Evet, Afet Döneminde de Feminizm

Bazen konuşmak ağır geliyor, bazense susmak. Ne kadar konuşulsa ya da ne kadar susulsa da yetmiyor. Öfkeliyiz, üzgünüz ve üstünden 1 ay geçmesine rağmen hâlâ şaşkınız. "Ailem ve akrabalarım iyi ama birkaç arkadaşımı kaybettim," cümlesini bu ay kaç defa kurdum hatırlayamıyorum bile. Yazarken bile tüylerim ürperirken nasıl bu kadar sık söyleyebilmişim... Şoktan işte.

İlk birkaç gün durumu sindirmem ve sakinleşmem için kendime süre tanıdım ama her geçen gün öfkem daha da artıyordu. Hem bilgi kirliliğiyle mücadele edip hem de edinilen bilgilere göre insanlara yardım etmeye çalışmak çok büyük bir mücadeleydi. Hiç tanımadığımız insanların hayatına tanık olduk. “Kaç kişiler, kaçı sağ, evleri ne durumda, soba mı lazım, suları bitmiş, engelli bireyler varmış…”