in falsetto vokalleri şarkının en akılda kalıcı özelliklerinden. Big Ideas albümdeki en samimi neredeyse bir itiraf gibi hissettiren sözlerine sahip, sanki grubun müziği bırakmaya karar verdikleri bir ana özlem gibi duyuluyor. Hello You’nun enerjisi I Ain't Quite Where I Think I Am’in kız kardeşi gibi, bir şekilde bu şarkının da show business'a veda gibi duyulduğu kanısındayım. Kadife takım elbiseli Mr. Schwartz’ın hikayesini dinlerken albümün ilk belirgin gitarını sonunda duyuyoruz, Alex Turner yıllar sonra ilk kez bir kayıtta gitarı parmakla çalıyor. Perfect Sense’te Alex nereden nereye geldiğinin üzerine düşünüyor ve sanki asıl act orkestraymış da grup ona eşlik ediyormuş gibi hissettiren bir albüme yakışan şekilde bolca yaylıyla bezenmiş bir kapanış yapıyor. Şarkının hiçbir fade out olmadan aniden bitişi ve şarkının son dizeleri “When my invincible streak turns onto the final straight/ If that's what it takes to say goodnight/ Then that's what it takes”&nbsp;bir vedaymış gibi hissettiriyor.Birçok hayranının beklediğinin aksine Arctic Monkeys, bu albümle bize ne Whatever People Says I Am, That’s What I Am Not ne de AM zamanlarına bir daha dönmeyeceğini söylüyor. Ve bence bu oldukça anlaşılabilir. Kitlesiyle birlikte olgunlaşan ve değişen bir sound, kırk yaşına merdiven dayayıp hala 17 yaşındaki enerjiye sahipmişçesine rol yapmaktan çok daha doğal bir sonuç. Bu iki albümlük istikrarlı bir şekilde aynı şekilde ilerleyişiyle The Car bize sonrasında neyi beklemememiz gerektiğini söylüyor olsa da neyi beklememiz gerektiğini söylemiyor. Bütün albüm bir kapanış, bir şeyin sonu gibi duyuluyor. Ama neyin sonu geliyor henüz bilmiyoruz…<a data-type="embed" fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/2GROf0WKoP5Er2M9RXVNNs?si=BKiR1QYaQdaOZAg0XGUpWA" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2022/9/2022-10-29T12:30:07.769Z.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.59" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>

Yeni albümlerinde Arctic Monkeys, yakaladıkları olgun tınıların yolundan devam ediyor.

Bir önceki albümün izinde

Yeah Yeah Yeahs’in dokuz yıl aradan sonra gelen albümü Cool It Down için, haberini aldığımızdan beri çok heyecanlıydık. Heme albüm haberiyle birlikte ilk single Spitting Out Off The Edge Of The World de geldi. Karen O’nun Bowie’ye adadığı ve içinde biraz Bowie taşıdığını düşündüğü Perfume Genius’ın da eşlik ettiği şarkı heyecanımızı zirveye çıkarmışken bir de daha önce bahsettiğimiz üzere grubu <a fr-original-style="" href="https://aposto.com/i/surpriz-bulten-sonunda-festival" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Primavera Sound</a>’da izleyip yeni şarkıları da duyunca bekleyemez olduk.Her ne kadar sabırsızlıkla geçse de sonunda o gün geldi ve iki hafta kadar önce albüme kavuştuk. Albümün bir saniyesi bile dinleyiciyi hayal kırıklığına uğratmıyor, zaten sadece otuz iki dakika olduğu için hiçbir doldurma parça yok. Oldukça minimalist ve odağı net olan bir albüm. Sözler Karen O’nun her zamanki stilinde, az ve öz. Grubun 2011 albümü It’s Blitz’den beri gitarlar nerede diye soran mutlaka olurdu, bundan yararlanıp grup bu noktada daha önce yakaladığı eskiye dönebilir ve risksiz bir albüm yapabilirdi. Ama 2001’deki albümlerini arayan kitleye oynamanın yerine çok belli bir şekilde daha fazla keyif aldıkları tarafa yönelip bol synthli bir albüm yapmayı tercih etmişler. Eski albümleri arayanlar da artık o yaşta olmadıklarını ve o devirde olmadığımızı, öyle bir albüm yapsalar da aynı hissettirmeyeceğini anlamış ve Yeah Yeah Yeahs'in eski albümlerinin verdiği heyecanı başka şekillerde de ulaştırabildiğini görmüşlerdir.Albüm Spitting Out Off The Edge Of The World ile ihtişamlı bir şekilde başlıyor. Mike Hadreas’ın yumuşak sesiyle Karen O’nun imzası olan güçlü vokallerinin birbirini tamamlayışı oldukça keyifli. Albüm O’nun sürekli tekrar ettiği kelime öbekleriyle neredeyse hipnotize eden Lovebomb ile devam ediyor -Karen O’nun basit bir cümleyi hatta sadece sesleri bambaşka hissettirene kadar tekrar edişini Maps ya da Pin gibi şarkılardan da hatırlayabilirsiniz-. Hemen sonrasında ise albümün ortasındaki dört şarkılık en çok hatırlayacağınız kısmı geliyor. Wolf’un girişinde başlayıp nakaratlarda geri dönen kalp atışlarınızı hızlandırma garantili synth’lerinden mi bahsetmeliyim, gitar isteyenleri sonunda mutlu edecek ve anında 2000’lerin başına ışınlayan aşırı "edgy" Fleez’den mi, yoksa 2020’de Los Angeles’ı ve aslında dünyanın birçok yerini tehdit eden yangınlar üzerine yazdığı Burning’de tüyleri diken diken eden “Whatcha gonna do when you get to the water” kısmından mı bahsetmeliyim bilemiyorum, en iyisi dönüp o aralığı tekrar dinleyin. Arka arkaya gelen bu heyecan verici şarkıların ardından Different Today ve Mars ile duruluyoruz. İlkinde değişimin getirdiği belirsizliğe değinen yumuşak vokalleri ve daha arka planda kalan temiz ve keskin synthleri dinliyoruz. Karen O’nun oğluna yazdığı bir ninni/şiir Mars ile albüm sakince kapanıyor.Bir albümün teması kısmen iklim değişimi olunca karanlık bir albüm beklememek mümkün değil açıkçası, Cool It Down’da da kocaman alevleri ve arkasında bıraktığı karanlığı buluyoruz diyebiliriz. Yeah Yeah Yeahs sekiz şarkılık, akılda kalıcı melodilerle ve sözlerle bezenmiş, bol renkli ve katmanlı, şu ana kadarki en iyi prodüksiyona sahip albümleri Cool It Down ile kısacık bir havai fişek gösterisi ve ardından gelen sessizlik gibi dokuz yıl sonra tekrar hayatımıza girip kayboluyor.<a data-type="embed" fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/7ug0WdvzC2sLXTrtHUwNsj?si=tuXMYhBsR8CRBaP9mqINRg" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2022/9/2022-10-22T11:41:56.833Z.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.59" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>

Otuz dakikayı sadece birazcık aşan Cool It Down kısacık, gürültülü ve bir o kadar da parlak bir havai fişek gösterisi gibi kalbinizi ağzınıza getirip sona eriyor.

Yeah Yeah Yeahs'in muhteşem dönüşü

Lime Cordiale Avustralya merkezli pop-rock grubu. İki kardeş müzisyene (Oli Leimbach ve Louis Leimbach), pop sevgileri ortak noktasında buluştukları üç diğer arkadaşlarının (Brendan Champion, James Jennings ve Nick Polovineo) katılmasıyla 2009 yılında Sydney’de kurulan grup, ilk birkaç yılını konserler verip keşfedilmeye çalışarak geçiriyor. 2011 yılında bir müzik grubu yarışmasında 70’lerde kurulmuş Avustralyalı grup Icehouse tarafından keşfedilip 2011 turnelerinin ön grubu olma fırsatı yakalıyorlar. Yine aynı sene ilk üç single’larını yayımlıyorlar.Hemen arkasından 2012’de ilk kısa çalarları Faceless Cat bağımsız olarak yayımlanıyor. Bu sırada Avustralya’da ve İngiltere’de kitlesini oluşturmaya devam eden grup 2013’te Avustralya’nın en bilinen kayıt şirketlerinden Chugg ile&nbsp;Falling Up the Stairs ve 2015’te Road to Paradise kısa çalarlarını da yayımlıyor. 2017 yılında artık çok beklenen albümleri geliyor: Permanent Vacation ilk single’ı Temper Temper’ın çıkışından itibaren, Arctic Monkeys, The Kooks, The Parcels gibi isimleri hatırlatan genre'lar arasında gezen sounduyla çok ses getiriyor.<a data-type="embed" fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/5YlzKbkGoIIFnBOnYwU3kl?si=RTmYAJylQCylOp-3Gqc1RQ" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2022/8/2022-09-30T18:44:25.913Z.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.59" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>2019’da yeni albümleri hakkında konuşmaya başlayan grup, pandeminin başlamasının ardından albümlerini ertelemeleri yönündeki tavsiyelere rağmen içlerinden geleni yapıp ikinci albümleri 14 Steps To A Better You'yu 2020’nin Temmuz ayında yayınlıyorlar. Çoğu bölgesel olarak tanınan sanatçı için tam tersi davranan Spotify algoritmaları Lime Cordiale’i kolluyor ve albümün Robbery, Money, Inappropriate Behaviour gibi şarkıları global listelere girmeyi başarıyor. Zaten buradan sonra da grubun kitlesi katlanarak artmaya devam ediyor. Bu başarıyı bir de aday oldukları 8 ARIA Ödülü’nden (Avustralya’nın Grammy'si gibi düşünebilirsiniz) En İyi Çıkış kategorisini kazanarak taçlandırıyorlar. İki kardeşin önderliğindeki grup müzikal bir kimliğin yanı sıra görsel bir kimlik yaratmaya da özel bir çaba harcıyor. Grubun kuruluşundan beri bütün görselleri Louis hazırlıyor, ilk olarak tasarruf yapmak için giriştikleri bu iş Louis'in de kendini geliştirmesiyle grubun müziğiyle birlikte gelişen görsel bir kimliğe dönüşüyor.<a data-type="embed" fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/537M91OtVxaFAgF4HYcQKY?si=uKrZhwrxSB63AS78pcVr4g" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2022/8/2022-09-30T18:44:44.381Z.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.59" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>Lime Cordiale, çok da uzun sayılmayan kariyerlerinde bir sürü iş birliğinde bulunmuş olsa da bunlardan birisi ön plana çıkıyor: tabii ki Cordi Elba’dan bahsediyorum. Grup Avustralya’da bir film çekimi için bulunan Idris Elba’ya bir teklilerinde kendilerine eşlik etmesi teklifinde bulunuyor. Lime Cordiale’in müziğini dinler dinlemez ikna olan aktör/dj/kayıt şirketi sahibi/yürüyen cinsel çekim Idris Elba, sonunda bütün bir kısa çalar olabilecek sayıda şarkıya eşlik etmiş bulunuyor.<a data-type="embed" fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/74iCYddbdRJrwHKCAapVmc?si=6uuVk-A9SMWm4wO-FlRXPA" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2022/8/2022-09-30T18:45:38.195Z.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.59" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>Şu anda grup Kuzey Amerika ve Kanada turnesinin ardından Avrupa turnesinde. Yakın zamanda Türkiye'de de görmeyi beklediğimiz grubun <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/artist/6yrtCy4XJHXM6tczo4RlTs?si=Nsk7waC1R8qQw5YAU417mQ" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Spotify</a>, <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/limecordiale/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Instagram</a> ve <a fr-original-style="" href="https://twitter.com/limecordiale" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Twitter</a> hesaplarını takipte kalın.&nbsp;

Lime Cordiale bir Spotify listesinde mutlaka karşınıza çıkmıştır, peki kendileriyle gerçekten tanıştınız mı?

Enerjik listelerin vazgeçilmezi Lime Cordiale

İki senedir ertelenen, sabırla beklediğimiz, Avrupa’nın en iyisi desek abartı olmayacak festival Primavera Sound’daydık. Festivalin organizatörleri, önceki senelerdeki ertelemeleri telafi etmek üzere bu sene iki hafta sonu festival alanında ve aradaki hafta içi günlerde de şehrin farklı yerlerinde gerçekleşen konserler olacak şekilde bir format denediler. Her ne kadar böyle çok performansı bir arada izlemek harika olsa ve Primavera Sound en sevdiğimiz festival olmaya devam etse de maalesef şehir içindeki konserler ile ilgili planlama sorunları, alan yetmezliği, personel eksikliği gibi negatif yanları da vardı.İki birbirinden iyi lineup’tan biz ikincisini seçtik, posteri <a fr-original-style="" href="https://media.resources.festicket.com/www/admin/uploads/images/040621_DIAS_ALTA.jpg" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">buradan</a> görebilirsiniz. Hafta içi Barselona’ya ulaştığımızda şehir festivalin etkisiyle inanılmaz kalabalıktı, konserler de öyle... Festivale katılmayanların da bilet satın alabildiği şehir içindeki mekanların kapasitesi iyi düşünülmemiş ve festival bileti olup da konserlere katılmak isteyenler için bir rezervasyon sistemi oluşturulmamış olduğu için konser mekanlarında inanılmaz uzunlukta bekleme sıraları vardı. Pazartesi ve salı günü bu mekanlarda şansımızı denemeye karar verip mekana yaklaşırken kilometrelerce uzunluktaki kalabalıkları görünce vazgeçtik.<h3 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">1. GÜN</h3>Festivalin ilk günü perşembeydi, önceki haftanın çok kalabalık olduğunu, su ve bira sıralarının çok uzun olduğunu duymuştuk o yüzden erkenden festival alanına vardık. Görünüşe göre ikinci hafta bütün sıkıntılar düzelmişti. Öncesinde başka bir festivalde (Rock im Park, birazdan aşağıda okuyacaksınız) benzer sorunlar yaşadığımız için bize mükemmel planlanmış gibi göründü hatta. İlk gün anasahnede yüksek enerjili Amyl and the Sniffers ve Khruangbin’i izleyerek başladık. Khruangbin’in performansı harika olsa da Salon’daki samimi konserlerinin etkisini yaratmadı. Hemen arkasından Slowdive’ı izlemek için sahnelerden bir diğerine geçtik. Tam havanın karardığı anlarda grubun en ikonik şarkılarıyla ilgili görsellerle birlikte Rachel Goswell’in performansı büyüleyiciydi. Konser biter bitmez Gorillaz izlemek üzere anasahneye koştuk. Açıkçası koşmasak da olurmuş. Damon Albarn’ın sahneye davet ettiği konuklara ve sahnedeki bir sürü müzisyene rağmen şu ana kadar izlediğim en heyecansız konserdi. Bunun en büyük sebebi aslında Dua Lipa’yı izlemeye gelmiş kalabalığın cansızlığı ve teknik sorunlardı sanırım. Dua Lipa’nın performansı hemen diğer sahnede başladığında Gorillaz'ın performansı boyunca duran kalabalık canlandı, çoğunluğu Future Nostalgia’dan olan ama Dua’nın ilk hit'lerini de içeren sete herkes eşlik etti. Dua’nın müzisyen olarak olgunlaştığını zaten Future Nostalgia ile görmüştük, bu konserle turne için performansını da geliştirmiş olduğundan emin olduk. Daha sonra festival alanının bir diğer ucundaki Charli XCX’e geçtik, geçtiğimiz senelerde var olan kısa yolu kapatıp yeni geçişi karmaşık ve kalabalık bir şekilde yürünmesi imkansız olan bir yere taşımışlar. İki konser arası 40 dakikadan fazla yürümüşüzdür ama Charli’nin performansı buna değdi. Bir önceki Primavera konserinden çok daha büyük bir sahnede, daha iyi bir zaman dilimindeydi. Geçen sefer ilk şarkıyı dinleyip alandan ayrılanlar olmuştu, bu kez sadece Charli hayranları oradaydı. Bütün izleyiciler arasında öyle bir iletişim ve bağ vardı ki bir anlığına şu an bir çeşit tarikat ayininde olabilir miyiz diye sorguladık. Charli’nin performansı bitmeden önce yol tekrar kalabalıklaşmadan Tyler, The Creator’ı izlemeye koştuk. Yol yine çok uzun zaman aldığı için performansın çoğunu kaçırdık. Gördüğümüz kadarıyla muhtemelen hayatımızın en iyi konseri olabilecek bir potansiyeli vardı, festivaldeki en büyük pişmanlığımız bu.&nbsp;<h3 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">2. GÜN</h3>İlk günün yorgunluğundan dolayı ikinci güne biraz geç başladık. Anasahnede headlinerları beklerken Hurray For The Riff Raff ve Brittany Howard’ı izledik. Tam güneşin batmaya başladığı anda Lorde ve&nbsp;güneşi&nbsp;sahnedeydi. O sırada 5 yaşına girmek üzere olan Melodrama ağırlıklı olmak üzere bütün albümleri içeren dengeli bir set çaldı. Albümlerinin dışında Lorde bir de kendini yaz bebeği olarak tanıtıp&nbsp;Bananarama’nın Cruel Summer’ını da yorumladı. Konser mükemmel bir yaz akşamında gerçekleştiği ve Lorde’un yaz takıntısı olduğu için de bunun hakkında konuşması kaçınılmazdı. Mesela Louvre’u çalmadan hemen önce bu şarkıyı yazmasına sebep olan yaz aşkından bahsetti. Şüphesiz konserin en duygusal anı Liability’yi çalmadan hemen önce bazen bu şarkının kendisini üzgün hissettirdiğini ama bu deneyimi böyle kalabalıklarla paylaşınca her şeyin biraz daha kolaylaştığını söyleyişiydi. Şarkı boyunca ekranda izleyicilerin gösterildiği her an gözleri yaşlı birkaç kişi spot etmek mümkündü. Hemen arkasından The Strokes&nbsp;sahnedeydi. Julian Casablancas’ın festivalin ilk haftası “gruptan birinin” COVID olması sebebiyle festival tarafından yapılan üstü kapalı iptal duyurusuyla dalga geçmesiyle başladılar: “Kim COVID oldu acaba, galiba Nikolai’dı… Hayır, tabii ki bendim!!”. The Strokes’u asla canlı izleyeceğimi düşünmediğim için bana bu performans çok sürreal geldi. Casablancas, henüz COVID atlatmış biri için çok iyi bir performans gösterdi. Konser boyunca dinleyicilerle çok fazla iletişim kurması beklenmedik ama eğlenceliydi. Daha sonra The Smile’a gideceğinden bahsetti ve biz de geç kalmayalım diye konseri bitireceklerini söyledi. Ama tabii ki sahneye geri çıkıp iki şarkı daha çaldılar, Julian seyircilerin hala enerjisi olmasına şaşırdığını “Lineup’ı gördüm, ben bir günde o kadar performans izlesem hayatımın sonuna kadar bir daha konsere gitmem”, “Festival dayanıklılık ve iyi bir planlama becerisi gerektiren bir şey” gibi şeyler söyleyerek birkaç kez tekrar etti. Sonrasında biraz&nbsp;M.I.A. dinleyip anasahne alanından ayrıldık. M.I.A. için çok heyecanlıydık ama maalesef beklediğimiz gibi bir kitle yoktu. Önümüzde duran birçok insan Bad Girls’e kadar dans bile etmeden dikildi, sonunda çaldığında da video çekip ayrıldılar. Sonrasında geçtiğimiz The Smile’ın sahne aldığı alan maalesef yeterince büyük değildi ve biz oraya geçene kadar dolmuştu, uzaktan izleyebildik. Neredeyse seyirciyle hiç iletişimsiz ama yine de harika bir performanstı, hemen hemen bütün albümü çaldılar. Sonrasında bir iki performansa daha göz atıp alandan ayrıldık.<h3 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">3. GÜN</h3>Üçüncü gün çok sakin başladı, erken saatlerdeki performanslar için gelen büyük kalabalıklar yoktu, biz güne Sad Night Dynamite ile başladık. Son günde kaçırmak istemediğimiz bütün isimler anasahne alanındaydı o yüzden hemen oraya geçtik ve beklemeye koyulduk. Arada Sky Ferreira’ya gitmeyi planlamıştık ama zaten son anda iki saatlik bir gecikmeyle çıkacağının duyurusu yapıldıktan sonra bile 20 dakika daha geç çıktığının ve teknik sıkıntılar olduğunun haberini alınca vazgeçtik. Onun yerine tam da doğum gününde sahnede olan Jorja Smith’i izledik. Arkasından Yeah Yeah Yeahs sahnedeydi. Performansları festivalin en iyi anı ve festivale edilebilecek en güzel vedaydı. Dünyanın en cool insanı Karen O, yıllardır sahne aldıkları ilk festival olduğunu ve en sevdikleri festivallerden birinde olmanın çok güzel olduğunu söyledi. Eski albümlerden favorilerin yanı sıra Eylül sonu yayımlanacak olan albümlerinden hiç duymadığımız birkaç şarkı da çaldılar. Yeni şarkılar gerçekten çok iyiydi (o kadar iyiydi ki festival sonrası eve dönüş yolunda albümü ön sipariş etmek zorundaydım), albüm için şimdiden sabırsızlanmaya başlayabiliriz. Bir noktada Karen O, Julian Casablancas’ın bir önceki gece giydiği üzerinde Julian yazan eldiveni giyiyordu. Julian’ı sahneye davet edeceğini sanıp çok heyecanlandık ama öyle bir şey olmadı, zaten eski arkadaşlar -üstelik Julian Casablancas Karen O'nun solo projesinin anlaşmasının olduğu record label’ın sahibi- sadece izlemeye gelmesi beklenmedik bir şey değil. Kısa bir aradan sonra sahneye geri dönüp performanslarını Heads Will Roll ve Date with the Night ile bitirdiler. Festival boyunca&nbsp;Tame Impala için festivale geldiğini söyleyen birçok insanla karşılaştık, ama benim kişisel fikrim Tame Impala’yı açık havada bir festivalde izlemenin çok da iyi olmadığı yönünde. Her şey sona ermeden Tame Impala ve Phoenix performanslarını izlemiş olsak da YYYs sonrası festivali içimiz rahat, tatmin olmuş bir şekilde kapatmıştık.&nbsp;Bu sene festivaldeki en büyük değişiklik iki anasahneyi yan yana koymaları olmuş. Daha önce karşı karşıya olan sahnelerde eğer bir headliner için en öndeyseniz diğeri için en arkada olacağınız anlamına geliyordu. Şimdi doğru noktayı bulursanız hiç yerinizi değiştirmeden arka arkaya çıkan headlinerları iyi bir konumdan izleyebiliyorsunuz. Bir diğer gelişme de içecek, yiyecek standlarının ve her festivalin en kötü yanı iğrenç taşınabilir tuvaletler yerine normale daha yakın taşınabilir tuvaletlerin sayısını arttırmaları olmuş. Her sene iyileşen festivalin seneye de bu seneden dersler çıkarıp daha da iyi olacağına şüphemiz yok.Önümüzdeki sene yine iki hafta yapılacak festivalin ikinci haftası Madrid’de olacak. Aslında planları, Barselona lokallerinin şikayetleri sebebiyle festivali tamamen Madrid’e taşımaktı fakat şehrin ekonomisine katkısından ötürü (örneğin bu sene festivalin şehre getirisi 350 milyon euro olmuş) en az beş sene daha Barselona’da kalmak üzere anlaşma imzalandı. Festivalin 20. yılından sonra gideceği yön ne olursa olsun merakla izlemeye ve Avaz’da yazmaya devam edeceğiz.

Sabırla beklediğimiz Primavera Sound Festival'in yirmincisine iki sene gecikmeyle kavuştuk.

En sevdiğimiz festival 20 yaşında

"Tanışın"da size en yeni ve gelecek vadeden isimleri sunsak da bazen az çok bildiğimiz, zamanında çok popüler olmuş ama bir sebepten hala harika müzik yapmaya devam etse de radarımızın dışına çıkmış isimleri tekrar gündeme getirmek için de kullandığımız oluyor. İşte bu kez o isimlerden biri Maria Taylor.Dream pop severlerin, sıkı <a fr-original-style="" href="https://www.facebook.com/watch/?v=701005590531953" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Bright Eyes hayranlarının</a>, <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/playlist/162ynPDf2LeJ7sc7I8BQrl?si=df6a419291ff463a" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Siz Feet Under soundtrackini</a> sevenlerin ve zamanında <a fr-original-style="" href="https://time.com/3705388/taylor-swift-breakup-playlist/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Taylor Swift’in tumblrını takip etmiş olanların</a> bir noktada dinlemiş olacağı <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/artist/70UZ254VvtSUmrfqPOkUQZ?si=h3Q0ICO-T8yJLP9bizLUiQ" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Azure Ray</a> ikilisinin yarısı olan Maria Taylor çocukluğundan beri müzik yapıyor. 15 yaşında Orenda Fink&nbsp;ile birlikte kurduğu grubun birkaç yıl sonra, 2001'de, Azure Ray’e evrilmesi ile aktif oldukları onlarca yıl boyunca çeşitli şekillerde başarıyı yakalıyorlar. İkilinin grup olarak çalışmaya ara verip solo kariyerlerine odaklandığı zamanlarda da Maria Taylor yedi kayıt yayımlıyor. Fakat, belki Azure Ray dinleyicilerinin grubun o sıralardaki işlerine ilgisini kaybetmesinden ya da solo müziğinin başlarda çalıştığı kayıt şirketinin (Saddle Creek Records) alanıyla yüzde yüz örtüşmemesinden solo olarak başarıyı yakalaması biraz zaman alıyor.&nbsp;İlk dört albümü Taylor’ın güçlü yanları, yani söz yazarlığını ve fresh folky pop melodilerini öne çıkarmakta biraz eksik kalıyor. Dördüncü solo albümünü yayınlayıp Azure Ray olarak bir araya geldikten sonra, doğduğu şehir Birmingham, Alabama'ya geri taşınan Taylor şarkı yazmaya bir sene ara veriyor. Bu uzunca aradan sonra beşinci albümü <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/1HkhdAWnGBsgUdplwajBp7?si=4mzsahAUR2aaY21Az41JbA" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Something About Knowing</a>'i ise Azure Ray ile turnede olduğu sırada iki hafta içinde yazıyor. Prodüktörlüğünü de üstlendiği bu albüm bence Maria Taylor’ın kariyerinin dönüm noktası. Bundan daha sonra gelen, şu ana kadarki en başarılı albümü <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/6EhtuIQhSFmqRYUw7SUW7S?si=F-gzMFtaT6eS2HxlhoSIvw" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">In the Next Life</a>’tan, Conor Oberst destekli şarkı If Only’ye, NBC’nin en popüler dizilerinden biri This Is Us’ın önemli bir anında yer verilmesi de Maria Taylor’ın kariyerini ateşliyor.&nbsp;Üç yıl sonra, 2019 sonunda çıkan sanatçının ismini taşıyan son albümün de aynı şekilde ses getirmesini beklerken tabii ki pandemi etkisiyle normalde beklenecek geri dönüş olmuyor. Pandemi sırasında Phoebe Bridgers'a <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/track/2lVPHHSn8elKFEf1d6evFG?si=5b1a4b02477d4a7d" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">arka vokalleriyle katılan</a>, aynı zamanda <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/4VdpJwpk6kZ9dog5oeAafH?si=duONY-GkQEmjfzfRnT9Gjw" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Azure Ray olarak da aktif olan</a> sanatçının sonraki işlerini ve kariyerinin nereye gideceğini merakla takip ediyor olacağız. Siz de haberdar kalmak isterseniz Maria Taylor’ın <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/artist/6iKiDPed4LAQEcPZpvf00m?si=kwoRt-0eQMOTnGKlB65eVw" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Spotify</a>, <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/mariataylor1111/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Instagram</a> ve <a fr-original-style="" href="https://twitter.com/maria_taylor" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Twitter</a> hesaplarına linklerden ulaşabilirsiniz.

Azure Ray'in yarısı Maria Taylor ile tanışın.

Upuzun kariyeriyle Maria Taylor

SoundCloud müzisyeninden dünyaca ünlü popstar statüsüne ışık hızıyla geçiş yapan Billie Eilish, kendisine yedi Grammy kazandıran ilk albümü When We All Fall Asleep, Where Do We Go?'nun ardından iki yıl sonra, yeni albümü Happier Than Ever ile dönüşünü geçtiğimiz ayın sonunda yaptı. Böylesine bir başarının ve iki sene boyunca müzik dünyasının gündeminden düşmemenin ardından tabii ki herkesin bu albümü mutlaka dinleyeceği, hakkında konuşacağı ve bir fikir sahibi olacağı kesindi.Billie Eilish genç yaşına rağmen belki de internet çağının ortasında doğmanın verdiği ayrıcalıkla ya da etraftaki bir kalıba sokulmaya çalışılmış teen popstarların (e.g. Britney Spears, Miley Cyrus) varlığından ötürü başından beri yüksek farkındalığa sahip olmuş; kariyerini geçmişte gördüğümüz örneklerinin çevrelerinde bulunan insanlar ya da kayıt şirketleri tarafından düşürüldüğü can sıkıcı durumları deneyimlemeden ilerletmeye çalışmış ve çoğunlukla da başarmıştı. Nitekim albümden anladığımız kadarıyla endüstrinin ve ünlü olmanın getirdiği toksisiteden tamamen korunamamış.Bir önceki albümde karanlık, kabuslar, yatağın altında saklanan canavarlar gibi tekinsiz ve soyut temalar üzerine konuşurken Billie, Happier Than Ever ile çok keskin bir dönüş yaparak tamamen hayatının gerçeklerinden bahsetmeye başlıyor. Getting Older ile şöhretin getirdiği olumsuzluklar, tutkusunun artık bir işe dönüşmüş olması; OverHeated ile paparazilerin çektiği bir fotoğraf üzerine milyonlar tarafından bodyshaminge uğraması ve genel olarak bütün albüm boyunca akıl sağlığı, tanınıyor olmanın getirdiği zorluklar, stalkerlar, kalp kırıklığı, -öznesi çok büyük ihtimalle eski sevgilisi Q olmak üzere- şiddet görmek gibi çok kişisel ve gerçek konulara değiniyor.Albüm müzikal anlamda ise çok daha keskin bir dönüş ile birçok enstrüman tabanlı parçadan oluşuyor. Finneas ve Billie, daha önce şarkılara alışılmadık bir texture vermek için olabilecek en tuhaf, anti-ASMR denebilecek seslerin samplelarını kullanırken bu kez tamamen farklı bir alana yöneliyor. Mesela albüme ismini veren şarkının ilk yarısında tek düze ukulele tınıları ikinci yarısında neredeyse zamanında bir Avril Lavigne şarkısında olabilecek kadar ergen ve isyankar davullar duyuyoruz.Albümün bildiğimiz Billie Eilish sounduna yaklaştığı anlar da yok değil, Oxytocin, Lost Cause ya da NDA’i dinlerken birkaç anda WWFAWDWG? flashbackleri yaşamanız mümkün.&nbsp;Happier Than Ever’ın başarısı ile iki kardeş de rüşdünü ispatlıyor ve dinleyicileri olarak biz de net bir şekilde başarıyı zaten yakalamış oldukları yönde ilerlemek istemediklerini görmüş oluyoruz. Bu albümün en çok merak ettirdiği ve cevabını vermediği şey kardeşlerin birbiri dışındaki müzisyenlerle çalışınca çıkaracakları sonuçlar oldu ama eminim ki ikilinin çok uzun bir kariyeri olacak ve bunu da birkaç yıl içinde mutlaka göreceğiz.

Happier Than Ever ile Billie Eilish'ın hayal dünyasından çıkıp gerçek hayatına bir bakış atıyoruz.

Yeni bir Billie Eilish dönemi

Almanya’nın en köklü festivallerinden Rock im Park ve Rock am Ring her sene aynı hafta sonu hemen hemen aynı line up ile (tabii ki farklı günlerde) Nürnberg ve Nürburg’da gerçekleşiyor. 2019’da pandemi öncesi planlayıp aldığımız biletleri bu sene bir günlük bilet ile değiştirip festivalin ikinci gününe katıldık.İkinci günde sahne alan isimlerden en çok ilgimizi çekenler Weezer, Måneskin, The Offspring ve Green Day oldu. Bütün bu performanslar aynı sahnede gerçekleştiği için konser boyunca bu sahne alanından ayrılmamıza gerek kalmadı. İzlemek istediğimiz ilk performans Weezer aşırı sıcak bir günde 15:00’da başladı, sanırım hayatımda daha erken bir saatte konsere gitmemişimdir ama genel olarak Almanya’da konserler de festivaller de alışık olduğumuzdan biraz erken saatlerde gerçekleşiyor. Weezer’ın enerjisi çok yüksekti, Buddy Holly, Island In The Sun gibi klasikleri ve yeni hit’leri olan Africa coverlarını da çaldılar. Bir sonraki isim Måneskin 40 dakika gibi bir gecikmeyle sahneye çıktı, çıkar çıkmaz organizasyonla ilgili bir sorun olduğunu belirttiler. Almanya’da büyük bir kitlesi olan grubun İtalyanca şarkılarına bile herkes eşlik etti. Grubun gecikme dolayısıyla kısa kesilen performansından ve sahneden ayrılmalarının ardından alanda kalanların yaş ortalamasının artışı çok netti. Hemen arkasından The Offspring&nbsp;sahnedeydi. Konser boyunca her şarkı arasında Dexter Holland ve Noodles atışıp durdular, en popüler zamanlarından bu yana aldıkları yaşa rağmen performansları gayet iyiydi. Grubun arkasından The Broilers&nbsp;sahnedeydi, lokal olarak çok sevilen grubun şarkılarına eşlik eden büyük bir kitle vardı fakat biz o kitleye dahil değildik.Yaklaşık bir saatlik aradan sonra Green Day sahnedeydi.&nbsp;Billie Joe Armstrong’un enerjisi çok yüksekti. Böylesine mega ünlü grupların frontman'leri çok konuşkan olunca şaşırıyorum. Konuşkanlığının yanı sıra bazı şanslı seyircilerle bire bir iletişim bile kurdu. Mesela Know Your Enemy’yi çalarken sözleri bilen biri var mı diye sorup bir seyirciyi sahneye çıkardı. Benzer şekilde setlerinin sonuna doğru ekstra bir gitar getirip kim üç tane akor çalabilir diye sorarak seyircilerin arasından sahneye Julia isimli genç bir kadını davet etti, şarkının gitarlarını birkaç dakikalığına beraber çaldılar ve gitarı Julia’ya hediye etti. İnanılmaz enerji dolu, eski-yeni, popüler olan-olmayan dengeli bir set çalıp festivalin ikinci gününü kapattılar.Her ne kadar tekniksel anlamda ve performanslar açısından başarılı bir festival olsa da organizasyonda çok büyük sıkıntılar vardı. Büyük çoğunluğun gitmeyi tercih edeceği büyük sahnenin etrafına yiyecek, su ya da bira alınabilecek hiçbir yerin olmaması, uzak bir alanda sadece üç tane yemek standının olması gibi. Festivalde bu kez nakitsiz bir sisteme geçilmiş, girişte alınan bilekliğin üzerindeki karta para yükleyip bununla ödeme yapılması planlanmış fakat para yükleme makinası festival alanının uzağında parkın girişinde, online olarak da yüklemek mümkün tabii ama kalabalıktan ötürü insanların internetinin çekmiyor olması ihtimali düşünülmemiş. İlk gün de kamp alanındaki organizasyonun da çok kötü olduğunu duydum. Rock im Park’a ilk gelişimdi fakat önceki yıllarda düzenli olarak gidenlerden duyduğum kadarıyla organizasyon genelde pürüzlü oluyormuş. İçten içe pek inanmasam da seneye düzeleceğini ve buradan size haber veriyor olacağımı umuyorum.

Almanya'nın en bilindik ve köklü festivallerinden biri Rock im Park'ta bir gün...

Rock im Park'ta bir gün

Harry Styles’ı şu ana kadar birçok farklı şapkayı giyerken gördük. One Direction’ın güzel suratlı çocuğundan Dunkirk’teki kısmen başarılı oyuncuya, Rolling Stones’un prömiyerini yaptığı solo çıkışını henüz yayımlamış bir rockstardan kendi kozmetik markasının yaratıcısı ve Vogue, Better Homes &amp; Gardens gibi dergilerin kapağındaki trend öncüsüne… Şimdi Harry’s House ile geçmişte aynı gemide bulunduğu -ve hiç ilgimizi çekmeyen- boyband arkadaşları hâlâ birbirini yemeye devam ederken evinin kapısını aralamak için sabırsızlandığımız bir sanatçıya dönüşüyor.Harry’s House, Harry Styles’ın üçüncü solo ve şu ana kadarki en renkli, heyecan verici ve olgun albümü. Bunu daha ilk şarkıdan duyabiliyoruz, belki de Harry’nin şu ana kadar yaptığı en iyi iş olan Music For A Sushi Restaurant’ın introsu, nakaratlarındaki Mark Ronson stili trompetler ya da Harry’nin scatleri tek başına albümün geri kalanı için sabırsızlandırmaya yetiyor. Arkasından gelen Late Night Talking albümde yer yer hissettiğimiz 70’ler sonu synthpop nostaljisinin ve albümün başından sonuna tutarlı romantik vokallerin tatlı bir harmanı.&nbsp;Bu başarılı şarkılarla yapılan başlangıç ise çok gereksiz bir şekilde As It Was ile bölünüyor. Single olarak ilk yayınlandığında Styles’ın da&nbsp;Taylor Swift’in yakın zamanda açtığı pop’tan indie’ye giden yoldan yürüyeceğini düşündürmüştü ama albümün tamamını dinleyince bunun doğru olmadığını görüyoruz. Şarkı tek başına her ne kadar catchy ve bütün yaz playlistlerinde yer bulabilecek bir hit de olsa, barındırdığı yoğun indie rock esintileri albümün geri kalanıyla uyuşmuyor ve maalesef albümün içinde çözünemiyor.&nbsp;Şarkı kredilerinin arasında Harry’nin önceki albümlerinde de birlikte çalıştığı Kid Harpoon ve Tyler Johnson’ı görüyoruz. Bu ikilinin Harry’nin ilhamlarıyla çalışma biçimi de artık bu noktada olgunlaşmış ve bu kez her şarkıda çok daha ilginç müzikal detaylar dahil etmeyi başarmışlar. Mesela gayet yalın bir riff üzerine kurulu olan Grapejuice’da sadece nakarat çevresindeki müzikal detaylar şarkıyı ilginç kılmaya yetiyor. Bir diğer küçük müzikal detaylarla zenginleşmiş şarkı da Cinema. Her ne kadar bu 70’ler ilhamlı groovy şarkı bir diğer hit olmak üzere planlanmış olsa da vokaller ve şarkı sözleri zayıf kalıyor. (I just think you're cool/ I dig your cinema /Do you think I'm cool, too? *facepalm*)Albümün geri kalanında heyecan veren küçük anlar bulsak da maalesef şarkılar kendi içinde çok fazla tekrara düşüyor ve bize hoş arkaplan müziği vermekten öteye gidemiyor. Orijinalliğin de zaman zaman eksik kaldığını görüyoruz. Mesela Ain’t We Funkin’ Now&nbsp;sample’larının kullanıldığı Daydreaming hemen hemen ilgi çekici hiçbir şey vadetmiyor, sonsuza kadar fark edilmeden arka planda çalabilir.&nbsp;Her ne kadar albüm bizi Harry’nin evine davet etse de sanki antreden öteye gidememişiz gibi bir his veriyor. (Matilda’da anlattığı hikayeyi bir Roald Dahl alıntısı kılığına sokmaktan geri duramıyor ya da Boyfriends’de özeleştiri mi diye düşündürerek başkalarının ilişkilerinden gözlemlerini anlatıyor.) Şu ana kadarki en içten albümünde bile Harry Styles yine gardını düşürmüyor, kariyerinin bu noktasında alması gereken riskleri alamıyor, belki de yüksek duvarlarının ardına saklanmasa ortaya çıkabilecek daha başarılı hikaye anlatıcılığının ve konfor alanından çıkınca bulabileceği orijinal fikirlerin meyvelerinden bizi mahrum bırakıyor.&nbsp;<a data-type="embed" fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/5r36AJ6VOJtp00oxSkBZ5h?si=1BhLDgH7TGSK030L5gk7sg" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2022/5/2022-06-18T09:56:23.632Z.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.59" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>

Harry's House, isminden de bekleyeceğiniz üzere Harry'nin konfor alanının ötesine gidemiyor.

Harry Styles'ın risk almayan başarısı

Yeni müzik keşfetmek zaman zaman zorlaşabiliyor. Tanıdık müziklerden sıkılıp yepyeni bir şey dinlemek istediğimde ve diğer bütün keşif kanallarım sıkıcı geldiğinde, daha lokal çok büyük ihtimalle hiç dinlemediğim isimler bulmak için büyük müzik festivallerinin küçük sahnelerine bakıyorum. Leon of Athens da bu şekilde keşfettiğim bir müzisyen.Londra ve Atina merkezli Yunan müzisyen Timoleon Veremis’in müziğini tam olarak bir kalıba sokmak zor, indie pop’u folk ve elektronik elementlerle harmanladığını söyleyebiliriz. Daha hareketli, folky tınılar ve çoğunlukla ukulele üzerine kurulu çıkış albümü Futrue tam Yunanistan’ın 2007-2008 ekonomik krizinin ardından kaos iklimine doğmuştu. Leon’un müziğini büyük bir kitleye duyuran belki de ilk büyük yayın ise bu kriz iklimi ve devamında gelecek olan seçimler üzerine yazılan <a fr-original-style="" href="https://www.nytimes.com/2012/06/07/opinion/postcards-from-greece.html" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">bir New York Times makalesi</a> oldu.<a data-type="embed" fr-original-style="" href="https://www.youtube.com/watch?v=aEb69WXRrBY" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2022/4/2022-05-28T10:11:04.124Z.png" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>İkinci albümü Global ise 2015’te geldi, bu albümde Leon yerine Leon of Athens ismini kullanmaya başladı. Bununla birlikte bu kez Leon, Belle and Sebastian ve Mogwai gibi isimlerle çalışmış Tony Doogan ve Grammy’li Dave Friedmann gibi isimlerle çalıştı. Bu albümde müziğine elektronik elementler ekleyerek yeni Leon of Athens kimliğini ilk kez tanıttı. En son albümü Xenos ise şu ana kadarki en popüler albümü ve bence soundunu bulduğu nokta.<a data-type="embed" fr-original-style="" href="https://www.youtube.com/watch?v=3pBJe_pLCCc" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2022/4/2022-05-28T10:08:50.545Z.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>Sanatçı bir röportajında kalbinin müzik ve sinema arasında ikiye bölündüğünü söylüyor, bunu müzik videolarından çok rahatlıkla görebiliyoruz. Özellikle son albümünde yer alan Utopia’nın müzik videosu oldukça... ilginç.Son albümün çıkışından beri yayınlanmış dört yeni tekli var. Son röportajlarına bakılırsa bu sene içinde yeni bir albüm daha çıkacak gibi görünüyor. Merakla beklemede kalacağız, o zamana kadar Leon of Athens’ı <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/artist/5yiBeJaPO9FPgplB6HpGg0" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Spotify</a>, <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/leonofathens/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Instagram</a> ve <a fr-original-style="" href="https://twitter.com/leonofathens" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Twitter</a>’da bulabilirsiniz.

Sizi bir kez daha karşı kıyıdan bir müzisyenle tanıştırıyoruz.

Leon of Athens'ın indie, folk ve electro-pop harmanı 

10 yıl öncesine geri dönelim: Belle &amp; Sebastian indie’den pop’a geçişine tam gaz devam ediyorken 4 yıllık bir ara verilmiş. Stuart Murdoch solo projesi God Help The Girl’ü yeni yayınlamış, film projesi henüz ortada yok. Isobel Campbell gruptan ayrılalı ise çok olmuş ama yokluğunu dolduracak biri henüz bulunamamış, Stuart Murdoch grubun hem Belle’i hem de Sebastian’ı…Tam o sırada çıkan ve grubun kariyerinin gidişatını netleştiren bir albüm Write About. Grubun yeni albümü şerefine biz de albüme saygı duruşunda bulunduk:<h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">I Didn’t See That Coming</h2>Bu şarkı bence Sarah Martin’in bağımsızlığının ilanı. Daha önceki albümlerde Stuart Murdoch ile birlikte yazdıkları şarkılar bulunsa da bu şarkıda Murdoch’a uymaya çalışmayı bırakıyor, ilk kez kendisine ait bir hikayeyi anlatıyor ve biz de hiç olmadığı kadar dile dolanan sözlerine kapılıp şarkının dünyasına dans ederek teslim oluyoruz.<h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">I Want The World To Stop</h2>Uyuşuk kış sabahlarına başlamanın en güzel yolu. Sarah Martin’in vokalleriyle renklendirdiği kısımlarda sizin de kalbiniz pır pır ediyor mu?<h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Write About Love (feat. Carey Mulligan)</h2>Belle &amp; Sebastian müzik dünyasının oturmuş bir ismi haline gelmeye yeni yeni başlarken albümde bir celebrity ismini görmek şaşırtsa da hayal kırıklığına uğratmıyor. Şarkıya 10 yıl ileriden bakınca, Carey Mulligan’ın teatral vokallerini Stuart Murdoch’un yaklaşmakta olan müzikal macerasına göz kırpması olarak yorumlamak mümkün.Albümün tamamını hemen aşağıdan dinleyebilir ve saygı duruşumuzda bize eşlik edebilirsiniz:<a data-type="embed" fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/6aNVX2r52dj0oGrMcHkS4p?si=K27ehd6CSvOwVk1I7SMsFQ" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2022/4/2022-05-14T09:42:36.762Z.png" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>

Geçtiğimiz hafta gelen A Bit of Previous albümünün şerefine 12 sene öncesine dönüyoruz.

Write About Love: Sarah Martin’in bağımsızlığının ilanı...

Canova, 2013 yılında Milano’da Matteo Mobrici, Fabio Brando ve Federico Laidlaw üçlüsünden oluşan LP Number 9 isimli gruba Gabriele Prina’nın eklenmesiyle son halini alan bir indie rock grubu. Canova, ismini ise dörtlünün bir araya geldikten kısa süre sonra tesadüfen İtalyan heykeltraş Antonio Canova sergisinin afişini görmeleri üzerine alıyor.&nbsp;Dört sene boyunca olabildiğince konser verip sahneye çıkarak sound’unu bulan Canova 2016’nın sonunda <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/4OFf8HLfhM1l6wMwr1by8m?si=D4mdnOdARyynycwn6F8pVg" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Avete ragione tutti&nbsp;</a>ile çıkışını yapıyor. Özellikle albümün en başarılı single’ı&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://www.youtube.com/watch?v=VWC5GX74YPA" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Vita Sociale&nbsp;</a>İtalya’nın dışında da başarı yakalamayı başarıyor. (Biz de grup ile bu şarkının soundtrackinde bulunduğu The Man with the Answers filmi aracılığıyla tanışmıştık.)İlk albümün takipçisi&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/1DkdiroNGPczEUgmvBjaoZ?si=AZmauB12RhGdR9XZPSXMCA" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Vivi Per Sempre</a>, yaklaşık iki buçuk yıl sonra 2019’da, grup Avrupa indie rock sahnesinde ismini sağlamlaştırdıktan sonra geliyor. İlk albüme kıyasla biraz daha sakin olan ikinci albümün parlayan şarkıları arasında Per Te, 14 Sigarette, Ho Capito Che Non Eravamo gibi şarkılar yer alıyor.Günümüz indie rock gruplarının çoğu gibi Canova, ilhamını 00’lerden alıyor. Müzikal anlamda sıradışı şeyler duymuyor olsak da kendiliğinden melodik bir dil olan İtalyancanın şarkılara katkısı büyük. Üstelik İtalyancayı birazcık anlayabiliyorsanız şarkı yazarlığını da takdir edeceksiniz.&nbsp;Maalesef 2019’da grubun basçısı Federico Laidlaw’ın ayrılışından kısa süre sonra Canova tamamen dağılma kararı aldı. 2020 yılında çıkması planlanan albüm ise iptal edildi ve hali hazırda çıkmış olan dört single’ın bir EP olarak yayınlanmasına karar verildi. Her ne kadar bu gruptan daha fazla yeni müzik duymayacak olsak da bu iki albüm kesinlikle dinlemeye ve koleksiyonumuzda bulundurmaya değer. Üstelik grubun vokallerinden sorumlu Matteo Mobrici’nin yeni projesi Mobrici’nin <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/0x7zh2qOKeuXUBdfWT44tL?si=A3GtWy_nR-qe5aq8qNTBUA" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">ilk albümü</a> çoktan yayımlandı bile. Grubun diğer üyelerinin yeni projeleri için de takipte olacağız.<a data-type="embed" fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/4OFf8HLfhM1l6wMwr1by8m?si=NhQtUSX0RRCrGoF89pb2gA" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2022/3/2022-04-15T19:33:15.165Z.png" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>

Ülkemizde hala sürmekte olan Maneskin dalgasının etkisiyle gözlerimizi ve tabii ki kulaklarımızı İtalya’ya çeviriyoruz.

Geç kaldığımız keşifler

Hayatımıza Small Crimes EP’si ile giren ve Miss Universe ile kulaklıklarımızdaki yerini sağlamlaştıran Nilüfer Yanya ikinci albümü PAINLESS ile geri döndü. Yeni bir müzisyen ilk albümüyle beğenilen bir çıkış yaptığında haliyle ikinci albümden beklentiler yüksek oluyor (sophomore sendromu olarak da bilinen durum), Yanya için durum da buydu ve PAINLESS’ı dinledikten sonra başarıyla sonuçlanmış desek yanlış olmaz.Geçtiğimiz hafta albümü hatırlamış olsak da PAINLESS’tan bahsederken Miss Universe ile kıyaslamamak elde değil. Miss Universe her ne kadar başarılı bir çıkış olsa da her şeyin her yerde olduğu, belli bir odağı olmayan bir albümdü. Bazı şarkıların prodüksüyonu aşırı profesyonel duyulurken bazıları sanki direkt Nilüfer’in aile evindeki odasından çıkmış gibiydi. Bunun yanında albümü pazarlama esprilerinden biri olan sahte şirket WWAY HEALTH paketi bana biraz alakasız gelmişti. Yeni albümünde Nilüfer Yanya’yı bu noktalarda çok daha olgunlaşmış buluyoruz. PAINLESS yine aşırı parlatılmış prodüksiyon içermese de albümü dinlerken kulağı tırmalayan keskin değişimler yok. Albüm yine lofi pop ve indie rock arası gidip geliyor olsa da çok daha net bir odağı var. Vokal stili ya da şarkının temelini oluşturan element gitar ya da synthler arasında değişse de 46 dakika boyunca albümü kaplayan 90’lar çerçevesinden çıkmıyoruz.PAINLESS her şarkıda dinleyicisine bir sürpriz sunuyor. Albüm öncesinde single olarak gelen the dealer sizi indie rock'ın en popüler zamanlarına götürüyor; grunge esintili gitarları ve Yanya’nın derin ve dumanlı yer yer fısıltılı vokalleriyle albümü özetleyen bir giriş yapıyor. L/R’ı dinlerken bir kulaktan diğerine geçen vokaller, stabilise’ın post punk gitarları, trouble’da bir anda vuran Yanya’nın imzası olan neredeyse ağlamak üzereymişcesine servis edilen kırık vokaller gibi detaylar albümü her an ilginç kılmayı başarıyor.Bütün albüm boyunca devam eden tema bir şeylere karşı çıkmak, kabul edememek ve akışına bırakmayı reddetmek. Örneğin midnight sun’ın en güçlü sözlerini içeren kısmında&nbsp;"Don’t like whenever I’m not in pain/Peeling back, not noticing/The blood and bones beneath my skin" ya da belong with you da "Can’t seem to break free/You cannot save me/I said there won’t be a next time/And now I can’t see the stop sign".Albüme genel olarak bakınca Nilüfer Yanya’nın bir müzisyen olarak kendini geliştirdiğini, olgunlaştığını ve odağını bulduğunu görüyoruz. Önceki albümlerdeki deneme yanılma şarkıları bu albümde yok, lofi pop bedroom prodüksiyonundan uzaklaşılmış, grunge ya da post punk gibi genrelara ulaşan çok daha çeşitli elementler eklenmiş ve en çok shameless, midnight sun trouble gibi şarkılarda parlayan, şarkı yazarlığını öne çıkaran güçlü nakaratlar inşa edilmiş. Albümde geri adım atılan tek nokta ise bence Nilüfer Yanya’yı eşsiz kılan vokallerinde olmuş, Miss Universe’te Yanya’nın sesinin çok daha farklı hallerine tanık olurken PAINLESS’ta olabildiğince az risk alınmış, bazı şarkılarda daha güçlü bir performans icra edilebilecekken kısıtlanmış gibi hissediliyor. Canlı performanslar sırasında daha farklı versiyonlarına tanık olmayı bekliyorum ve eğer bir sorun çıkmazsa 23 Mart’ta Instagram hesabımızdan bildiriyor olacağım, takipte kalın.Öne çıkan şarkılar: shameless, midnight sun, trouble<a data-type="embed" fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/1rw1hpm0jSriJVVCyf6Da6?si=0nSZP1iHQ_moJYuy0_lOBA" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2022/2/2022-03-19T11:45:13.508Z.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.59" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>

Geçtiğimiz hafta Miss Universe’e geri dönerek temelini attığımız PAINLESS incelemesi sonunda burada.

Akışına bırakamayan PAINLESS

Bir müzisyenin bir şekilde fikir hırsızlığı yaptığı, bir başka müzisyenden fazlasıyla etkilendiği iddialarını hepimiz mutlaka birden fazla kez duymuşuzdur. Bunun en ünlü örnekleri Blurred Lines (zaten yeterince problematik bir şarkı değilmiş gibi) ile ilgili yıllarca süren dava, Uptown Funk’ın zamanla uzadıkça uzayan şarkı yazarı listesi… Bu listeye geçtiğimiz aylarda maalesef Olivia Rodrigo da eklendi.Henüz hakkında herhangi bir hukuki işlem başlatılacak kadar ciddi bir iddia ortaya atılmamış olsa da önce albüm filmi Prom’un afişi için Courtney Love tarafından fikir hırsızlığıyla suçlandı. Bu da beraberinde "üzgün prom queen" konseptini sahiplenebilir misin, ilham ve intihal arasında çizgi nasıl belirlenebilir gibi tartışmaları beraberinde getirdi. Hemen sonrasında, daha tartışmalar devam ederken SOUR'ın hitlerinden Deja Vu’nun besteci listesine St. Vincent, Jack Antonoff ve Taylor Swift’in isimlerini eklendi. Olivia kendisi şarkının bridge’inde Cruel Summer’dan etkilendiğini açıkladı. Bir sonraki iddia da çok gecikmedi. TikTok’ta albümün başka bir hit şarkısı good 4 u ve Paramore’un Misery Business’ını mash-up’layan yüzlerce video belirdi. İki şarkı sadece muhtemelen yüzlerce pop şarkısında duymuş olabileceğimiz akor yürüyüşünü paylaşıyor olsa da Olivia, Hayley Williams ve Josh Farro’ya kredilerini vermekte gecikmedi.Bence burada hem müzik dünyasında hem de başka birçok alanda sık sık karşılaştığımız bir pattern görüyoruz. Genç bir kadın sahip olduğu yetenekle bir başarı elde ediyor ve bundan şüphe duyan, kendi başarısı olduğuna inanmayan, bundan bir fayda etmek isteyen kişiler güçlü bir dayanağı olmayan bir şekilde suçlamalarda bulunuyor. Benzerleri içinse çok uzağa gitmeye gerek yok, Britney Spears’ın babası tarafından yıllardır sömürülmesi, Kim Kardashian ve Kanye ikilisinin Taylor Swift’i cancel etmeye çalışması da bu pattern’ın örneklerinden.Çok daha uzun senelerce ismini duyacağımızdan Olivia için ilk albümünün bu tarz hadiselerle anılmamasını istediğinden ötürü yumuşak başlı davranmayı bırakıp muhtemelen başarılı bir kadın olarak sık sık karşılaşacağı bu suçlamalara karşı durabilme gücü dilerken yaptığı müziğinin verdiği ilhamın evrilişinden rahatsızlık duymayan Elvis Costello’nun başka bir iddiaya verdiği cevabı <a fr-original-style="" href="https://twitter.com/ElvisCostello/status/1409567943520931847?s=20" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">buraya</a>&nbsp;bırakıyorum.Editörün notu: Damon Albarn'ın Taylor Swift hakkındaki yorumları bize kendisinin kariyerinin başında da maruz kaldığı kendi şarkılarını yazmadığına dair iddiaları hatırlattı <s fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">(O zamanlar da tamamını tek başına yazdığı Speak Now ile yanıt vermişti)</s>. Bir benzerine tam olarak şu an tanık olduğumuz için bu yazıyı tekrar gündeme getirmek istedik. Üzerinden on yıl da geçse,&nbsp;insanlık olarak ilerlemişiz gibi hissetsek de genç ve yetenekli kadınların başarısını sorgulamaya hatta başkasına atfetmeye cüret eden toksik kişiler var olmaya devam ediyor.

Başarılı çıkış albümü SOUR, geçtiğimiz mayıs sonunda yayımlandığından beri Olivia Rodrigo’nun başı dertten kurtulmadı.

Başarıyla birlikte gelen iddialar

Kendisini “Walmart Marilyn” olarak tanımlayan Los Angeles’da doğup büyümüş Glüme Harlow, çok küçük yaşta oyunculuk kariyerine başlamış. Oyunculuğunu desteklemek amacıyla aldığı vokal dersleri ve multi-enstrümentalist babasının etkisiyle müziğe olan ilgisini de kısa sürede keşfetmiş. 19 yaşına geldiğinde ise hâlihazırda bir kayıt şirketi ile televizyon ve sinema müzikleri yazmak için anlaşması olsa da kendi artistik müzik kariyerine sahip olma isteği baskın gelmiş. Bunun sonucu olarak yarattığı Glüme personasıyla biz de tanışmış olduk.Glüme çıkış albümü The Internet’i henüz 2021’de yayımladı. Daha önceki single’larına The Fader vb. müzik yayınlarında yer verilmiş olsa da The Internet’in asıl keşfinin henüz gerçekleşmediği fikrindeyiz. The Internet’de Chromatics ve&nbsp;Glass Candy’den tanıdığımız Johnny Jewel’ın da elinin değdiği synth-pop parçalarında Glüme nadir kalp hastalığından, pandeminin insanları nasıl etkilediğine uzanan farklı konulardan bahsediyor. Genç sanatçı kariyerine adını atarken biz de kendisini tanımaya başlıyoruz. Albümden Glüme’nin yönetmenliğini üstlendiği müzik videosuna <a fr-original-style="" href="https://www.youtube.com/watch?v=qKy2e92DzNU" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">buradan</a>; sanatçının <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/artist/1WyJbOc1Ws2vWLUZu36jla?si=WfjXrO81Ts-OE1ivJAAfDw" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Spotify</a>, <a fr-original-style="" href="https://twitter.com/babyglume" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Twitter</a> ve <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/babyglume/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Instagram</a> hesaplarına ise linklerden ulaşabilirsiniz.

Kendisini “Walmart Marilyn” olarak tanımlayan Glüme'nin The Internet'iyle tanışın.

Synth Pop dünyasının en yeni isimlerinden Glüme

2021 listelerimizden <a fr-original-style="" href="https://apos.to/i/608b02a6067a1b0006139e9e" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">şu</a> ya da <a fr-original-style="" href="https://apos.to/i/606e9575906863000657293d" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">bu</a> bültenlerimizden de göreceğiniz üzere bu bültenin editörleri Taylor Swift hayranları. Bunun bir sonucu olarak Twitter’da utanç verici sayıda Taylor Swift şarkı sözü botu hesabı takip ediyorum (örneğin <a fr-original-style="" href="https://twitter.com/folklorebot" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">folklore</a>, <a fr-original-style="" href="https://twitter.com/evermorebot" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">evermore</a> ya da <a fr-original-style="" href="https://twitter.com/redlyricsbot" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">red</a> için). Bu botların tweetlerine attığım like’lar da utanç verici boyutlara ulaştığı için Twitter’ın bana gösterdiği önerilen tweetlerin tamamı TS süperfanlarının tweetleri. Bu gibi büyük fan gruplarının tweetlerini ve kendini adamışlığını görmekse beni her seferinde süperfanlık hakkında düşündürüyor: Bir insan neden bir müzisyenin süperfanı olur?2020 yılında binlerce katılımcıyla yapılan bir <a fr-original-style="" href="https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/32614219/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">araştırmaya</a> göre müzikseverler genellikle kişiliği kendi kişiliğiyle örtüşen müzisyenlerin süperfan’ı oluyor. Üç aşamada gerçekleştirilen bu araştırmada katılımcılara geçmişten ve günümüzden ikonların (Prince, Ozzy Osbourne, Taylor Swift gibi) yer aldığı bir liste sunuluyor. İlk ve ikinci çalışmada müzisyenin sergilediği personanın özellikleri ve katılımcının kişisel özellikleri arasında korelasyon olduğu görülüyor, üçüncü çalışmadaysa bir müzisyenin müziğini tercih etmeye yönelmenin bu kişilikler arasındaki örtüşmeyle birlikte (örneğin cinsiyet, yaş gibi faktörlerin örtüşmesi) arttığını gösteriyor.Bu tercihin sebebi üzerine ayrıca bir çalışma olmasa da araştırmacıların tahmini kendimize benzeyen bir müzisyeni dinlemenin&nbsp;“anlaşıldığını, yalnız olmadığını ve aranızda bir bağ olduğunu” hissettirmesi. İlk örneğimize geri dönecek olursak bir dönemin en popüler kişilik testlerinden MBTI’a göre Taylor Swift personasının ISFJ kişiliğine sahip olduğu tahmin ediliyor, ki bu kişilik çeşidinin en sık rastlanılan kişilik olduğu da biliniyor. Bunun ışığında akıllara gelen soru, harika bir iş insanı olan Taylor Swift bu konudaki araştırmalara dayanarak mı bu kişiliği yarattı? (Benim oyum bu yönde, çünkü müzisyenlerin süperfan kitlesi yaratmak için kullandığı PR taktiklerinin olduğu da biliniyor -belki bu da bir başka yazımızın konusu olur?)Bunun dışında bir müzisyenin fanı olmakla birlikte gelen bir gruba ait olma hissi de bir müzisyenin süperfanı olmanın etkenlerinden biri olabilir. Müziğin getirdiği birliktelik hissinin ise kültürel ve toplumsal etkenlerden üstün olduğunu ise&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://linkinghub.elsevier.com/retrieve/pii/S0960982217316755" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">bir başka araştırma</a> gösteriyor. Bu araştırmaya göre bir müziğin ne anlattığını anlamak için o müziğin üretildiği kültürü bilmemiz gerekmiyor, bu da insani içgüdülerimizin müziği anlamamıza olan etkisinin kültürel birikimimizden üstün olduğunu işaret ediyor. Bu sonucu destekleyen başka araştırmalar da var, mesela <a fr-original-style="" href="https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC2964424/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">bu araştırma</a> da eğlence sektöründeki tercihlerimizin toplumsal özelliklerdense kişiliğimiz tarafından belirlendiğini gösteriyor.Yani herkesin ayrı düştüğü, fikirlerin git gide kutuplaştığı, insanların kendisinden başka bir ülkeden, dinden, ırktan gelen, yönelimi ya da cinsiyeti farklı olan bireylere karşı önyargısının arttığı bu dünyada ve çağda müzik hala ortak paydamız olmayı sürdürüyor.

Bir dinleyicinin süperfana dönüşümündeki en önemli etken nedir?

Bir süperfanın yaratılışı

2017'de Matt Helders ve ardından&nbsp;Alex Turner, yeni bir Arctic Monkeys albümü üstünde çalıştıkları hakkındaki haberleri doğruladığından beri albüm çıksa da bir güzel çekiştirsek diye bekliyordum. Bu sene çıkacağı belli oldu ve tarih ileriledikçe daha da heyecanlanmaya başladım. Yeni fontuyla Arctic Monkeys logosu yayınlandı, “İnanılmaz kasıntı bir şey olacak” düşüncelerime hakim olamadım. Albümün isminin “Tranquility Base Hotel &amp; Casino” olacağı ve hiçbir single yayınlanmadan 11 Mayıs'ta dinlemeye açılacağı belli oldu, “Eveet, kesin felaket bir şey geliyor”du.Albüm çıktığı an dinledim ve anladım ki “demek o kadar kötü ki önden bir şarkı çıkarıp beklentileri düşürmek istemiyorlar” diyerek eleştirdiğim single çıkarmama politikasının albümün pazarlamasıyla hiçbir ilgisi yokmuş ve shittalk yapalım diye umarken aslında albümün iyi olmaması durumunda yaşayacağım hayal kırıklığını örtmeye çalışıyormuşum, içimdeki Arctic Monkeys fangirl’ü AM’le birlikte ölmemiş, bu anı bekliyormuş.Alex Turner bize bu kez Ay’dan sesleniyor. Evet, Arctic Monkeys değil, sadece Alex Turner sesleniyor -zira bu albüm fazlasıyla içsel ve kişisel bir proje olmuş ama kesinlikle şikayetçi değiliz. İlk şarkıyla birlikte elimizde ismimizin ilk harflerini taşıyan bavulumuz, Tranquility Base Hotel &amp; Casino‘ya kaçıyoruz. İlk parçadan bile albümü sevip sevmeyeceğimiz anlaşılıyor bence. Çünkü bu bir şarkı değil, bu çok daha büyük bir hikayenin girişi. Bu fikir aklına yatıyorsa albüm akıp gidiyor zaten ama albüme başlarken farklı bir beklentin varsa devamını dinlemek için kendini zorlaman gerekiyor gibi görünüyor. Hikaye ilerledikçe sessiz bir odada kafası karışık bir müzisyenin verdiği konserden çıkıp üst katta taco yemeğe gittiğimiz bir yolculuk yapıyoruz. American Sports‘da girdiğimiz karanlık koridordan, Tranquility Base Hotel &amp; Casino‘da resepsiyondan geçerek Science Fiction ile bir bilim kurgu yazarıyla sohbet ederken buluyoruz kendimizi. Bu uzay yolculuğumuzun içine Alex Turner bir şekilde hayatının son 12 yılda nasıl değiştiği, yaşadığı kimlik karmaşası, medyanın insanlar üzerindeki etkisi, Trump, gentrification ve çok daha fazla konu hakkında fikrini katmayı başarıyor.Albüm hakkında şarkı şarkı fikir belirtmek imkansız ve gereksiz. Tranquility Base Hotel &amp; Casino bir konsept albüm ve 11 parça tek bir bütünün parçası. Bunların arasından parlayan, daha sonra dinlemek üzere herhangi bir playliste katılabilecek bir parça bulmayı ummak manasız, konserlerde bağıra bağıra söylemek üzere bir nakarat ezberleyeyim gibi bir arayışa çıkmaksa sonuçsuz olacak. Eminim herkes çoktan albümü dinledi ve şu an bir fikri var ama umuyorum ki herkes zihnini açıp Arctic Monkeys’in böylesine tek tek dinleyince bir şey ifade etmeyip bir bütün halinde akıp giden ve insanı alıp aya götürebilen bir albüm yapmayı cesaret edebilecek kadar büyük bir grup haline gelmiş olmasını takdir etmeyi başarıp bu albümden kendine bir şeyler çıkarabilir.<a data-type="embed" fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/7v6FNgLDS8KmaWA1amUtqe" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2021/10/2021-11-18T19:47:06.689Z.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.59" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>

Arctic Monkeys konseri müjdesinin ardından son albümleri Tranquility Base Hotel & Casino'ya geri dönüyoruz.

Arctic Monkeys Ay'dan sesleniyor

2018 yılında ilk çıkışından bu yana TikTok hem belirli şarkılara özel viralleşen dansların videolarıyla hem de videoların arka planlarındaki müzikler aracılığıyla müzik sektörüyle içli dışlı olmuştu. TikTok’un popülerliğinin kalıcı olduğundan emin olduğumuz şu zamanlarda ise bu platformun yeri çok daha önemli bir hâl aldı. Bu durumda bizim de bu ilişkiyi irdelememiz kaçınılmazdı.2017 sonunda Çin merkezli Bytedance şirketi lip-sync videolarının paylaşıldığı platform Musical.ly’i satın almasıyla ilk adımlar atılmış oldu. Bundan birkaç ay sonra da yeni markasıyla TikTok başarılı bir çıkış yaptı. TikTok çıkışından bu yana 1 milyardan fazla aktif kullanıcı toplamayı başardı. Geçtiğimiz Temmuz itibariyle 3 dakikaya yükselmiş olsa da öncesinde sadece 15 saniyelik videolara izin veren platform özellikle içeriklerin çok hızlı popülerleşip yayılması özelliğiyle kayıt şirketlerinin radarına girdi. 15 saniye yeni bir single’ı tease etmek için idealdi.&nbsp;İlk zamanlarından beri viral içerikleri üreten kullanıcılar her gün yüzlerce şarkı tanıtımı teklifi aldıklarını belirtiyorlar. Bazen bu şekilde planlı olsa da zaman zaman şarkıların tesadüfi bir şekilde popülerleştiği de oluyor. Mesela ilk kez 1977 yılında yayımlanan Fleetwood Mac’in Rumours albümü, <a fr-original-style="" href="https://www.youtube.com/watch?v=Y3ywicffOj4" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Dreams</a> şarkısının henüz başlangıç noktasına ulaşamadığım bir şekilde kullanılmaya başlayıp popülerleşmesiyle rastgele bir şekilde dinlenme listelerinde belirmeye başlamıştı. Aynı şekilde Matthew Wilder’ın 1983 tarihli şarkısı <a fr-original-style="" href="https://www.youtube.com/watch?v=B4c_SkROzzo" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Break My Stride</a>, 2020 yılında durduk yere yükselmişti. Bunun bir başka şekli ise çıktığı zamanda aşırı başarılı olamamış ama bir 10 saniyelik bir hook’a sahip şarkıların inanılmaz dinlenme sayılarına ulaşması. Bunun örneği de Harmless’ın <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/track/6hIOunhsLUT66KQgZV5dMD?si=abe855767d1c44c8" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Swing Lynn</a> şarkısı, yarı başarılı albümün diğer şarkıları Spotify'da sadece yüz binleri görürken Swing Lynn neredeyse yüz milyon dinlenmeye ulaşmış durumda. Bunun dışında yeni çıkış yapan genç sanatçılar için TikTok inanılmaz bir tanıtım aracı. Bunun ilk örneği de Lil Nas X ve Old Town Road’un hızlı başarısı. Bir diğeri ise sadece 10 gönderisi bulunan hesabından paylaştığı ilk şarkısı driver’s license ile milyonlarca görüntülenmeye ve takipçiye ulaşan ve bizim de dilimizden düşmeyen isim Olivia Rodrigo.Peki neden TikTok müzik tanıtımı üzerinde böyle bir etkiye sahip? Bence birinci sebep şu sıralar pek çok insanın müzik keşfetmek için kullandığı araçlar olan streaming servislerinin öneri algoritmalarının tekdüzeliğinden farklı olması. Kullanıcılarının TikTok’ta farklı müziklere, streaming servislerinin öneremeyeceği bir şarkıya maruz kalmaları çok daha olası. İkincisi de TikTok’un yarattığı community hissi, kullanıcının takip ettiği bir influencer’ın yarattığı bir trendi takip etme ve onunla bağlantılı olan bir müziği dinleme isteği olabilir. Bir diğer sebep ise şu an sosyal medya etkisinin her zamankinden güçlü ve hızlı oluşuyla birlikte kayıt şirketlerinin bu yöne kayışı. Yani zaten bir sanatçıyı takip etmek isteyen hayranı en kısa sürede yeni bir habere ulaşmak istiyorsa buna TikTok aracılığıyla ulaşıyor. Dolayısıyla bu döngü git gide birbirini besliyor.&nbsp;Bu gelişmeler ile müzik sektörü çok hızlanmış durumda, TikTok ile sanatçılar şöhretten ve dinleyicileri de yepyeni müziklerden sadece 15 saniye uzaklıkta.

TikTok’un çıkışı ve müzik sektörünün en popüler tanıtım araçlarından biri hâline gelişi üzerine düşündük.

Müzik endüstrisinin yeni oyuncusu TikTok

Son albümü Obverse öncesi Trentemøller ile konuşmuş ve ortaya baba olmaktan, kliplerini nasıl kendisi çekmeye başladığından, remixlerden, son zamanlarda dinlediği gruplardan ve daha bir sürü şeyden bahsettiği dopdolu bir röportaj çıkarmıştık. Daha önce haberini verdiğimiz ve <a fr-original-style="" href="https://youtu.be/iqteum_Z3Kk" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">ilk single</a>'ını paylaştığımız yeni albümü Memoria öncesinde eski sohbetimizi hatırlamak ve yeni albüm için hazırlanmak istedik. Şubatta çıkacak albümün turnesi için de İstanbul'a uğrama sözü aldığımız röportajın tamamına da <a fr-original-style="" href="https://avazavazdergi.com/roportaj-trentemoller/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">buradan</a> ulaşabilirsiniz.Albümün yapım süreci nasıldı? Çıkan sonuçtan memnun musun, dinleyicilerini neler bekliyor?Her zaman çıkan sonuçtan memnun olduğumu söyleyebilirim, çünkü sonuçta o benim en yeni bebeğim gibi oluyor. Bu albüm biraz diğerlerinden farklı. Öncelikle tabii yazma sürecinin tam ortasında baba olacağımı öğrenmemin de etkisi var ama bunun yanında ilk yıllarında oğlumun ve kız arkadaşımın yanında olmak istiyorum bu yüzden bu albümü canlı çalmamaya karar verdim ve bu benim için çok özgürleştirici oldu. Canlı performansa uygun olmayacak kadar deneysel bir albüm oldu, mesela bir sürü farklı synthlerle birlikte 17 farklı gitar loop’u içeren parça var. Ayrıca şarkılar da yine konserde çalınmayacak kadar uzun. Bu durum müziğimle çalışma şeklimi tamamen değiştirdi ve bence bu albümde bütün yaratıcılığımı sergileyebilidim. Bunun yanında yakın zamanda stüdyomu yeniledim ve bu albümde yeni aletlerimi keşfetme fırsatım da oldu.Bu kez yeni singlelarının videolarını kendin çektin, bu fikir nasıl ortaya çıktı?Aslında bu fikir yine albümü yazarken çıktı. Sadece geçen ay yayınlanan single Try A Little’ın videosunu ben çekmedim, albümden klibini kendim çekmediğim tek şarkı bu. Çünkü bu şarkı albümdeki diğer şarkıların arasında biraz kendini belli ediyor, bu yüzden görsellerinin de farklı olmasını istedim. Ama diğer videoları kendim çektim. Müziğime sade, siyah-beyaz görüntülerin eşlik etmesini istedim ve bunları kendim çekmeye karar verdim, çünkü bence müzik videoları müziğin kendisinin önüne geçmemeli. Iphoneuma görüntüyü daha smooth yapmasını sağlayan ek bir araç aldım ve bütün klipleri böyle çektim. Doğayı çok seviyorum, o yüzden kız arkadaşımla İsveç’e gitmiştik ve doğanın içinde küçük bir kulübede kalmıştık, o sırada bizi çevreleyen ormanda çektim bu görüntüleri.Son zamanlarda neler dinliyorsun?Çok fazla şey dinliyorum yeni, eski ve farklı coğrafyalardan. Son zamanlarda çok dinlediğim gruplardan biri <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/artist/1HHyE1TCzui5Lay0gwS6bR?si=tawtSUUtTBmM17nFmm4U2A&dl_branch=1" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Drahla</a>, Capture Tracks isimli bir kayıt şirketinden. Çok hoş vokalleri ve eski zamanlardan havalı bir rock grubu gibi bir hissiyatı var ama yine de “fresh” sesler duyabiliyorsunuz. Dinlediğim bir başka grup ise Exploded View. Daha çok experimental şeyler dinliyorum yani şu aralar, %100 elektronik müzik dinlediğimi söyleyemem.İstanbul’a daha önce gelmiştin, deneyimin nasıldı?Sanırım son gelişimde DJ’lik yapıyordum, artık o şekilde turlamıyorum. Daha önce bir kere de bir festivalde çalmıştık sanırım. İstanbul gerçekten çok sevdiğim bir şehir, doğu ve batının birleşimini tam olarak görebildiğim bir yer. Türk müziğini de çok seviyorum, özellikler 80’lerden psychedelic-rock gruplarını.

Yeni albüm hazırlığı olarak eski albümü gözden geçiriyoruz.

Trentemøller ile eski bir sohbet

Melentini üç tutkusunun tiyatro, sinema ve müzik oldugunu söylüyor. Bunu hemen herhangi bir şarkısını dinlediğinizde hissetmeniz de mümkün. Kariyerine Yunanistan’da başlayan sanatçı ilk albümü <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/3PlSLKdXbkAgwGiepVVQAT?si=8AqtVfajTr2rBMj2glkNZQ&dl_branch=1" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">explosions around, the desert inside</a>'ı 2013 yılında yayımladı. Daha ilk şarkısından dinleyicisini melankolik, yer yer tekinsiz bir dünyaya sürükleyen albümde özellikle Melentini’nin vokalleri ve yaylıların az ve öz kullanımı parlıyor.Beş sene ve onlarca film müziği bestesi ardından gelen ikinci albümü <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/5a9dq2EJKyXDCHUivcfUxn?si=VhGp_oToQK-IQkw45-8-nQ&dl_branch=1" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Zrsha; Fundus Uterus</a>’ta ise belki de Berlin’e taşınmasının etkisiyle elektronik tabanlı ve daha atmosferik şarkılara kulak veriyoruz. Albümün büyük kısmı yavaş yükselen synthler ve downtempo beatler üzerine kurulu olsa da, Melentini’nin birincil enstrümanı olan piyano hala başrolde. Albümden Berlin Müzik Videosu Ödülleri’nde aday gösterilen <a fr-original-style="" href="https://www.youtube.com/watch?v=AGprRkUgQIY" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">videoyu</a> da hemen buradan izleyebilirsiniz.Üçüncü ve en son albümü <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/4m5BgX2yKfMiqpbN9ki5Sq?si=h8NlHOCUS7isOv5acBiQgg&dl_branch=1" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">9 Songs for Post-Greek Films</a> ise sanatçının şu ana kadar bestelediği film müziklerinin bir derlemesi. Bu şarkılarda da özellikle sanatçının bir sahne, hatta bir dünya yaratma konusundaki yeteneğini dokuz ayrı örnekle görmüş oluyoruz.Henüz kesin bir haber olmasa da geçen ay çıkan son single'ı <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/track/5l6TPutanMPQ9cdWHl1qYB?si=6abc4fc283844ea4" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Σεμπαστıαν</a> sanatçının bir sonraki albümünün daha yüksek tempolu bir dans albümü olacağını işaret ediyor gibi. Yeni bir albüm için beklemedeyken Melentini’yi <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/artist/390cJNBBUg8SxucFvbAXbj?si=jafDGVddRC-1A6MqxICswQ&dl_branch=1" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Spotify</a>, <a fr-original-style="" href="https://melentini.bandcamp.com/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Bandcamp</a>, <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/melentini/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Instagram</a>, <a fr-original-style="" href="https://www.youtube.com/channel/UC5BOGDfdahsw1ZuVwPwOqVw" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Youtube</a> ve <a fr-original-style="" href="https://www.facebook.com/melentini.band" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Facebook</a>’ta bulabilirsiniz.

Björk, CocoRosie, iamamiwhomai, Warpaint gibi isimlerden herhangi birini seviyorsanız Melentini ile tanışmalısınız.

Her şarkısıyla yeni bir dünya yaratan Melentini

Little Joy, The Strokes’ın davulcusu Fabrizio Moretti, Brezilyalı grup&nbsp;Los Hermanos’un gitaristi Rodrigo Amarante ve Binki Shapiro’nun kurduğu bir süpergrup. 2008 yılında, The Strokes’un Angles ve Comedown Machine albümlerinin arasında kaydedilen, grubun ismini taşıyan albümle çok beğenilmiş olsalar da bu albüm potansiyeli yüksek grubun tek çalışması olarak kaldı.Little Joy’un ilk parçası The Next Time Around&nbsp;dünyanın en tatlı riff'i olduğunu düşündüğüm bir riff ve çok sesli vokalleriyle açılıyor. Albümün ortalarına doğru Keep Me in Mind’da &nbsp;The Strokes’u hatırlatan birkaç an yakalıyoruz, tek eksik Julian Casablancas’ın bayık vokalleri… Albümün en başarılı anlarından birini ise albümün sonlarında buluyoruz:&nbsp;Devendra Banhart iş birlikli Don’t Watch Me Dancing’de Binki Shapiro’nun kadifemsi vokalleri ve tatlı ukulele tınılarının eşliğinde dans etmemek, en azından salınmamak, elde değil.Little Joy yeni dünyalar keşfetmiyor ya da çığır açmıyor olsa da tamamı böylesine huzurlu hissettiren ve mutlu eden bir albüm bulmak gerçekten nadir bir durum. Mutlu bir yarım saat geçirmek ve yeni bir albüm çıkarmaları için evrene mesaj yollarken bize katılmak için buradan <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/7Jg3mi2ZugD260B3Azw5II?si=nb1rEEkaR06XGNw5MNO3wQ&dl_branch=1" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">albüme</a> ulaşabilirsiniz.

Julian Casablancas’ın solo projelerine aşinayız, peki grubun diğer üyeleri neler yapıyor?

Fabrizio Moretti'nin bir başka yüzü: Little Joy

Belki bambaşka birçok sebebin birleşimiyle, endüstrinin etkisiyle ya da belki de tamamen tesadüfen 2001 yılında çıkan albümler birçok genre için önemli bir mihenk taşı olmuştu. Indie rock dünyası da bundan nasibini almıştı: The Strokes <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/2yNaksHgeMQM9Quse463b5?si=4CJSD5mZTYmvHsTHndZHDA&dl_branch=1" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Is This It</a> ile, The White Stripes <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/6Xvc1TfpVEhDeHhmTQEtp0?si=qzw6EDSQSbCqr0iKjPOdFA&dl_branch=1" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">White Blood Cell</a> ile ya da Super Furry Animals <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/6g6WBTqT5gE4fAcwRljpjc?si=Ba9kBywTSviCZgz52v9llw&dl_branch=1" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Rings Around the World</a> ile dünyayı kasıp kavururken bize indienin daha yumuşak ve içten bir yanı olduğunu hatırlatan o albüm de indie rock’ın bu tarafını yeniden yapılandırmaya geldi: Oh, Inverted World…The Shins’in o zamanlar frontman’i, şu an ise -belki de başından beri- kendisi olan James Mercer, neredeyse on yıldır farklı isimlerle müzik dünyasının içindeydi ve Flake Music olarak bir LP yayımlamıştı. Sonunda The Shins olarak son halini alan grubun bu isim altında çıkış albümüne kavuşması ise 2001 yılında grubun bağlı olduğu kayıt şirketinin New Slang’i single olarak yayınlamasına kadar gerçekleşmedi. Albümün çıkar çıkmaz beğeni toplamasının ardından Caring is Creepy ve New Slang’in parlak gelecekli yeni yönetmen Zach Braff’in Natalie Portman’ın başrolde olduğu ilk filmi <a fr-original-style="" href="https://www.youtube.com/watch?v=Ziwr4f5eR0M" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Garden State</a>’te yer almasıyla (“It’ll change your life, I swear”) albüm tam anlamıyla patladı.Oh, Inverted World gürültünün çok olduğu, indie rock'a özgü özelliklerin tekdüzeleştiği, söylenmek istenenlerin bağırıldığı bir zamanda ve dünyada, indie rock’ın aslında özünde yatan içtenliği ve kişiselliği canlı tutmak ve sonunda şimdi ürünlerine indie landfill denen The Strokes ve benzerlerinin yaptığını taklit eden basitleştirilmiş indieden farklı bir yöne gitmeyi amaçlamıştı. Şu an baktığımızda da, 2000’lerin müziğini düşündüğümüzde akla gelen ilk albümlerden biri oluşundan da bunu başardığını söyleyebiliriz.&nbsp;Bir röportajında James Mercer amaçladıkları bir durum olmadığını söylese de The Shins, Oh, Inverted World ile Elephant 6, Belle &amp; Sebastian gibi isimlerden aldığı ilhamı bir adım öteye taşırken aynı zamanda kendi trendini de yarattı ve bir sonraki nesillere ilham oldu. Örneğin, etkisini 2004 yılında çıkan The National’ın EP’si Cherry Tree’de, hatta on yıl sonrasında çıkan Arcade Fire’ı Suburbs’unde ve Two Doors Cinema Club’ın Tourist History’sinde bile hissediyoruz.&nbsp;Üzerinden geçen yirmi yıla rağmen bu albümün yarattığı dalganın büyümeye devam ettiğini her <a fr-original-style="" href="https://avazavazdergi.com/saygi-durusu-vampire-weekend/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Vampire Weekend</a>, The National, Bon Iver, Phoebe Bridgers, (başıma bir şey gelmeyecekse) <a fr-original-style="" href="http://avazavazdergi.com/inceleme-taylor-swift-evermore/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">indie Taylor Swift</a> dinleyişimizde hissediyoruz, muhtemelen bir yirmi yıl daha da takipte olacağız.

James Mercer’ın tek başına The Shins olduğu, Zach Braff’ın Florence Pugh’un sevgilisi olarak anıldığı bir 2021 yılından, indie rock’a yön veren albümlerden Oh, Inverted World’e yirminci yaşında bir bakış atıyoruz.

Indie Rock'a yön veren albümlerden Oh, Inverted World

2020’nin Mart ayında bütün konserlerin bir bir iptal oluşundan beri çok beklediğimiz o zamanlar aşılanma oranlarının artmasıyla yaklaştı ve hatta geldi bile. Hem ülkemizde hem dünyanın dört bir yanında konserler geri dönmeye, sanatçılar turnelerini duyurmaya başladı. Peki, bu hâlihazırda gerçekleşmiş olan konserlerde durum nedir, kimler katılmıştır, herkes güvende hissetmiş midir merak ettik.COVID-19 salgınının başlangıcından beri gerçekleşen büyük çaplı konserlerden biri üç hafta önce New York’ta Madison Square Garden’da gerçekleşen sadece aşılarını tamamlamış kişilerin katılabildiği Foo Fighters&nbsp;konseriydi. Fikir her ne kadar güvenli gibi hissettirse de pratikte maalesef öyle olmamış, katılımcıların aşı kontrolleri üstünkörü bir şekilde yapılmış. Birçok katılımcı konser sonrasında, sırada beklerken tanık oldukları sahte ya da başkasından ödünç alınmış belgelerle giren insanların yoğunluğundan rahatsızlığını belirtmiş. Bütün bunların üzerine bir de konser alanına girişte aşı karşıtlarının yaptığı protesto gösterisi de her şeyin üzerine tuz biber olmuş. Yine Amerika’dan bir başka aşı kampanyası ise Florida’da gerçekleşmiş, konser biletleri aşı olmuş olan kişiler için 18 dolar iken aşı olmamışlara 1000 dolara satılmıştı.Bir başka örnek ise iki hafta önce Polonya‘da gerçekleşti. En az 15 gün önce ikinci aşısının olduğunu kanıtlayan 10.000 kişi, üç yıl önce Zorlu PSM’de izleme fırsatı bulduğumuz DJ Boris Brejcha’nın performansını izledi. Başarılı geçen bu denemenin ardından aynı organizatörler, Ağustos ayında daha kalabalık bir festival için hazırlıkları hızlandırdı. Bunların öncesinde Çin’de ve İsrail’de de benzer şekilde başarılı geçen konserler gerçekleştirilmiş. Konser sonrasında konserin gerçekleştiği şehirdeki vaka sayılarında herhangi bir değişiklik yaşanmamıştı.Önümüzdeki bu örneklerin ışığında, hepimizin güvende hissettiği konserlerin geri dönmesini dilerken okuyucularımızın fikirlerini de çok merak ediyoruz. Düşüncelerinizi bizimle paylaşmak isterseniz <a fr-original-style="" href="https://forms.gle/5Sidg57wKC2qcJj5A" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">şuradan</a> katılabileceğiniz kısacık bir anket hazırladık. Sonuçlarını ise önümüzdeki hafta <a fr-original-style="" href="https://twitter.com/avazavaz" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Twitter hesabımızda</a> bulabilirsiniz.

Dünyadan binlerce katılımcılı konser örnekleri önümüzde. Peki, siz ne düşünüyorsunuz?

Tam aşılılarla tam kapasiteli konser denemeleri

Hikaye oldukça tanıdık: Disney'in müzikle kesişen yapımlarında rol alan, çocukluğundan beri müzikle içli dışlı olmuş bir isim bir single çıkarıyor... Bu kez bu isim Olivia Rodrigo. Fakat şarkının başarıya ulaşmasının sadece 2021 yılında yaşanabilecek bir yüzü var. Rol aldığı Disney yapımı High School Musical: The Musical: The Series için yazdığı şarkılarla müzik yazarı yüzünü tanıtan Olivia, duygusal anlamda ağır geçen bir günün sonunda yazdığı şarkıyı instagram hesabında paylaşıyor. Şarkının gördüğü yoğun ilginin ardından prodüktörüyle bir araya gelip şarkıyı kaydediyorlar ve şu an her yerde duyduğumuz drivers license bir anda, sadece bir hafta içinde, bütün Tiktok'u ve sevdiğimiz bütün müzik yazarlarının sosyal medya hesaplarını kaplıyor. Bir hafta içinde Olivia Rodrigo, SNL skeçlerine konu olacak hatta hemen ardından SNL'e musical guest olarak davet edilecek tanınırlığa erişiyor.&nbsp;Bu başarılı single'dan dört ay sonra gelen albüm de yine aynı popülariteyi kazanmayı başardı diyebiliriz. <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/6s84u2TUpR3wdUv4NgKA2j?si=7abb2fe0f198469c" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">SOUR</a> genel olarak tek bir tema üzerine kurulu, Olivia'nın yaşadığı ayrılığı takip eden kalp kırıklığı... Neredeyse her şarkıda kişisel yaşamını ve duygularını, tıpkı idolü Taylor Swift'in yaptığı gibi, yaratıcılığını körüklemek için kullanıyor. Albümün ayrılık konusundan uzaklaştığı sadece birkaç nokta var. Bunun ilk olarak albümün en başında görüyoruz; brutal sakin orkestral yaylılar ile açılıyor ve aniden gürültülü gitarlar ile kesiliyor. Olivia ardı ardına kendinden olan yüksek beklentilerinden, özgüvensizlikten, anksiyeten, çevresindeki insanlardan, kısacası bir teenagerın deneyimleyebileceği olumsuz her şeyden yakınıyor. Devamında gelen şarkılarda (traitor, drivers license, deja vu) tekrar eden kelime grupları ve temalar birkaç dinlemeden sonra sıkıcı gelmeye başlıyor. Bu noktada yeni bir şey söylemek ya da hislerini başka açıdan ele almaktansa sadece sürekli aklını kurcalayan şeyleri haykırmak istiyormuş gibi hissettiriyor.&nbsp;Müzikal anlamda albümde Taylor Swift'in etkisini çok açık bir şekilde hissediyoruz. drivers license'ta Taylor Swift stili bir bridge ve albüm boyunca birkaç defa Cruel Summer ile neredeyse aynı şekilde yükselen bir nakaratlar ile karşılaşıyoruz. Bunların yanı sıra 1 step forward, 3 steps back, direkt olarak Taylor Swift'in New Year's Day'inin melodisi üzerine kurulmuş ve <a fr-original-style="" href="https://apos.to/i/master-haklari-hello-psychaleppo-ve-tam-kapanma" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">daha önce ele aldığımız üzere</a> master hakları problemleri yüzünden bu melodi şarkıda kullanılmak üzere tekrar kaydedilmiş.Müzikal anlamda çok güçlü olmadığı halde söz yazarlığını takdir ettiğimiz iki balad'ın (enough for you ve happier) hemen ardından albümün en güçlü parçasına ulaşıyoruz. Lorde'un vokal stilinden fazlasıyla etkilendiğini düşündüğüm jealousy, jealousy beni her açıdan heyecanlandıran bir şarkı oldu.&nbsp;Albümün dinleyiciyi tamamen tatmin etmeyen bazı yanları olsa da her şarkıda bulduğumuz birkaç ufak tefek kırıntı ile SOUR, Olivia Rodrigo'nun parlak bir geleceği olacağına inandırıyor ve kariyerini merakla takip etmemiz için yeterli sebebi sunuyor.

SOUR bir şaheser olmaktan çok uzakta ama Olivia Rodrigo'nun kariyeri için heyecanlanmamızı ve takipte kalmamızı sağlayacak kadar başarılı yanları var.

Müzik dünyasının yükselen yıldızı Olivia Rodrigo

Tutkulu oldukları sosyal konuları müzikleriyle besleyebilen, yaratıcı bir şekilde ele alabilen ve müzikleriyle ulaştıkları kitleye bu şekilde bilgi veren ya da destek olabilen müzisyenleri her zaman fazlasıyla takdire etmişimdir. Bunun örneği olan isimlerden biri ise Sarah P. Atinalı Dream pop projesi&nbsp;Keep Shelly in Athens’dan tanıdığımız Berlin merkezli müzisyen, 2014 yılından beri solo olarak da üretmeye ve akıl sağlığı farkındalığı üzerine çalışmaya devam ediyor.&nbsp;2015 yılında çıkardığı <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/7AVTZAGxoil9ZvQfxFHZSr?si=1Zegsv3wRKSJ1RSRk_serg" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">EP</a> ve ardından 2017’de gelen debut albümü <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/4eNhB1WIeWzfCYDdxw9uLH?si=1NyvEhBfQFOnFmDu_Y1bGA" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Who Am I</a>&nbsp;ile solo projesine başlayan Sarah P. ilk kayıtlarında yalnız müzik yazmanın özgürlüğü keşfetmişti. Çıkış albümünden 1,5 yıl sonra gelen <a href="https://open.spotify.com/album/5iaaDv6Oydcr40h7GKPzrQ?si=mM1D4KcIRmqayUjGBp1xtQ" rel="noopener noreferrer" target="_blank" fr-original-style="" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;"></a>EP’si <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/5iaaDv6Oydcr40h7GKPzrQ?si=mM1D4KcIRmqayUjGBp1xtQ" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Maenads</a> ise “female empowerment” teması üzerine kurulu, bu kayıtta ise müzisyenin bu temayı kendi geçmiş deneyimleri üzerinden ifade edişine tanık olmuştuk. Tam bu kaydın çıktığı sıralarda da Sarah P. yan projesi, her ay akıl sağlığı teması çerçevesinde bir konuyu ele alan kompakt postlar yayınladığı <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/eraserestart/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">EraseRestart Zine</a><a href="https://www.instagram.com/eraserestart/" rel="noopener noreferrer" target="_blank" fr-original-style="" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;"></a>'i &nbsp;çıkarmaya başlamıştı. Geçtiğimiz sene tam da bu konunun en çok önem kazandığı dönemde gelen&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/6tsMezFc7NxFUWkJEjRFOG?si=r9zQ6eZxTmK4OpOzutvgtg" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Plotting Revolutions</a> albümü ise sanatçının müziğinin evrilişini gözler önüne sererken, dikkatimizi özbakımın ve sağlığın önemine çekmişti.&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/sarahpofficial/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Sanatçının sosyal medya hesaplarına</a>, <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/artist/5et5yif2ZImEGYYgBxbQvr?si=msnK7pQwTuCoX3idO34-AA" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">albümlerine</a>, <a fr-original-style="" href="http://eraserestart.com/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">EraseRestart Zine</a>'e linklerden ulaşabilir ve Sarah P.’nin ciddi konular hakkında konuşmaya çekinmeyen bir pop müzik yapmanın örneğini teşkil eden parçalarını keşfedebilirsiniz.

Atinalı Dream pop projesi Keep Shelly in Athens’dan tanıdığımız Berlin merkezli müzisyen Sarah P. 2014 yılından beri solo olarak üretmeye devam ediyor.

Akıl sağlığı farkındalığı ve müziği bir araya getiren Sarah P.

Problematik müzisyenlerden bahsettiğimizde aklımıza ilk gelen isimlerden ikisi Liam ve Noel Gallagher. Şiddet eğilimli davranışları, içinde Damon Albarn ve JAY-Z gibi isimlerin bulunduğu kavgalı oldukları kişilerin upuzun listesinin yanı sıra en sık duyduğumuz sıkıntı kendi aralarındaki yıllardır sürmekte olan anlaşmazlıklar.&nbsp;Bu husumetin başladığı noktayı bulmak çok zor, belki Liam’ın doğduğu yıl 1972 olabilir. Noel Gallagher’ın bir röportaj esnasında “Annemi severdim ta ki Liam’ı doğurana kadar” demesine dayanarak ilişkilerinin çocukluk yıllarından süregelen bir rekabetten doğmuş olması muhtemel diyebiliriz. Bu rekabetin altında ise iki kardeşin birbirinden çok farklı olması yatıyor. Noel daha olgun, içine kapanık bir sanatçıyken; Liam ise insanlar tarafından sevilen, bir iki tahtası eksik zamanının “rock’n roll” imajına uygun olan küçük kardeş. Kişiliklerinin farklılıkları kıskançlık ve rekabete yol açmış olsa da besteci ve şarkı yazarı Noel’in "frontman" olmak için gereken özelliklerden yoksunluğunun girişken ve karizmatik Liam tarafından tamamlanmasıyla bu durum Oasis’in başarısının en büyük sebeplerinden biri haline geliyor. Her ne kadar birbirlerini tamamlıyor olsalar da 1994’te Oasis’e büyük ün getiren Definitely, Maybe’nin yayımlanmasıyla kardeşlerin arasını açan asıl olaylar başlıyor. Özellikle 90’lar ve 00’lerin başı Oasis için çok olaylı geçiyor.1994: Amerika'da gerçekleşen bir performansları esnasında Liam, Noel’i sinirlendirmek için Live Forever’ın sözlerini değiştiriyor ve olay Liam’ın Noel’ın kafasına bir tef ile vurmasıyla ve konser seyircilerine hakaret etmesiyle iyice kızışıyor.&nbsp;1995:&nbsp;(What’s the Story) Morning Glory?&nbsp;albümünün kaydı esnasında Noel, Liam’ın stüdyoya o gün gittiği bardan topladığı insanları getirmesi üzerine sinirleniyor ve Liam’ın kafasına kriket sopasıyla vuruyor. (Tabii ki bu sopa ileriki yıllarda koleksiyon eşyası olarak satılıyor.)1996: Noel, konser öncesi aşırı sarhoş olan Liam’ı sahneye almıyor ve vokalleri üstlenmek zorunda kalıyor.2000 yılında Liam, Noel’in kızının gerçek babası olup olmadığını sorguluyor (ve sonraki 5 yıl boyunca Noel’in ailesine saygısızlık ettiğini kabul edip özür dilemeyi reddediyor.) Bunun üzerine Noel gruptan ayrılıyor ve grubun geri kalanı turneyi Noelsiz tamamlamak zorunda kalıyor.Kısa süre sonra Noel’ın geri dönmesi üzerine iki kardeş yaşadıkları sıkıntıları arka plana atıp grubu canlı tutmaya çalışıyorlar. Dört nispeten başarılı albüm ve gittikçe yükselen gerginliklerin üzerine 2009 yılında dananın kuyruğu kopuyor. Liam iş birliği yaptığı bir koleksiyonun turne sırasında sahnede reklamını yapmak istemesi üzerine çıkan tartışmanın sonucunda 2009 yılında Noel, Liam ile birlikte çalışmayı artık kaldıramayacağını söyleyerek kesin olarak gruptan ayrılıyor.&nbsp;Peki, bu anlaşmazlıkların bittiği anlamına mı geliyor? Tabii ki hayır. Liam’ın tweetleri ve Noel’ın röportajlar aracılığıyla bunlara cevap vermesiyle gerginlik yıllardır devam ediyor. Tartışmaların olgunluk seviyesiyle ilgili olarak Liam’ın Noel’a “PATATES” dediği <a fr-original-style="" href="https://twitter.com/liamgallagher/status/735067737647685633?s=20" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">bu tweet’i</a> örnek verebiliriz.Bu kadar karşılıklı, ulu orta yapılan saygısızlık ve yıllar süren gerginlik üzerine kardeşlik bile olsa bir ilişki onarılamaz diye düşünsek de Liam bu sene başında Noel’i sevdiğini söylediği bir tweet atmıştı ve geçtiğimiz günlerde yapım aşamasında olan bir Oasis filmi için ikilinin birlikte yapımcılık görevini üstleneceği duyurulmuştu. Bu kavga bitiyor mu, bitmiyorsa nereye kadar devam edecek hep birlikte göreceğiz.

Oasis’e en güçlü yanlarını kazandıran ama aynı zamanda iki kardeşin arasına mesafe koyan kaotik Gallagher dinamiğini kronolojik olarak özetledik.

Alışılmışın dışında bir kardeşlik

Genç yaşta üretilen ilk şarkıların öfkenin ve duyguların gürültülü bir şekilde dışavurumu olduğu zamanlardan çok uzaktayız. Birçok ismin ailelerinin evindeki odalarında produce edilmiş sessiz sakin ilk şarkılarla üne kavuştuğunu sıkça gördüğümüz günlerde (Billie Eilish, Clairo..) girl in red de bu akımın üyeleri arasında yer alıyor.Norveçli Marie Ulven, aka girl in red, müzik kariyerine 2016’da düzcinsel arkadaşına aşık olmasının ardından yazdığı i wanna be your girlfriend'i BandCamp'e yüklemesiyle başladı. 2018 ve 2019’da takip eden single’ları ve EP’leri ile Norveç ve daha sonra Avrupa’da tanınırlık kazandı. 2020’de verdiği röportajlarda bir sonraki adımın dünyayı domine etmek olduğunu söylemesinin ardından pandeminin patlak verişiyle bu planları ertelenmek zorunda kaldı. Ta ki geçtiğimiz martta, ilk albümünün son single’ı Serotonin’in çıkışına kadar. Serotonin neredeyse çıktığı an viral oldu diyebiliriz. Bir anda girl in red, takip ettiğimiz bütün müzik yazarlarının ve müzisyenlerin (Taylor Swift'in bile!) sosyal medya hesaplarındaydı. Kısa bir süre sonra ise albümün tamamına kavuştuk.if i could make it go quiet’ın iki yüzü var: biri prodüksiyonla yükseltilmiş lo-fi bedroom pop (midnight love,&nbsp;.&nbsp;) ve diğeri punk esintili, daha yüksek sesli, daha cesur (Did You Come?, You Stupid Bitch)… Bu iki halin birbiriyle karışımı albümü son saniyesine kadar ilginç tutmayı başarıyor. Açılış parçası Serotonin’de sanatçı karmaşık duygularını, hızla değişen fikirlerini keşfediyor. Şarkının prodüksiyonu EDM drop'ları, distorted sample’lar ve hızındaki beklenmedik değişimler ile Billie Eilish’i hatırlatabilir ve bu çok normal çünkü şarkının prodüksiyonuna Billie’nin abisi Finneas’ın eli değmiş. Ardından gelen, Did You Come?’da ise Serotonin ile aynı motif üzerine kurulmuş bir melodi ve sadakatsiz bir sevgiliye ardı ardına sıralanan soruları dinliyoruz.&nbsp;Bütün albüm boyunca tanıdık sesler bulmak ve sanatçının ilham aldığı sanatçıları tahmin etmeye çalışmak da albümü dinlerken aklınızı meşgul edecek bir başka nokta. Mesela Body and Mind'ı dinlerken aklınıza gelebilecek isimler Childish Gambino, Charli XCX ve -özellikle son nakarat öncesi vokal tarzı- Taylor Swift.Euphoria’dan ilham alan Rue, albümün punk esintilerinin bitip sakin ikinci yarısının başlangıcını damgalıyor. it would feel like this ile yumuşak bir kapanış yapmadan önce I’ll Call You Mine&nbsp;yüksek temposu, keyifli sözleri ve dile dolanan nakaratıyla dinleyicisini pozitif hisler içinde bırakıyor.girl in red, if i could make it go quiet ile başladığı nokta olan lo-fi pop’tan uzaklaşıyor ve konser alanlarını doldurma kapasitesine sahip olduğunu gösteriyor. Bunun yanında Billie Eilish’in başarısıyla gördüğümüz, müzik sektörünün yanaşmaya başladığı yöne doğru ilerleme ve gelişme potansiyelini kanıtlıyor. Bunu yaparken şarkılarında ele aldığı cinsel yönelimini keşfetmek, aşk ve akıl sağlığı gibi kişisel konularda müzik yapma konseptine herkese hitap edebilecek yeni bir soluk getiriyor.Albümü <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/10nQ1u8Y1zlOb61zwZavDk?si=EP-Vaz8DRoeWc4w32p6moA" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">buradan</a> dinleyebilirsiniz.Bonus: Marie Ulven'in Serotonin'in yaratılış sürecini Song Exploder'a anlattığı podcast bölümüne de <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/episode/157Sf2eKvyn9KdxFcDNCnR?si=_pWFI8cTRT2_e-DllEWH6g" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">buradan</a> ulaşabilirsiniz.

Marie Ulven’in uzun süredir beklenen ilk albümü, gençlerin hislerine tercüman olmaktan çok daha ileriye gidiyor.

Son zamanların en heyecan verici çıkış albümü

Dikkatlice dinlerseniz ince detayları duyabilirsiniz, mesela Love Story’nin girişindeki banjo rifflerini keskinliği… Taylor Swift&nbsp;tekrar kaydettiği albümü Fearless ile akıllara gelebilecek bütün rekorları kırarken kendisini bu hamleyi yapmaya iten durum üzerine bolca düşündük ve haberdar olmaya okuyucularımızı bilgilendirmek istedik.Birçok genç müzisyen kariyerine kendilerini ve müziklerini finansal anlamda destekleyebilecek kayıt şirketleriyle anlaşma yaparak başlıyor. Kayıt şirketi bu anlaşma altında üretilen müzikten elde ettiği kazancın bir miktarını müzisyenlere dağıtıyor olsa da finansal kontrolün tamamı şirkette oluyor. Üstelik üretilen bütün müziğin “master hakları” yani orijinal kayıtların mülkiyeti de bu şirketlere ait oluyor. Bu durumda müzisyenler kendi müziklerinin yayımlama ya da çoğaltma haklarını kaybediyor. Bu durumdan mağdur olan isimlerin arasında Paul McCartney, Bruce Springsteen, Prince, Rihanna ve son bir yıl içinde yayınladığı üç albüm ile gündemimizden düşmeyen Taylor Swift var.Taylor Swift’in 2018 yılına kadar anlaşmış olduğu şirket Big Machine, Taylor’ın kontratı bittikten sonra, endüstrideki rakibi olan neredeyse bütün sanatçıları temsil eden Scooter Braun tarafından satın alınıp sonrasında alakasız bir şirkete satılınca şu ana dek pek çok kez duyduğumuz “master hakları” gündemimize girmeye başladı. Rastgele bir şirketin bir müzisyenin yıllar boyunca çalışılıp üretilmiş çalışmalarını sırf maddi kazanç sağlamak için satın alması sadece bir müziksever olan beni bile rahatsız ederken bir müzisyen için çok zor olmalı. Bu süreçte Taylor, geçmişinin geçmişte kaldığını ve geleceğinin bu durumdan bağımsız olduğunu söyleyerek bu durumu kabullendiğini söyleyerek konuyu kapatmıştı.Fakat pandeminin turne planlarını etkilemesinin de etkisiyle ortaya çıkan boş vakite sığdırdığı 2 albümün yanında, eski albümlerini kaydedecek vakit yaratmayı da başarmış olacak ki geçtiğimiz Şubat’ta resmi olarak duyurmasının ardından Fearless’ı bu ay yayınladı. Duyuru notunda müzisyenlerin müziklerinin haklarına sahip olmasının en önemli sebebi olarak bir kayıt için sarf edilen bütün emeklerin sadece yaratan kişiler tarafından bilindiğini ve takdir edilebileceğini söylemişti. Fearless (Taylor’s Version)’ın başarısının üzerindeki çok çalışılmış ama bir şekilde yayınlanmamış, bestecilerinden başka kimsenin tanımadığı “From the Vault”&nbsp;parçaların büyük etkisi de bu argümanı kanıtlar nitelikte.Bir sonraki tekrar kaydedilen albümün 1989 olacağından %99 emin gibiyiz, diğer albümlerin de önümüzdeki birkaç yıl boyunca sırayla gelişini heyecanla bekliyor olacağız. O zamana kadar gelin Fearless’ın Taylor versiyonunu <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/4hDok0OAJd57SGIT8xuWJH?si=bJhawYqMQ9eY1VVWkp7I_g" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">dinleyelim</a>.

Cemre Coşkun

The Ringo Jets ile Radio Ringo üzerine