Çakırkeyif Ada Rehberi

Minik bir ada turu ile başlayalım. İstikamet şen sofralar.

Bağlarda dolanmak yetmez, kadehler de dolmalı.

Önce bir şarap tadımı ile başlayalım; zira adaya geldiğimizi hissetmenin daha iyi bir yolunu düşünemiyorum. Çiçek Pastanesi’nin logosu canlandı gözünde biliyorum ya da Veli Efendi’den Anna bademli kurabiyeleri aldın bile; ama kurabiyeleri stok yapıp götürmeye daha çok var, kutuyu yavaşça kenara bırak ve kadehe dön diyorum. Şarap koku hafızanı biraz zorlayıp bir nefeste ada turu attıracak, emin ol. Durak Corvus Wine&Bite. Dizilsin kadehler önümüze, başlayalım soldan Çavuş, Vasilaki, Kuntra.. diye! Birkaç dilim peynir ile eşleşmeler, damakta fiziksel-kimyasal değişimler. Kim demiş peynir ile beyaz şarap eşleşmez diye? Burunda deniz, damakta limon alındıysa devam edebiliriz.

Soğuk ama girince alışıyorsun.

Tadımda Vasilaki yudumladıysak, deniz kokusunu aldıysak vakit deniz vaktidir. Su soğuk, bilmeyen yoktur. Ayazma Plajı’na Vahit’in Yeri ya da Koreli’de üzümden arpaya hızlı bir geçiş yaparak biralar içilebilir; sofra kızartmalar ile dolabilir. Artık Ayazma’da mı girersin, Habbele’ye mi geçersin ya da "Akvaryum Koyu’nu görmesem olmaz!" mı dersin bilmem. Su soğuk ama, onu biliyorum. Beyaz şarabını soğutabilirsin, öyle bir soğuk. 

Tirbuşonsuz olmaz.

Kimse kusura bakmasın ama bu Bozcaada seyahatimde Polente’de gün batımına gitmedim. Ama sen gidersen yanına tirbuşonunu almayı unutma. Ada şarabı ne götüreyim dersen Ayapetro Erken Hasat Vasilaki, Ayapetro Kırmızıdan Beyaz, Corvus Zeleia Vasikali, Corvus Teneia Çavuş veya Çamlıbağ Reserve Cabernet Sauvignon derim. Zira benim de şehre gelirken yanımda gelen şişeler bunlardı. "Hangi şarapları alayım?" soruna da göz kırpmış oldum.

Tadıyorum, tadıyorsun, tadıyor. 

Amadeus’tayız, Mozart Cafe’nin bar taburelerine oturmuş Oliver ile sohbet ediyoruz. Amadei üzümü var kadehlerde, Avusturya’dan buraya göç etmiş. Mozart, Amadeus, Amadei, Oliver; hangi ülkedeyim ben? Buram buram narenciyeyi geride bırakıp sonraki kadehe geçiyoruz. Sonraki şişe Blushhhh diyor, sonra bir sessizlik. Derken muhabbet uzuyor, kadehler artıyor, kahkahalar uzuyor. Diyeceğim o ki Amadeus’ta tadım yapmaya, Oliver ile laflamaya ve bol kahkahaya katıl, pişman olmayacaksın.  

Âlâ bir akşam yemeği

Rüzgâr esiyor ve bizi adanın Amerikan Çeşme mevkisine götürüyor. Maya'dayız. Kocaman ahşap bir kapı açılıyor ve ev sahipleri Selçuk Aykan ve Evrim Aykan karşılıyor seni. Burası hakikaten bir bağ evi ve burada yaşıyorlar. O yüzden sadece fikren değil fiilen de bir eve gidiyorsunuz, restorana değil. Arkadan koşarak gelen Mars ve Zeyna da "Merhaba" diyor. Bağların içindesin, sofrada sofra şarabı. Ev yapımı peynirler ve taze çıkmış ekmeğin arkasından mezeler, etler. Yine bir rüzgâr esiyor, üzüm kokusu. Adaya gelip burada yemek yemeden; Selçuk Abi ve Evrim Hoca (ilkokul öğretmenim olur kendileri) ile sohbet etmeden dönme derim. 

Şimdi âlâ bir akşam yemeği için zamanda değil ama mekânda yolculuk yapıyoruz ve Corvo’dayız. Benim naçizane önerim gün batarken gitmen, yemekten önce bir kadeh Vasilaki yudumlaman. Karşında kale, renkler sarıdan turuncuya dönüyor; rüzgâr bu sefer çok hafif esiyor. Hava kararıyor, yemek siparişleri veriliyor. Bubu diyor ki “Kapat gözlerini, New York’tasın!” öyle de bir steak geliyor tabakta. Dedim ya, mekânda yolculuk yapıyoruz. Bir şişe de Karalahna açılmış, ya da bugün kendimi ödüllendiriyorum diyen bir Corpus şişesi mi belirdi masada? Kaygı? Yok. Keyif? Çok. Çakırkeyif ada rehberim bu; minik bir yol olur belki sana, ya da sebep olur adaya gitmene- veya merak etmene. Kafalar çakır, keyifler tıkır olsun. Rüzgâr alsın götürsün.