
Bazen bir yola sadece oradan geçmek için girersin. Bir yere varmak veya bir yerden ayrılmak gibi bir amacın yoktur. Oradan geçmiş olmak zaten asıl varmak istediğin duraktır. Hayatta bazen o hatırlanacak anlar bir yere vardığında değil bir yerden geçtiğinde oluşur. İşte bu düşüncelerle Karadeniz sahil yolundan Of okunu görünce içeri sapıyorum. Bildiğimden değil arabadaki navigasyon öyle gösterdiğinden.
İlçenin birbirine benzeyen ve yolun çevresini saran çok katlı çirkin betonarme yapılarından kurtulabilmek için hızlanıyorum. Karadeniz’in dik yamaçlarına dikilen birer mimari ve doğa katliamı olan bu yapılar sanki kaçmam gereken birer canavar gibi geliyor. Bir süre sonra yeniden doğa baskın geliyor. Arada hava açıp kapıyor, yağmur atıştırıyor. Yavaş yavaş deniz seviyesinden yükselmeye başlıyorum. Dağlar arasından ilerliyorum. Uzungöl sapağı duruyor karşımda. Başka bir doğa cinayetine şahitlik etmemek için direksiyonu ters istikamete kırıyorum. Hizmet bağımlısı bir toplumun bulabildiği her noktaya tesisleşmesinin başka bir gurur (!) tablosuna tahammülüm yok.





