Değişim ve Gelişim

Son Avrupa Şampiyonası’nın finalisti, bir önceki Dünya Kupası’nın yarı finalisti olan İngiltere, bu Dünya Kupası’nda da çeyrek final görmeyi başardı. Peki bu turnuvadaki İngiltere takımıyla bir önceki Dünya Kupası’ndaki İngiltere arasında ne gibi farklılıklar var? Bu farklılıklardan ve onların takıma etkilerinden parantezi açalım.

Formasyon Değişimi

2018’deki İngiltere takımı John Stones, Harry Maguire ve Kyle Walker ile 3'lü savunma oynuyordu. Kanat beklerde ise Ashley Young ve Kevin Trippier kullanılıyordu. Şu anki turnuvanın genelinde 4'lü savunmayı tercih eden Gareth Southgate, sağ bekte Trippier ve Walker'ı rotasyonlu olarak kullanırken diğer üç mevkideki oyuncuları her maç ilk 11 başlattı: stoperde Harry Maguire – John Stones ikilisinden, sol bekte ise Luke Shaw’dan vazgeçmedi. Bu değişimin temel sebebinin savunmada kullanılan ekstra oyuncuyu öne atarak 2. veya 3. bölgede bir fazla oyuncuyla oynama isteğinin olduğunu düşünüyorum. Çünkü İngiltere’nin hücumdaki oyuncu çeşitliliği ve kalitesi, savunma oyuncularınınkinden önde gibi gözüküyor. Bu tercihin, İngiltere’nin savunma kalitesinde veya tarzında bir değişikliğe sebep olmamış gibi duruyor. Bu kupada da İngiltere için -tıpkı 2018’deki gibi- iyi bir savunma takımı diyebiliriz. Tarz itibarıyla ise İngiltere önde yüksek bir presten ziyade, top rakibe geçtiğinde takım halinde topun arkasına geçiyor ki bu tutuculuk Southgate’in en çok eleştirilen yönlerinden biri diyebiliriz; ancak tezat şekilde, özellikle uluslararası turnuvalarda bu tarz oyunlar daha başarılı olmuş gibi duruyor.

Gelişen Orta Saha

Mevcut İngiltere’nin, Rusya 2018'deki takımdan net olarak önde gözüktüğü bölge orta saha denebilir. 2018’deki 3-5-2’nin merkez orta sahasında Jordan Henderson, Dele Alli ve Jesse Lingard oynuyordu. Oldukça hücumcu gözüken bu orta sahayla o dönem takdirleri toplayan Southgate, bu turnuvada kullandığı 4-3-3’ün merkez orta sahasındaysa çoğunlukla Declan Rice, Henderson ve Jude Bellingham’ı tercih etti. Kağıt üzerinde oyuncuları kıyasladığımız zaman gerek kalite olarak gerekse de denge olarak bu orta saha üçlüsünün daha önde olduğunu düşünüyorum. Özellikle tarz olarak az önce de bahsettiğim gibi, uluslararası turnuvalarda dominant oyunlardan ziyade daha dengeli ve muhafazakar oyunlarla zafere gitmek daha kolay gibi duruyor. Bu tarz oyunlar içinse iyi bir 6 numara oldukça kritik bir role sahip. Bu doğrultuda baktığımızda, Declan Rice gibi hem modern hem de kaliteli bir 6 numaranın varlığı ve Alli-Lingard çiftine kıyasla daha iki yönlü diyebileceğimiz bir oyuncu olan Bellingham'ın denkleme eklenişi sadece orta sahanın değil genel olarak takımın daha dengeli olmasını sağlıyor. Bunun dışında Bellingham’ın turnuvanın şu ana kadarki kısmında kalitesi ve dinamizmiyle büyük fark yarattığını da söylemek gerek.

Hücumda Çeşitlilik

Geçen turnuvadan bu yana İngiltere’nin hücum hattındaki en önemli değişim, çeşitliliğin artmış olması sayılabilir. 2018’de Harry Kane ve Raheem Sterling’i ikili olarak kullanan Southgate, yedeklerden ise Marcus Rashford veya Jamie Vardy’e şans veriyordu. Bu turnuvada ise zaten ana planda üç hücumcu kullanan Southgate, yedek kulübesinde Rashford’a ek olarak Jack Grealish, Mason Mount ve James Maddison’ı hamle oyuncusu olarak kullanabilir. 2018’de ilk 11’de oynayan Sterling de yedek kulübesindeki önemli silahlardan biri. Bu geniş yelpaze sadece oyuna sonradan yapılacak müdahalelerde değil, ana planlar itibarıyla da teknik direktörün elini bir hayli güçlendiriyor. Nitekim Dünya Kupası’nın ilk iki maçında sağda Sterling, santrfor arkasında ise Mason Mount ile başlayan İngiliz menajer, Galler maçıyla birlikte hem formasyonu değiştirip 10 numaradan vazgeçti hem de Sterling yerine Phil Foden’ı ilk 11'e ekledi. Bu değişikliklerle birlikte hücumda daha akıcı bir takım görüntüsü ortaya çıktı. Hücumdaki bir diğer farklılık ise Kane’in artık ikiliden biri gibi değil de hücumun merkezinde tek başına kullanılıyor olması; ki Kane için ideal rol bu gibi duruyor. Çünkü merkezde tek başına olması onun orta sahaya yaklaşıp sırtı dönük top almasını ve etrafındaki oyuncuların özellikle sağ iç ve sol içte oynayan Bellingham ve Henderson’un, Kane’in sırtındaki stoperin açtığı alana koşu yapmasına olanak sağlıyor.

Sonuç olarak 2018’den bugüne İngiltere milli takımına baktığımızda gerek oyuncu kadrosunun gerekse teknik direktör tercihlerinin geliştiğini düşünüyorum. Ana plan olarak daha dengeli ve bu tarz uluslararası turnuvalara daha uygun bir oyun anlayışı görüyoruz. Nitekim İngiltere’nin bu turnuvanın çeyrek finaline kadar olan kısmında daha sağlam ve pürüzsüz gözüktüğünü düşünüyorum. Çeyrek finaldeki rakibinin zorluk seviyesi itibarıyla belki bir önceki turnuvada ulaştığı yarı finale bu sefer ulaşamayacak ama bu turda Fransa’yı elediği takdirde kupayı kazanma şansı hiç olmadığı kadar yüksek.