Sıklıkla söylediğimiz “Bize bir gençlik borçlusunuz” sözünün en acı tarafı, gençliğimizi yeni baştan yaşayamayacak olmamız. Seçimler yaklaşırken her parti liderinin gençlere sunduğu vaatleri duyuyoruz. Bu vaatlerin bazıları cazip, bazıları ise anlamsız geliyor. Peki biz gerçekten ne istiyoruz? Seçimlerden sonra nasıl bir Türkiye düşlüyoruz?Bunun cevabını kendi başıma vermemek için çevremdeki 20’liklere de sorarak derlediğim cevapları sizinle paylaşmak istedim. İşte, sanattan ekonomiye, insan haklarından eğitime 20’liklerin ilk 100 günden beklentileri:<ol fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Gençlik Bakanlığı adında, yanına hiçbir iş ya da konu getirilmeyen bir bakanlık olacak. Bakanlık aktif bir şekilde, gençler ve gençlik hakları için çalışacak.</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Gençlerin dünyayı görmesinin önündeki engeller kaldırılacak.&nbsp;</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Yurt dışı çıkış harç pulu kaldırılacak, 30 yaşına kadar pasaportlardan harç bedeli alınmayacak, 18-30 yaş arası gençlere Interrail bileti verilecek.</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Erasmus programıyla yurt dışına giden öğrencilerin sayısının artması için teşvikler artacak.</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Kültür ve sanat faaliyetleri desteklenecek.</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Festivallere yasaklar değil teşvikler getirilecek. Eurovision'a katılınacak.&nbsp;</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Her gencin kültür/sanat faaliyetlerine katılımını artırmak için aylık 1000 TL kredili kültür sanat kartı “20’lik kart” dağıtılacak.&nbsp;</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Yabancı dil öğrenmek isteyenlere ücretsiz her kuru içeren kaliteli dil kursları açılacak.</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Dijital platformlarla anlaşma yapılarak ciddi öğrenci indirimi olan üyelikler oluşturulacak. Dizi ve film sektöründe keyfi sansür uygulamaları son bulacak.&nbsp;</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Dizi, film, tiyatro gibi alanlar desteklenecek, özgürleştirilecek.</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Yabancı dil öğrenmek isteyenlere ücretsiz her kuru içeren kaliteli dil kursları açılacak.</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">YKS, YDS, KPSS, YÖK-DİL, ALES gibi sınavlarda alınan başvuru ücretleri kaldırılacak. Sınav odaklı değil öğrenci odaklı bir eğitim sistemi uygulaması olacak.</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Eğitim stajı yapan öğrencilere maddi destek sağlanacak. KYK kredileri ve burslarının miktarı artacak.&nbsp;</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Bilimsel ve nitelikli bir eğitim olacak.</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">4+4+4 eğitim sistemi kaldırılarak en az 8 yıl zorunlu eğitim getirilecek.</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Okullarda diğer dünya dillerinin öğrenilmesine verilen önem artacak ve öğrencilerin birkaç dil bilen üniversite mezunu olması sağlanacak. Üniversitedeki öğrenci kulüplerinin ve topluluklarının etkinlikleri devlet destekli olacak.</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Öğrencilere kira yardımı yapılacak. Devlet yurtlarında öğrencilerin kaldığı odalardaki kişi sayısı azalacak. Konaklamaya ihtiyaç olan her durumda öğrencilerin yurtlarına dokunulmayacak ve öğrenci mağduriyetleri önlenecek.&nbsp;</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Eğitim için gerekli teknolojik materyale sahip olmayan öğrencilere ücretsiz materyal dağıtımı yapılacak.</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Gençlerin 30’una varmadan kolaylıkla ev ve araba alabildiği bir ekonomi inşa edilecek.</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Devlet üniversitelerindeki yemekhane ücretleri kaldırılacak.</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Enflasyon düşecek ve Türk lirası değer kazanacak.</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Açlık sınırındaki yoksulluk hâli ortadan kalkacak.</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Her alanda eşit işe eşit ücret verilecek.</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">HPV aşısı erken yaşta herkese ücretsiz olarak yapılacak.</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Devlet hastanelerinden randevu almak kolaylaşacak.</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Cinsel sağlık için gerekli olan her ürüne ve hizmete ücretsiz erişim sağlanacak.</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Temel ihtiyaç olan kadın hijyen ürünlerinin vergileri kaldırılacak. Hijyenik pedler öğrencilere ücretsiz verilecek.</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Psikolojik desteğe ihtiyaç duyan öğrenciler devlet tarafından desteklenecek.</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Musluk suları herkesin su içebileceği bir hâle getirilecek, içme suyuna para verilmeyecek.</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Başta gençler olmak üzere herkesin spor yapabileceği ve cinsiyetçi spor yaklaşımının ortadan kaldırıldığı halka açık ücretsiz spor tesisleri yaygınlaştırılacak.</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Herkes için eşit, adil bir ülke inşa edilecek.</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">İstanbul Sözleşmesi derhal geri gelecek, 6284 sayılı kanun uygulanacak, kadın cinayetleri önlenecek. Kadın ve LGBTİ+’lara yönelik ayrımcılık ve şiddet son bulacak.</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Doğanın korunduğu, yeşile sahip çıkan bir ülke inşa edilecek.</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Derhal hayvan hakları yasası çıkartılacak ve hayvanların hakları Anayasa ile güvence altına alınacak.</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Kimse din, dil, ırk, etnik köken, cinsiyet ve cinsel yöneliminden kaynaklı ayrımcılığa maruz kalmayacak.</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Erken yaşta ve zorla evliliklerin önüne geçilecek.</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Erkek egemen zihniyet ve uygulamaları son bulacak.</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">İklim krizine karşı önlemler alınacak.</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Gençlerin talepleri her durumda dinlenecek.</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Hakkımız olan toplantı ve yürüyüş düzenlemenin keyfi uygulamalarla yasaklanması ve sınırlanmasının önüne geçilecek.</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Toplumun renklerde, mesleklerde, tercihlerde cinsiyetlere atfettiği roller ortadan kalkacak.</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Dezavantajlı grupların ihtiyaçlarını gözeten politikalar yapılacak.</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Çocuklara okullarda cinselliğe, toplumsal cinsiyete, şiddete dair eğitimler verilecek.</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Deprem, yangın, sel gibi doğal afetler için önleyici çalışmalar ve bu tip durumlara karşı tedbirler artacak ve yardım kuruluşları güçlendirilecek.</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Geri dönüşüm projeleri artacak. Doğa dostu üretim yapan firmalar desteklenecek ve bundan sonraki üretimler ve projeler doğaya zarar vermemesi gözetilerek tasarlanacak.</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">STK’lara verilen destekler artacak ve insanlar STK’larda gönüllü çalışmaya teşvik edilecek.</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Yeşil alanlar artırılacak.</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Küçük yaşta okullarda ‘’farklılıklara’’ dair bilinçlendirici, ayrımcılığı ve ayrıştırıcılığı ortadan kaldırmaya yönelik eğitimler verilecek.</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Psikolojik desteğe ihtiyaç duyan öğrenciler devlet tarafından desteklenecek.</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Devlet okullarında spor ve kültür alanlarında öğrencilere imkânlar sağlanacak (Sporla ilgilenen öğrenciler için sahalar artırılacak, müzikle ilgilenenler için enstrümanlar sağlanacak, film sektörüyle ilgilenen öğrenciler için kameralar verilecek vb.)</li></ol>Umarım seçimlerden sonra gençliğe yeni adım atmış her bireyin hayatı özgürlüklerle, mutluluklarla dolu olur. Ve tabii biz 20’liklerin de.

20’lik, kafada oluşan saçma soruların, açılmayı bekleyen ve bazen suratımıza çarpılan kapıların, gündem ile üzerimize çökebilecek fenalığın paylaşıldığı bir bülten. 

Kafada oluşan saçma soruların, açılmayı bekleyen ve bazen suratımıza çarpılan kapılar.

20'lik

Biz gerçekten ne istiyoruz?

20’liklerin ilk 100 günden beklentileri

Yıl 2006’ydı.5. sınıfa gidiyordum. Derslerim de oldum olası iyiydi. 'Büyümüş de küçülmüş' diye tabir edilen çocuklardandım. Öğretmenlerimle de arkadaşlarımla da aram iyiydi ve ağzım bir çocuğa göre iyi laf yapardı. Sanırım bu özelliklerim sebebiyle bir gün müdürün odasına çağrıldım. “23 Nisan’da Milli Eğitim Müdürünün yerine oturacaksın” dediler. Çok heyecanlanmıştım. Her sene televizyonda gördüğüm o 23 Nisan çocuklarından biri olacaktım. Ailem de bu habere çok sevinmişti. Normalde spor ayakkabıyla okula gitmeme rağmen o akşam telaşla gidip siyah rugan bir ayakkabı almıştık. Ne söyleyeceğimi, ne yapacağımı hiç anlatmamışlardı, o yüzden çok şaşkındım.Okula bir makam aracı geldi. Babam hep “Arabada senden başka kimse yoksa öne oturmalısın, yoksa ayıp olur” diyerek büyütmüştü bizi. Ben de makam aracında ön koltuğa oturdum ayıp olmasın diye... O gün öğrendim makam aracında sağ arka tarafa oturulması gerektiğini. Hemen yerimi değiştirdiler. Alışkın olmadığım rugan ayakkabılarla Milli Eğitim Müdürlüğüne geldiğimizde, orada çalışan memurlar beni ayakta bekliyordu. Müdürün makamına geldiğimizde birkaç gazeteci de bize eşlik etti.Makama oturduğumda artık her yetkinin bende olduğunu söylediler. Çok heyecanlanmıştım. Oturduğum koltuk sebebiyle eğitimle ilgili bir şeyler söylemem gerekse de, eğitim konularına ek olarak bazı konulara değindiğim de oldu. Güç zehirlenmesi diyebiliriz sanırım.. “Artık Adana’da anız yakılmasına da bir son vermeliyiz” gibi telkinlerde bile bulunmuştum. “Bu konuyu valiye iletmeniz iyi olur dediler.” Heyecanla valiyi aradım, “İnanamıyorum &nbsp;valiyle konuşacağım, artık anız yakılmayacak” diye heyecanla telefonun açılmasını beklerken telefonu benden çok daha küçük bir çocuk açtığında hâlâ günlerden 23 Nisan olduğunu hatırladım... Hayal kırıklığım yüzüme yansımış olacak ki herkes gülmüş, keyiflenmişti. Süre bittiğinde Milli Eğitim Müdürü bir kol saati ve birkaç kitap hediye etmişti. Yerel gazetelerde çıkan fotoğraflarımla ailem çok gururlanmış, onları kesip saklamıştı.&nbsp;Geçen sene o Milli Eğitim Müdürünün vefat ettiğini öğrendiğimde, üzülmüş ve aklıma o günleri yine getirmiştim. Bir cumhurbaşkanı, başbakan koltuğu olmasa da hâlâ konusu açıldığında mutlulukla hatırladığım bir gündür.2013 yılından beri çocukların koltuğa oturması geleneğine son verildi. Gerekçesi ise şu şekilde açıklanmıştı: “Küçücük çocuklar yüzlerce kamera ve medyanın önünde büyük bir sorumluluk altına alınıyor. Sorulacak sorulara cevap verme stresi altına giriyorlar. Söyledikleri sözler medyada yayınlanıyor. Sonra bu çocukların sınıflarında günlük hayatlarına adapte olması zor oluyor. Çocuklar açısından bu uygulamanın kaldırılması doğru olmuştur.”Her ne kadar çok duyarlı bir açıklama gibi gözükse de bu açıklama beni hiçbir zaman tatmin etmedi. Zamanında bu heyecanı tatma şansına eriştiğim için, buradaki bahanenin çocuğun psikolojisinden çok, yarım saatlik bir deneyimde bile bir çocuğun dile getirebileceklerine dair korku olduğunu düşünüyorum. 23 Nisan’da koltuğa oturmuş ya da oturmayı istemiş her çocuğun hayalinde bir gün bu koltuklarda gerçekten oturmak da yer etti.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2023/3/4/1681980900921.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.68" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Ankara'da 1940 yılında gerçekleşen 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı kutlamaları, SALT Research<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Artık 23 Nisan’larda ne statlarda gösteriler sergiliyoruz ne de bir günlüğüne koltuğa oturuyoruz. Koltuklara oturan çocukların hemen hemen hepsi 'parmakla gösterilen' çocuklardı. Bu çocukların gelecekte başarılı olacağı herkes tarafından tahmin ediliyordu. Ancak bence bu durum da, liyakatin hayatımızdan eksilmesiyle birlikte anlamını yitirmeye başladı. Zamanında 'parmakla gösterilen' çocuklar, ne kadar çalışsa ve saygın meslekler seçtiğini düşünse de mesleğe atılırken pek çok zorlukla karşılaştı. Hak ettikleri yerlerin, torpili olmayan hak etmemiş kişiler tarafından işgal edildiğini gördüler. Sırf ekonomik kaygılar nedeniyle potansiyellerinden çok daha düşük işleri kabul ettiler ya da yurt dışına kaçtılar. Çocukken güzel bir çocukluk yaşadık ve geleceğe dair umutlandık. Geleceğimizin ve gençliğimizin elimizden alındığını fark etmeden hayaller kurduk. Üzerinden 10 yıl geçmesiyle artık nostaljik diyebileceğimiz bu koltuğa oturma geleneğini de, statlarda gösteriler yapmayı da tebessümle hatırlıyoruz.&nbsp;Belki çok büyük bir olay değil ama bir çocuğa değerli hissettiren, özel hissettiren bir gündü 23 Nisan. Sıklıkla büyüklerimiz “Geleceğimiz sizlere emanet” derdi. Bu sözü anlamaya çalışırdık. Bir çocuk için büyük bir sorumluluk sözü olsa da, o duyguyu hissetmeye çalışırdık. Artık 23 Nisan’da çocukların bu hissi daha az taşıdığını düşünüyorum. 23 Nisan’ın bir çocuk bayramı olduğunu bu geleneklerin gidişiyle daha az hissetmeye başladık bence. Umarım bir gün tekrardan statları çocuklar doldurur. Valsler, jimnastikler, koreografiler yapılır. Sadece 10 dakikalık bir gösteri için haftalarca hazırlanma heyecanıyla tanışır çocuklar. En güzel kıyafetleriyle kendi bayramlarını kutlarlar. Kendi bayramları olduğu için büyüklerin koltuklarına bile otururlar. Ve o koltuklara oturduklarında kendilerini bir çocuğun yarım saatliğine eleştirmesinden bile korkmayacak büyükler olur etraflarında.&nbsp;Gençliğine çok büyük darbeler almış bir gençten, 23 Nisan’a heyecanlanmayan çocuklara bir söz söyleyeyim o hâlde: “Sizin gençliğiniz darbeler almasın diye yapacağız ne yapıyorsak. Çocukken fotoğraflarının çekilmemesi için hep hassasiyet göstereceğiz. 23 Nisan’da koltukta fotoğrafını çektirmeyip ve bu deneyimi elinden alıp, ağladığın zamanlarda basına servis etmeyiz fotoğraflarını. Başarılarının üstüne torpillerimizi koyup hayallerinden vazgeçirmeyiz. Tıpkı o koltukların geçici olduğunu bildiğimiz gibi, gençliğin/yetişkinliğin de geçici olduğunu biliriz. Hayatın bu kısa ama keyifli dönemini yaşarken haklarını elinden almayız. 23 Nisan senin bayramındır. Bunu bir gün hatırlayıp sonra unutmayız.”

"Sizin gençliğiniz darbeler almasın diye yapacağız ne yapıyorsak."

Bir Zamanlar 23 Nisan'da Koltuğa 20’likler Oturdu

Bazen konuşmak ağır geliyor, bazense susmak. Ne kadar konuşulsa ya da ne kadar susulsa da yetmiyor. Öfkeliyiz, üzgünüz ve üstünden 1 ay geçmesine rağmen hâlâ şaşkınız. "Ailem ve akrabalarım iyi ama birkaç arkadaşımı kaybettim," cümlesini bu ay kaç defa kurdum hatırlayamıyorum bile. Yazarken bile tüylerim ürperirken nasıl bu kadar sık söyleyebilmişim... Şoktan işte.İlk birkaç gün durumu sindirmem ve sakinleşmem için kendime süre tanıdım ama her geçen gün öfkem daha da artıyordu. Hem bilgi kirliliğiyle mücadele edip hem de edinilen bilgilere göre insanlara yardım etmeye çalışmak çok büyük bir mücadeleydi. Hiç tanımadığımız insanların hayatına tanık olduk. “Kaç kişiler, kaçı sağ, evleri ne durumda, soba mı lazım, suları bitmiş, engelli bireyler varmış…”Herkesin elini taşın altına koyduğu bu dönemde unutmayacağım bir dayanışma örneği sergilendi. Siyasilerden, kötü niyetlilerden, polemiklerden hiç bahsetmeyeceğim. Bence kötülüğü çok fazla konuşup iyiliğin önüne geçiriyoruz. İlk günlerde gözümle gördüğüm binlerce insan yardıma koştu ve kimse onları konuşmadı ama Discord’da enkaz altındakilerle dalga geçen “1” çocuk günlerce konuşuldu. Böyle bir afette konuşulmayan başka konular da vardı elbette. Üstelik sahadan herkes bağırsa da inatla kulaklarını kapatan insanlar olduğu için konuşulamadı bu konular.&nbsp;Toplumsal cinsiyet eşitliği bakış açısını bir gözlüğe benzetmek en çok içime sinen tanımlardan biri.<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(250, 218, 196); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(250, 218, 196); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;"><h3 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">“Bu öyle bir gözlüktür ki, takmayan hiçbir zaman eşitsizliği fark edemez. Takan ise bir daha dünyayı asla aynı göremez.”</h3></blockquote>Bu sözle başlamak istedim anlatacaklarıma çünkü “Afet döneminde de mi feminizm Ceren?” diyeceklere peşinen cevap olsun istedim.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2023/2/4/1678356933520.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">İllüstrasyon: <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/suidotco/?hl=en-gb" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Serra Utkum İkiz</a><hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Savaşlara, felaketlere ve yoksulluğa baktığınızda, durumun her zaman bir “kadın yüzü” vardır. Sistemler erkekleri düşünerek önlemler alır ve çözümler üretir. Bunu yaparken kadınları düşünmeyelim diye hareket etmezler. Ancak rutinde de kadın-erkek hak eşitliği prensibi ile ilerlemedikleri için, erkek egemen dünyalarında kadınları unuturlar. Araba ve iş kazalarında kadınların ölüm oranın daha yüksek olduğunu ve bunun sebebinin ürünlerin her zaman erkek modellerle test edilmesi olduğunu biliyor muydunuz? İşte bu unutuluş, en çok da böyle olağanüstü dönemlerde etkisini gösteriyor.&nbsp;Kadınların afet dönemlerinde cinsiyetleri sebebiyle uğradığı ayrımcılıklarından ve ulaşamadığı ihtiyaçlarından sadece birkaçını sıralamak istiyorum:<h2 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Yardım isteyememek</h2>Yardım isteyen, bağıran, enkaz altında betonları yumruklayan çok insan gördük. Bir de göremediklerimiz oldu. Depremin gece çok geç bir saatte gerçekleşmesi sebebiyle pek çok kadın başörtüsüz veya gecelikli olarak depreme yakalandı. Şans eseri enkaz altından kurtulanların aktardıklarına ve 1999 depremi sağ kalanlarından da öğrenildiği üzere, kadınlar saçlarının ya da bedeninin görülmesini doğru bulmadığı için deprem anında bile yardım istemeye çekinebiliyor.<h2 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Yardımı veren sebebiyle yardım isteyememek</h2>Genelde sahada hayatta kalanlara temel ihtiyaç ürünleri dağıtan kişiler erkeklerden oluşuyordu. “Kadınlara ped lazım!” diye gece gündüz bağırsak da, sahaya giden pedler erkekler tarafından dağıtıldı. Erkeklerden ped istemeye çekinen pek çok kadın vardı. Toplumsal cinsiyet eşitsizliği sebebiyle bu yardıma ulaşamayan binlerce kadın olduğunu tahmin ediyorum.&nbsp;<h2 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Özel alanlara sahip olamamak</h2>Bölgeye tuvaletlerin ulaşması çok uzun sürdü. 3 tuvaleti binlerce insanın kullanmak zorunda olduğunu gördük. Bu tuvaletler sadece 1-2 gün içinde taştı/bozuldu. Salgın hastalık riski hemen yükseldi. Erkekler tuvalet ihtiyacını karşılamak için uzak alanlara bireysel olarak gidebildi ancak kadınlar bunu yapamadı. Erkekler üstünü değiştirmek için köşe bucak kaçmadı ama kadınlar giyinirken/tuvalet ihtiyacını giderirken yine görünmemeyi düşünüyordu.&nbsp;<h2 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Çocuğunu korumaya çalışırken vefat edenler</h2>Sadece bu depreme değil hemen hemen her depremde yaşanan durumlardan biri de kadınların kendilerini kurtarmadan önce çocuklarını düşünmesi ve enkaz altında hep çocuk odalarında cansız bedenlerine ulaşılması. Burada bir sevgi kıyası yapılamaz elbette ama anne olmanın içgüdüsü sebebiyle kadınlar, deprem anında çocuklarını korumak için oda değiştirirken can veriyorlar.&nbsp;<h2 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Hayata devam ederken</h2>Sadece deprem sırasında değil deprem sonrasında da kadınların karşı karşıya kaldığı pek çok eşitsizlik var. Depremde ailesini kaybeden genç kızların hayattaki ekonomik zorluklar sebebiyle çocuk yaşta erken ve zorla evliliklerin mağduru olabiliyorlar. Eğitime ulaşma ve ekonomik özgürlüğünü sağlama konusunda da daha fazla engelle karşılaşan kadınlar, afet sonrasında pek çok tehlikeyle karşı karşıya kalıyor. Depremden sağ kalan kadınlar için de eşitsizlikler sürüyor. Ev içinde şiddete maruz bırakılan kadınlar, aynı şiddeti failleriyle aynı çadırda kalarak yaşamaya devam ediyor. Basına pek azı yansısa da, kadına yönelik erkek şiddeti depremde de devam ediyor.<img src="https://images.aposto.com/2023/2/4/1678370409878.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.00" width="550" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">İllüstrasyon: <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/suidotco/?hl=en-gb" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Serra Utkum İkiz</a><hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Yazıyı yazarken bahsetmeyi unuttuğum, fazla tetikleyeci olacağı için yazmaktan vazgeçtiğim daha pek çok konu var. Depremde kadına yönelik şiddet ve toplumsal cinsiyet eşitsizliği sebebiyle yaşanan insan hakları ihlallerinin sürmesine kimse bir şey demezken, bu dönemde hakların savunulmasına “Afet döneminde de mi feminizm, bi durun” diyorlar. İşte tam da bu yüzden&nbsp;afet döneminde de feminizm.&nbsp;Belki de en hüzünlü 8 Mart’lardan birini yaşamış olsak da, toplumsal cinsiyet eşitsizliğinin nelere sebep olduğunu bir olayda daha gördük ve öfkemiz katlanarak arttı. Kimsenin göz ardı edilmeden, eşit haklara sahip olacağı günlere ulaşana kadar inadına feminizm.&nbsp;

Kimsenin göz ardı edilmeden, eşit haklara sahip olacağı günlere ulaşana kadar inadına feminizm. 

Evet, Afet Döneminde de Feminizm

Yıllardır kullandığım ve çok sevdiğim bir kavram var. Aslında yok çünkü ben uydurdum. O yüzden kavramı söylemek yerine biraz anlatacağım... Ne zaman hayatıma etki ettiğini düşündüğüm bir gündemle karşı karşıya kalsam benden önceki nesilden bir ses yükselir: “Oooo sen buna mı üzülüyorsun bizim zamanımızda şöyleydi, böyleydi.” Ekonomi dersin, eski kuyruklardan bahsedilir. 15 Temmuz dersin, 80’leri görmedin bu yaşananlar ne ki denir. Savaş dersin, ışıkları söndürüp saklandıkları Kıbrıs zamanından bahsedilir.Özetle eğer 20’likseniz, ne kadar zor zamanlar yaşadığınızdan bahsettiğinizde her zaman daha büyük dertler öne süren 40’lıklar 50’likler 60’lıklar vardır. İşte bu duruma kendi kendime uygun gördüğüm kavram “Dert hiyerarşisi”. Dert hiyerarşisi benim gözümde yakın zamanda bir olayla kırıldı: Pandemi. Kimse böyle bir şey yaşamamıştı, ne yapılması gerektiğini bilmiyordu, dünyayı ilgilendiren bir olaydı. O dönem pandemiden şikâyet ettiğimizde “Bizim zamanımızda da şu virüs vardı evlerde şöyle kapanmıştık çok daha kötüydü” diyen biri olmadı.&nbsp;2022 yılının son dönemleri de bence dert hiyerarşisinin yavaş yavaş yok olduğu bir süreçti. Ekonomi, politika, belirsizlik vs. birçok konuda insanlarla tartışıyordum ama kimseden geçmişe dair daha hiyerarşik bir dert duymaz olmuştum. Normalde “Yaa gördünüz mü bizim de dertlerimiz var ve epey ciddiye alınası” diyerek keyiflenmem gerekirken, “Bir dakika ya harbiden hapı yutmuş olabilir miyiz” diye bir hüzün çöktü. 31 Aralık 2022, 23.59.50’de 10’dan geri sayarken içimden bir sürü his geçti. Bu his de bunlardan biriydi. 2023’e giriyor olmanın şaşkınlığı, geleceğe dair belirsizliklerin çokluğu ve bir hayli kaygı 1 Ocak 2023, 00.00.000’da bir anda umutla karışık bir hisse dönüştü. Nedenini bilmiyorum.Her sene yeni yıl kararları alıyorum ve bunlar bilinçsiz kararlar oluyor. O an gaza gelip bir kağıda yazdığım ve telefon kabımın arkasında 1 sene boyunca tuttuğum kararları, yılbaşı günü açıp kaçını yapmışım diye değerlendiriyorum. Birçoğunu da yapmış olduğum için şaşırıyorum çünkü alelade yazdığımı düşündüğüm şeylerin bilinçaltımda ne kadar önemli olduğunu ve süreç içerisinde gerçekleştirdiğimi görüyorum. Bu sene yeni yıl kararı almadım. Telefon kabımın içi boş. Ama ilk defa bunu gaza gelerek ya da alelade değil çok bilinçli şekilde yaptım. Pandemi döneminde de tek hedefim akıl sağlığımı korumaktı. Zor bir dönemden geçtiğimizi ve bu süreçten iyi bir psikolojiyle çıkmanın bile çok şey ifade ettiğini düşünüyordum çünkü. Sanırım 2023 için de benzer bir hisle hareket ettim.1 Ocak 2023 00.00.00’daki umudumu sorgularken bir cevaba ulaştım:25 Kasım’ın Kadına Yönelik Şiddetle Mücadele Günü kapsamında anılmasının sebebi, Dominik Cumhuriyeti’nde öldürülen Mirabal kardeşlerdir. Bu sene Minerva Mirabal’in kızı Minou Mirabal’i Türkiye’de ağırladık ve annelerinin vahşice öldürülmesine dair düşüncelerini anlatırken salondan gelen umutsuz soruları cevaplıyordu. “Aslında dünyada iyiler daha çok ama kötülerin sesi daha çok çıkıyor. Bana bunca umutsuzluğa ve kötülüğe rağmen nasıl mücadelene devam edebiliyorsun diye soruyorlar. Sanırım ben inatçı iyimserim.” Bu cümle, 2023’e dair anlam veremediğim umudumun cevabı bence. Bunca kötülüğe, umutsuzluğa ve hak ihlallerine karşı hâlâ mücadele verebiliyorsak, sorguluyorsak, inanıyorsak ve vazgeçmiyorsak sebebi hepimizin “İnatçı iyimserlik” kavramını fark etmeden benimsemiş olması.2023 çetin geçecek gibi görünüyor ama herkesten bu yazıda sıkça bahsettiğim “anlam verilemeyecek şekilde umutlu” cevabını alıyorum. Bu cevabı veren çok kişinin olması iyilerin daha çok olduğunu gösteriyor. Bu cevabı verebiliyorsak hâlâ inatçı iyimserleriz. İnatçı iyimserler olarak her zaman uğruna mücadele edecek sebepler, yaşadığı dünyayı güzelleştirecek hamleler yapabiliyoruz. 2023’e dair bir kararım yok ama 2023’ten beklentim inatçı iyimserlerin huylarından vazgeçmemeleri. Belki bu sayede iyilerin sesi kötülerden daha çok çıkabilir. Ve son olarak gelecekteki Ceren olarak bir söz veriyorum. Benden sonraki nesillerin şikâyet ettiği şeyleri hiçbir zaman hafife almayacağım ve dert hiyerarşisi yaratıp sorunları görmezden gelmeyeceğim. İşte bütün bu hisler ve düşünceler benim 2023’e ve sonrasında dair beklentilerim.Her hafta birlikte oturduğumuz bu keyifli sanal sofrada, kadehimi inatçı iyimserlerin şerefine kaldırıyorum!

“anlam verilemeyecek şekilde umutlu”

2023: İnatçı İyimserlik 

İstediğin her şeyi karşındakiyle konuşabileceğini ve uzlaşamasan bile anlaşılabileceğini bilmek nasıl bir duygu?Tanıdık bir his mi?Yoksa hayalini kurduğun ama henüz tatmadığın bir şey mi?Peki bu duyguyu partnerin için de hissediyor musun?&nbsp;Kafanda ufacık bir soru işareti bile oluştuysa, seni şöyle alayım..&nbsp;Çevremdekilerle ilişkiler üzerine konuşurken ortada bir sorun varsa hep “Peki bunu onunla konuşmayı denedin mi?” sorusunu sorarım. Genelde aldığım cevaplar ise şöyle: Konuşmadım, konuşamam, konuşursam ilişkimiz biter, konuşsam da anlamaz, konuştum ama hiçbir şey değişmedi vs…&nbsp;Yaşanılan olaylar her ne kadar farklı olsa da cevapların bu denli ortaklaşıyor olmasının altında önemli sebepler yatıyor.&nbsp;Halen birçok insan şiddetin sadece fiziksel olabileceğini düşünüyor. Bu yüzden “Şiddetsiz bir ilişkide misin?” sorusuna evet cevabını veriyor. Ancak şiddetin onlarca çeşidi var ve büyük bir çoğunluğu fiziksel değil. Daha da önemlisi, şiddet çok sinsi bir olgu. Çok basit hamlelerle, sözlerle başlıyor ve katlanarak büyüyor. Eğer ki fark edilmez ve şiddet döngüsünden çıkılmazsa güvenli olmayan ilişkiler sürmeye devam ediyor. Bu o kadar sinsi bir durum ki, güvenli olmayan ilişkiler devam ettiği gibi, kişiler de bu sorunlara çeşitli kılıflar uyduruyor: Seviyor ki kıskanıyor, aslında pamuk gibidir ama damarına basmayacaksın, beni üzmemek için yalan söyledi...Yaşadığınız ilişkinin güvenli olup olmadığını anlamak aslında kolay. Birlikte karar verilebilen, eşit konumda duran, birbirine saygı duyan, sınırları olan ve bu sınırlara saygı duyulan, istenildiği zaman ilişkiyi sonlandırabilme özgürlüğünü hisseden ilişkiler güvenli ilişkiler olarak tanımlanabilir. Siz de bu tanıma bakarak ilişkinizin güvenli olduğunu düşünüyor olabilirsiniz. Ama bu noktada da yine sinsi bir kavramla daha karşılaşıyoruz: Rıza inşası ve manipülasyonlar.&nbsp;Rıza, özgür iradeyle kişinin herhangi bir söz, eylem ya da davranışı onaylaması olarak tanımlanabilir. Rızanın en önemli özellikleri ise “tek sefere mahsus” olması ve “açık/net” olmasıdır. Bu yüzden sizin daha önce bir şeye onay vermeniz bunu sürekli kabul ettiğiniz anlamına gelmez ve söyledikleriniz/davranışlarınız açık ve net bir şekilde onay değilse bu da rıza gösterdiğiniz anlamına gelmez. Rıza inşası ise aslında kişinin rızası olmayan cinsel eylemlerde; manipülasyon, ısrar, yalan söyleme gibi yöntemlerle “hayır”ın “evet”e çevrilmesi. Bu eylemler fiziksel zorlama içermediği takdirde rıza inşası içerisinde tanımlanıyor. Rızanın tek seferlik, açık, net bir onay olması gerekirken, “hayır”ın “evet”e zorla çevrilmesi rızanın yokluğuna en büyük işaret.Aslında konu bu kadar basitken neden dallanıp budaklanıyor diye sorabilirsiniz. Sebepleri çok fazla ama bu sebeplerden önemli bir tanesi: Mağdur suçlayıcılık. Sürekli olarak gündelik yaşama dair duyumlar hatta ön yargılar ediniyoruz. Bu durum da gösteriyor ki şiddeti uygulayanın yaptığından ziyade şiddete maruz kalanın “sözde rızası” sebebiyle yaşadıklarını hak etmiş olduğuna dair bir bakış açısı hakim. Toplumsal cinsiyet eşitsizliği kalıp yargıları sebebiyle bu o kadar içimize işlemiş bir durum ki, sorunu hep kendimizde arıyoruz. “Bana istemediğim cinsel içerikli mesajları gönderdi ama neticede ben de 2 haftadır sürekli mesajlaşıyorum, bu cesareti ben vermiş olabilirim.”, “Şimdi sevişmek istemiyorum ama ilk başta onu ben öpmüştüm şimdi nasıl istemediğimi söyleyebilirim ki?”, “Beni çok seviyor ve kıskanıyor, anlatsam da anlamayacak çünkü aşktan gözü kör olmuş, bu yüzden kendimi anlatmaya çalışmaktansa dediklerine riayet edeyim” gibi cümlelerin kaynağı aslında hep aynı.&nbsp;Tüm bu kavramlardan söz ettikten sonra kendinizi “İlişkim güvenli mi?” diye sorgulamış olabilirsiniz. Amasız bir şekilde “EVET!” cevabını verebiliyorsanız, harika. Ama ufacık bir soru işaretiniz bile varsa, şüphe duyduğunuz, rahatsız olduğunuz, iyi hissetmediğiniz konularda partnerinizle konuşmak çok iyi bir başlangıç. Konuşamamayı düşünüyorsanız, ilişkiniz hakkında düşünmek de iyi bir başlangıç. Şöyle bir düşündünüz ve kararsız kaldıysanız, dönüp dönüp bakmanız için bir kısa rehberle bitirelim:<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Partnerinizle ilişkiniz içerisinde eşit haklara ve konuma sahip olduğunuzu düşünüyor musunuz?</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">İyi hissetmediğiniz ya da partnerinizin iyi hissetmeyebileceği konularda iletişim kurmak sizin için ne kadar kolay?</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">İlişkinizde aslında istemediğiniz, hoşlanmadığınız, zarar gördüğünüz vb. herhangi bir işi, eylemi, durumu sürdürüyor musunuz?</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Cinselliğe dair kararlarınızı açıkça söyleseniz bile partneriniz tarafından çeşitli söz ve eylemlerle kararınız değişiyor mu?</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">İlişkinizi istediğiniz zaman sonlandırabileceğinizi düşünüyor musunuz?&nbsp;</li></ul>Cevaplarınız hayırsa, güvenli bir ilişkiye sahip değilsiniz.Rızanızın her zaman tek seferlik olduğunu, inşa edilmiş rızanın rıza olmadığını, şiddetin ve toplumsal cinsiyet kalıp algılarının çok sinsi bir şekilde hayatımıza girebildiğini ve en önemlisi ilişkiniz güvenli değilse ilişkinizi gözden geçirme vaktinin geldiğini hatırlamak gerek.&nbsp;Alkolün, giyimin, daha önceden verilmiş ama şimdi verilmemiş bir onayın, onay verilse de sonradan onayın var olmamasını hâlâ netleştiremediyseniz sizi tüm soru işaretlerinden kurtaracak videoyu da aşağıya bırakıyorum:<a data-type="embed" fr-original-style="" href="https://www.youtube.com/watch?v=O8SEfBX945c" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2022/11/2022-12-21T10:29:42.074Z.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.77" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>

Onay vermek ya da vermemek, güvenli hissetmek ya da hissetmemek, işte bütün mesele bu. 

Onay, Güven, İlişkiler ve Sinsi Kavramlar

Şu anki astroloji takıntımızı, retroların her şeyi mahvettiğine dair düşüncelerimizi ve gezegenlerin yaptığı açıların bile hepimizce bilindiği düşünülünce, iyi ki 2012’de bu konular o kadar popüler değildi diyorum. MALUM DÜNYANIN SONUNUN GELMESİ, KIYAMET FALAN KONUŞULUYORDU.&nbsp;Ne mutlu ki Mayalar haksız çıktı ama bir sürü insan kıyametten sağ çıkmak için Şirince’ye sığındı. Öyle de çılgın bir seneydi işte 2012. Yasmin sevdiğimiz yıllar üzerine bir yazı fikrinden bahsedince hiç düşünmeden “2012!!!” dedim. Kime 2012’yi sevdiğimi söylesem hemen şaşırıyor - aramızda kalsın, Yasmin de 2012 dediğimde çok şaşırdı. Öyle kişisel olarak harika bir sene falan da değildi ama benim için unutulmaz senelerden biriydi ve hep güzel anıyorum. Sanıyorum bu sevginin kaynağı olduğum yaş ve hissettirdikleri.17. yaş günümdü, halamın dediği şu sözü unutamıyorum: “Herkes 18 yaş üzerine konuşup durur ama 17 yaş çok daha güzeldir. 18 olmanın gerektirdiği sorumluluklar daha&nbsp;başlamamıştır ama neredeyse 18 olmuşçasına hayatı yaşarsın. Tadını çıkar!”Can sıkıcı liseli ergen hâllerim neredeyse son bulmuş gibiydi. Üstelik bu kararıma etki edecek kayda değer hiçbir şey de olmamış gibiydi. 2012’nin sömestr tatili bittiğinde bambaşka biri olarak okula geri dönmüştüm. Vaktimin çoğunu film izlemeye ve okumaya adamıştım. Erkek arkadaşımla her şeyin yolunda gittiği bir ilişkim vardı. Ailemle aramı düzeltmiştim. Özetle, olgunlaşmaya başlayıp huzur bulduğum bir sürece girmiştim. Ama bu sırada tüm dünya kıyametten korkup yarınlar yokmuşçasına GANGNAM STYLE dansı yapıyordu.Dünya siyaseti oldukça çılgındı, sürekli Yunanistan’ın “Kemer sıkma politikası”nın konuşulduğunu çok net hatırlıyorum. Bu sırada tabi ki Türkiye siyaseti de her zamanki gibi çalkantılıydı. Bir de Adanalı olduğum için sanıyorum, Azer Bülbül’ün ölüm haberinin ardından günlerce kendine gelemeyen arkadaşlarımı teselli edişimi unutamıyorum.Türkiye’de alternatif müziğin çok da yaygın olmadığı bir dönemdi ve SoundCloud üzerinden keşfedilmemiş kişileri dinlemeye bayılıyordum. Anonim bir şekilde mesajlaşma ya da anonim olarak sorulan sorulara cevap verme üzerine web siteleri vardı. Hatta bir arkadaşım 2012’de bu site üzerinden tanıştığı biriyle geçen sene evlendi.Cüzdanımda bir film listesi taşıdığımı hatırlıyorum. Kim güzel bir film önerse ya da unutmamam gereken bir film olsa bu listeye eklerdim, izledikçe üstünü çizerdim. 2012’de bu liste bir hayli kabarmıştı. Holy Motors, Bir Zamanlar Anadolu’da, Moonrise Kingdom, Argo, Life of Pi, Silver Linings Playbook, The Hobbit bunlardan sadece bazılarıydı. Her birini izledikçe, isminin üzerini çizmenin verdiği hazzı unutamıyorum.Şimdi 2022’de kıyamet kopacakmış deseler kimler inanır, kimler korkar, kimler İzmir’de bir kasabaya sığınır bilmiyorum. Hangi müzikle dans akımı oluştu haberim bile yok. Ne dünyanın ne de Türkiye’nin gündemine yetişebiliyorum. Bir sanatçıyı ölümünün ardından günlerce evden çıkamayacak kadar seven bir arkadaşım yok sanıyorum, tutku da kayboldu. Cüzdanımda film listesi yapmayı sonrasında da çok denedim ama dijital platformda popüler olan işleri “Fear of Missing Out” hissiyatıyla hemen izlemekten cüzdan listeme yazdığım filmleri izleyemez oldum ve bu ritüeli bıraktım. Amacım bu yazıyı bu kadar hüzünlü bitirmek değildi ama sanırım 17 yaşında olmayı, Türkiye’nin canımı bu kadar derinden sıkmadığı zamanları ve bir şeylere tutku duymayı özlemişim. Bunları hissettiğim en güzel senelerden biriydi 2012. Nostaljinin yarattığı müthiş illüzyon sebebiyle belki 10 sene sonra 2022’yi en güzel sene gibi anlatırım. Yine de şimdilik, herkes nefret etse de, inadına 2012 sevmeye devam!

Şirince, Azer Bülbül ve olgunlaşmak

Yıl 2012, dünyanın sonu n’oldu?

Görsel: <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/aslushca/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Aslışah Görücü</a>Çocukluğumdan beri izlediğim filmlerde, dizilerde, oyunlarda çalan müziklere takıntılıyım. Esasında bu takıntım bana abimden geçti. Dinlediğimiz her müziğin kime ait olduğunu hemen araştırır, herhangi bir yerde müzik dinlerken “X filminin tam da şu sahnesinde çalıyor bu” diye muhabbet ederiz. Bazı müzikleri öylesine dinlesek etkilenmeyebiliyoruz ama bir film sahnesiyle birleştiğinde bir daha o müziği öylesine dinlemek mümkün olmuyor. Fark ettirmeden filmi izlerken hissettiğimiz duyguları beraberinde getiriyor hep. Sanıyorum tam da bu yüzden film müzikleri insanlar için çok etkileyici.&nbsp;Sizin de aklınıza bir şey geldiğinde ve bulamadığınızda benim gibi sinirden çıldırıyor musunuz yoksa normal misiniz? Günlerce peşini bırakmadığım, gözlerime uyku girmeden sürekli araştırdığım birçok şey var ve bunların büyük bir kısmını müzikler oluşturuyor. 2009 yılında hislerime tercüman olarak çok açık ve net bir soru sorulmuş:<img src="https://images.aposto.com/2022/9/2/1666115348958.png" width="550" height="128" style="width: 100%; max-width: 550px; vertical-align: middle; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="4.30" fr-original-style="width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Akla gelen her anda değil ama anlık olarak kurtarıcı olan sevdiğim uygulama tam da bu sebepten “Shazam.” Mırıldanarak sonradan bulmamızı sağlayan bir uygulama çıktığı anda benim gözümde uzayda insan kolonisinin yaşamaya başladığı bir çağa giriş yapmışızdır. Bulunana kadar şimdilik şu yöntemin de gayet faydalı olduğunu düşünüyorum:<img src="https://images.aposto.com/2022/9/2/1666115372011.png" width="550" height="287" style="width: 100%; max-width: 550px; vertical-align: middle; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.92" fr-original-style="width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Sanıyorum 2009 herkes için verimli bir sene olmuş..Soundtracklerden bahsetmeye başlamadan evvel “Soundtrack” kelimesinin Türkçe karşılığının pek tatmin edici olmadığını da söylemem lazım. Esasında çevirisini film müziği olarak kabul etmek mümkün ama söz konusu eser bir tiyatro ya da opera olursa “eserin müzikleri” olarak çevirmek daha doğru oluyor. Dizi müzikleri de son dönemde hayatımızda büyük bir yer kaplasa da ben daha çok film müziklerinin sıkı takipçisiyim diyebilirim.&nbsp;Bazen hayatımda mutlu/mutsuz/heyecanlı/durağan anlar yaşıyorum ve bu an bir film sahnesi olsa arka fonda hangi müzik çalardı diye hayal ediyorum. Özellikle piyanonun hüzünlü anlara en güzel eşlikçi olduğuna inanıyorum. En sevdiğim piyanistlerden biri olan Joep Beving’in kendi müzikleri için yaptığı tanımı birçok film müziğinde hissettiğimi söyleyebilirim. Bu yüzden “Simple music for complex emotions” sözü benim için konuyu her şeyiyle özetliyor.&nbsp;Piyanonun duruluğundan etkilensem de koca bir orkestranın yer aldığı soundtracklerin de gönlümde büyük bir yeri var. Bu sene 90 yaşına giren John Williams sayesinde E.T., Star Wars, Home Alone, Indiana Jones, Titanic, Superman gibi efsane filmler müzikleriyle daha da efsaneleşti. 20’li yaşlarında olan birinin ergenliğinde -ve hatta hâlâ- Yann Tiersen’ın “Amélie” filmi için bestelediği soundtracklerini dinlemediğine kimse inanamaz. Ankara’nın gri havası şehre ne zaman hakim olsa Harry Potter and the Prisoner of Azkaban Soundtrack çalma listesini açarım ki şehri saran ruh emicilere afili bir giriş yapayım. Varoluşsal sancılarıma aksiyon havası katması için bazen tek başıma son ses Hans Zimmer dinliyorum. Bu hafta Portekiz’in çok dağlık bir bölgesine gidiyorum ve şimdiden Howard Shore’un Yüzüklerin Efendisi serisi için bestelediği müzikleri tekrar tekrar dinlemek için sabırsızlanıyorum.&nbsp;Birebir aynı müzikler de kullanılsa farklı filmlerde ve sahnelerde o müzikler de şekil değiştiriyor. Feeling Good bazen çok umut verici, sakinleştirici anlarda kullanılsa da bazen de ironik olarak tam tersi sahnelerde kullanılabiliyor. “Fly Me To The Moon” genelde huzurlu ve romantik anlarda kullanılan bir şarkı iken, Squid Game ile birlikte herkesin zihninde farklı bir yere oturdu. Müziğin gücü ve sahnenin etkileyiciliğinin birleşmesi, insanların zihninden yıllarca çıkmayan bir hatıraya dönüşüyor. İyi, Kötü ve Çirkin filminin efsaneleşmiş müziğindeki ıslığı duyar duymaz zihnimizde sigara içen sert bakışlı Clint Eastwood canlanıyorsa bu yüzden.Ağaç dallarının, yapraklarının rüzgârda salınması ve arkada sadece gökyüzünün görünmesi beni çok etkiler. Bu anlarda enstrümantal film müzikleri açmaya bayılırım. Sisli, yağmurlu araba yolculukları da film müzikleri dinlemek için favori anlarımdan biri. Ama birçok kişi için film müzikleri, ders çalışırken/iş yaparken dinlenilen müzikler. Bu alışkanlığı kırmaya niyetiniz varsa sizin için hazırladığım, çeşitli ruh hâllerine göre film müzikleri listesini aşağıda bulabilirsiniz.1. Güne güzel bir başlangıç yapma şansına erişmişseniz ya da güzel müziklerle günün enerjisini yükseltmek isterseniz:<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Concerning Hobbits - Howard Shore</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Raindrops Keep Falling On My Head - B.J. Thomas</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Cups - Anna Kendrick</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Monsters, Inc. - Randy Newman</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">We Go Together - John Travolta, Olivia Newton-John</li></ul>2. Ben battaniye altında mevsim romantizmi yapmayı sevenlerdenim derseniz:<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Elisa’s Theme - Alexandre Desplat</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Comptine d'un autre été, l'après-midi - Yann Tiersen</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Rose - James Horner</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Lily’s Theme - Alexandre Desplat</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">The Promise - Michael Nyman</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Lady Bird - Jon Brion</li></ul>3. Flörtünüzle vakit geçirirken arka fon olacak müzikler:<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Unchained Melody - The Righteous Brothers</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Take My Breath Away - Berlin</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">This Year’s Love - David Gray</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Without You - Air Supply&nbsp;</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">I Just Called To Say I Love You - Steve Wonder</li></ul>4. Ben her şeyi dinlerim sen yolla, modu bana bırak diyenlere:<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Goodnight Moon - Shivaree</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">California Dreamin’ - Jose Feliciano</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Where is My Mind - Pixies</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Stand by Me - Ben E. King</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Lovefool - The Cardigans</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Bitter Sweet Symphony - The Verve</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Industry - Mire Kay&nbsp;</li></ul>

“Simple music for complex emotions” mudur? 

Müzik Listelerinin Unutulan Müzikleri: Soundtrackler

“Ben ne yapıyorum ya?”Yasmin’in 20’li yaşları sorgulamayı özetleyen en güzel cümlesi sanırım bu. 26 yaşında biri olarak her bir yaşımı farklı şekilde sorguladım ama benim de sorum hep “Ben ne yapıyorum ya?” oldu. İyi ki yaptım ve keşke yapmasaydım dediğim en temel konu ise “ilişkiler”im oldu. Hatta sadece kendi özelimde kalmadı birçok arkadaşım için “Bu ne yapıyor böyle ya?!” dedim.&nbsp;Pişmanlıklar, mutluluklar, hayal kırıklıkları, gözyaşları ve kahkaha. Dönüp bakınca gerçek bir “keşke” bulamıyorum kimsenin hayatında. Üstünden yeteri kadar zaman geçince herkes için iyi bir tecrübeye dönüşüyor ilişkiler. "Yeteri kadar"ın süresi konusunda herkesin tarifi farklı. Kimisi için 1000 içki -ne kadar sürede içtiğinin önemi yok- kimisi için 6 ay/1 yıl gibi net süreler. Kimisi için ise “Yeni biriyle tanışmak.” Benim için de böyle oldu. Lise dönemimden kalan toksik bir ilişkimi 20 yaşımda yeni tanıştığım biriyle aştım. 6 yıl oldu, yeni tanıştığım kişiyle ilişkimiz hâlâ sürüyor. Bazen hâlâ yeni tanışmışız gibi bir tazelikle bazense az sonra ne diyeceğini bilen bir iyi tanımışlıkla.Annemle babam 27 yaşında evlenmiş. Küçüklüğümden beri bu yaş benim için psikolojik bir sınır. 60’larda doğmuş bir çift 27’sinde evleniyorsa bizim dönemimizin minimum 30’lu yaşlarda evlenmesi gerekir diye düşündüm hep. Sonra zaman geçti ve evlilik kavramından git gide daha da uzaklaştım. Bir de feminizmle tanışınca evliliğin her ritüeli benim için korkunç bir toplumsal baskı anlamına geldi. “Beraber olduğumuzu söylemenin belediye izinli yolu” olarak baktığım bu kavram, zamanla “birlikteliğini dostlarıyla kutlayan iki insanın seremonisi” hâline geldi.&nbsp;Birinden etkilenmem için her zaman en önemli unsur zeka ve sohbet oldu. “Ben sapyoseksüelim yeeeaa” klişesini ortaya koymayacağım ama kimsenin suratına bakmayacağı insanlar bana bir şeyler katabiliyorsa her zaman çekici geldi. Bu yüzden hiçbir zaman “öylesine takılabilen” bir insan olamadım çünkü takılabilmem için bile etkilenmeyi bekledim, etkilendikten sonra ise konu takılmayı çoktan geçmişti. Yaşadığım tüm ilişkiler kısa süreli ilişki periyodunu aştı. Özetle, ben arkadaşlarımın tabiriyle tuttuğunu kurutan bir insan oldum.26 yaşındaysanız, herkes tarafından oldukça rahat/özgür/umursamaz görünen bir tipseniz, bir de feministseniz “evlilik” size asla yakıştırılamayan bir kavram oluyor. Yalan yok, ben de yakıştırmazdım. Hâlâ da yakıştırıyor muyum şüpheli. Burada sanırım evlilik kavramına odaklanmak gerekiyor. Başta ben de olmak üzere herkesin bu kadar evliliğe karşı olmasının belli başlı sebepleri var: Evlilik çatısı altında sosyal hayatta farklı birine dönüşmek, toplumsal zorunluluklar sebebiyle bu yola girmek, güzel giden ilişkilerin evlilikle sarpa sarması vb. Bu sebeplerin hepsi de hâlâ çok makul bulduğum ve evlilikten nefret eden herkesi onayladığım maddeler. “Hayat sen planlar yaparken başına gelenlerdir” mottosuyla, bu kadar laf kalabalığının üzerine söyleyeceğim şey şudur ki: EVLENİYORUM.&nbsp;27’yi psikolojik sınır yapmışken, 27 yaşımda evli olacak olmam beni hâlâ şaşırtıyor. Bütün arkadaşlarım, ailem, iş arkadaşlarım, herkes şokta. “Sen Hazırkart reklamındaki özgür kızdın, nasıl 27’nde evleniyorsun” diyen de var, “Feministliğine zeval getiriyorsun heheh” diyen de. Peki ben nasıl mı hissediyorum: Muazzam.Kolaylıkla en yakın arkadaşım olduğunu söyleyebileceğim bir insanla 6 yılımı mutlulukla geçirdim. Beraber güldük, ağladık, büyüdük, değiştik. Son 1 yılımızı aynı çatı altında geçirdik. “Sanırım bir yerde ayrılsak iyi olacak, ayrılık ilişkinin tutkusunu artırır” gibi çılgın öneriler getirsem de ilişkimiz hiç sekteye uğramadı. 30’larıma 20’lerimden daha yakın olduğum zamanda verdiğim bu kararı hâlâ “Ben ne yapıyorum ya?” diye sorguluyorum. Ama mutluyum. “Bir ömür mutlu olun!” söylemi çok iddialı. Umarım herkes, birlikte olduğu kişiyle birlikte olduğu süre boyunca çok mutlu olur. Gerisi mühim değil.&nbsp;Tamamen sürpriz olan evlilik teklifinden önce çok güzel bir otelde ve çok güzel bir restoranda vakit geçirdik. Bütün hesapları ödemek için canla başla savaşsam da yenik düştüm. Üzerine bir de yüzük çıkınca inanılmaz mahcup hissettim. Neticede bu doğum günü gibi bir şey değil, ikimizi de ilgilendiren bir olay. Yine de işin hem mental hem de maddi bütün sorumluluğu erkeğin üstüne yıkılmış durumda.Yaşadığım bu mahcubiyet yüzünden yüzüğü çıkarıp teklif ettiğinde ağzımdan “Evet” “Aaaa” “İnanamıyorum!” gibi tepkiler yerine, “Ee ben sana bir şey almamıştım” tepkisi çıktı. Akıllarda büyük soru işareti yaratan ve herkes tarafından “Aptal mısın kızım sen” tepkisi aldıran bu cevabıma hiç pişman değilim. Bu benim teklifim olduğu kadar onun da teklifi.&nbsp;Hayat müşterek yaşanır! Benim yıkadığım bulaşıklar kurumadan onun ütüleyeceği kıyafetler dizildi, eve kim önce gelirse o yemek yaptı, en zor, en çekilmez anlarımızda bile yan yana durduk ve umarım acısıyla tatlısıyla durmaya devam ederiz. Instagram’da görüp “Yuh herkes evleniyor yeter artık” dediğim herkesten özür dilerim. Siz de ne yaptığınızı bilmiyorsunuz ama eminim siz de mutlusunuz. 20’li yaşlarında evlenme kararı almış herkesin de evli kaldığı süre boyunca mutlu olmasını diliyorum.

"26 yaşındaysanız, herkes tarafından oldukça rahat/özgür/umursamaz görünen bir tipseniz, bir de feministseniz 'evlilik' size asla yakıştırılamayan bir kavram oluyor."

Ben Bile

Ankara’nın trafiği İstanbul’la kıyaslandığında hep devede kulak kalır. Hatta insanların maksimum 30 dakikada bir şehrin bir ucundan bir ucuna ulaşabilmesi İstanbullular için bir nimet sayılırken Ankaralılar için bir çiledir. Bütün bu gerçekler kabul edilmişken benim için hala gizemini koruyan bir konu vardı:&nbsp;Pazartesi sabah işe gidiş trafiği ve cuma akşam işten çıkış trafiği neden korkunç oluyor?Düşününce araba sayıları aynı, güzergah aynı ama neden bu iki durumda trafik inanılmaz derecede farklılaşıyor? &nbsp;Neredeyse 9 yıllık Ankara serüvenimde Cebeci, Küçükesat, Batıkent, Kızılay, Dikimevi gibi pek çok noktada yaşadım. Durum hep aynıydı. Hatta arkadaşlarıma konuyu açtığımda da bana hak verdiler. İnsanların işe giderken hissettiği mutsuzluk ve işten dönerken hissettiği mutluluk gibi oldukça soyut yorumlar dahi yapıldı. Ancak hiçbir zaman cevabı bulamadık. Ta ki her şeyi bildiğini düşünen ve bazen de bir şeyleri bilebilen o güruha bu soruyu sorana kadar: TAKSİCİLER. Yine bir cuma çıkışı trafiğinde önemli bir etkinliğe yetişmeye çalışırken “Abi, bu trafik neden pazartesi ve cumaları coşuyor” dedim.&nbsp;“Bak yeğenim” diye başladı bilge adam, “Ankara bilirsin memur şehri, birçok kurum da çalışanına servis sağlıyor. Benzin almış başını gitmiş ki gitmemişken de insanlar tutumlu olma kafasındaydı. İşlerinden eve, evlerinden işe gitmenin yolu bu servisler. İşte bu yüzden pazartesi işe arabasıyla gelenler işyerinin güvenli otoparkında ücretsiz bir şekilde aracını bırakıyor. Hafta sonu ise çoluğa çocuğa eşe araba gerekiyor sağa sola gitmek için, mecbur arabayı hafta sonu için geri çıkarıyorlar. İşte bu yüzden” dedi.&nbsp;Öyle bir aydınlandım, öyle rahatladım ki. Üzerine daha mantıklı bir açıklama hiç duymadım. Hala konunun takipçisiyim, hiçbir cevap tatmin etmiyor.

Merak Sorusu #2: Pazartesi sabah işe gidiş trafiği ve cuma akşam işten çıkış trafiği neden korkunç oluyor? 

Aynı araçlar, aynı yollar, farklı trafikler?

Yazı: Ceren KurtGörsel: <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/feministgeceyuruyusu/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">8 Mart Feminist Gece Yürüyüşü</a>Her sene 8 Mart Gece Yürüyüşünü büyük bir heyecanla beklerim. Ne yaşanırsa yaşansın, hava şartları nasıl olursa olsun, ertesi gün iş olsa da, eylem yasaklansa da kadınlar ısrarla, inatla, isyanla 8 Mart’a koşarlar. Daha eylemler başlamadan gözaltılar başlar, özenle hazırlanan pankartlar alana alınmaz ama yine de kimse yılmaz. Herkes yine aynı heyecanla her 8 Mart’ta buluşur.&nbsp;8 Mart eylemlerinden geriye kalan en güzel anlar da pankartlardır. Birbirinden yaratıcı, komik, kısa ama öz, öfkeli, renkli birçok pankart geçer alanlardan. Bu sene de 8 Mart eylemlerinin pankartları dünyayı ve Türkiye’yi çok iyi tarif ediyordu:Kadınlar toplumun %50’sini oluşturuyor ancak toplumda var oluş, sosyal hayata katılım, eşit temsiliyet gibi pek çok konuda %50’ye ulaşmanın çok olduğu dönemlerden geçiyoruz. Her eylem kendi mücadelesini tarif eden sözler ve sloganlar barındırır ama 8&nbsp;Mart eylemleri bir grubun, bir sınıfın, bir mesleğin eylemi değildir — toplumun yarısının eylemidir. Bu yüzden pankartlardan ve sloganlardan tüm dünyaya duyulan isyanı ve bu isyanın tarifini anlayabilirsiniz.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/2/4/1646883110279.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.94" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Agnès Varda, "Neşeli bir feminist olmayı denedim, ama çok öfkeliydim."<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><a fr-original-style="" href="https://ucansupurge.org.tr/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Çalıştığım sivil toplum kuruluşu</a>nda 20li yaşlarında 12 kadınla beraberiz. Bu sene 8 Mart pankartlarımızı beraber hazırladık. Fikir üretirken de, karton alırken de, yazıları yazarken de beraberdik. Kimisinin katılacağı ilk 8 Mart’tı bu eylem. Başta hepimiz çok nettik: Neşeli bir şeyler yazalım bu sene, mizah yönü kuvvetli olsun, eğlenelim. Tıpkı Agnès Varda gibi biz de neşeli feministler olmayı istedik ama çok öfkeliydik.. Çıkan sonuçlar şu şekilde oldu:&nbsp;<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Kadının direnişi kadına mirastır.</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Mağduru suçlamak fail savunmaktır.</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Ev işi yapmak cinsiyet rolü değil, temel hayat becerisidir.</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Söyleyecek sözümüz direnecek gücümüz var.</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">İstanbul Sözleşmesi Yaşatır!</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Mücadele kadınları birleştirir, kadınlar dünyayı.</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Heteropatriarkaya, Tacize, Tecavüze, Kadın Cinayetlerine, Şiddete, Savaşa, Çocuk İstismarına, Heteronormativiteye HAYIR!</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Öldüren Sevgi İstemiyoruz.</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">GEL CİS-HET FEMİNİZMDEN BİRLİKTE "TERF"İ EDELİM.</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Patriyarka Gidecek Biz Kalacağız!</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Küfürde nesne değil hayatta özne olmak istiyoruz.</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Savaşa feminist isyan!</li></ul><img src="https://images.aposto.com/2022/2/4/1646884198631.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.80" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><a fr-original-style="" href="https://apos.to/s/6024328e3715760006a725a7" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Arya Zencefil</a>, 8 Mart Gece Yürüyüşü<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Dünyada savaş varken, ülkede ekonomik kriz varken, kazanılmış haklarımız birer birer elden gidiyorken sloganlarımız da pankartlarımız da neşeli olmaktan çok uzaklaştı.&nbsp;Toplumun %50’si kadın olsa da..Meclisin %87’si erkek,Yerel yönetimlerin %97’si erkek,Toprak sahipliğinin %67’si erkek.<img src="https://images.aposto.com/2022/2/4/1646884243271.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.74" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><a fr-original-style="" href="https://ucansupurge.org.tr/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Uçan Süpürge Vakfı</a>'nın 20'likleri&nbsp;<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">İsyanımız bundan. İsyanımız bizi yok sayan, görmezden gelen, kıskaca alan düzene. 20’lik kadınlar olarak ne giyeceğimize karışmayan, hangi saatte nerede olduğumuzu sorgulamayan, bizi yargılamayan, sırtımıza toplumsal roller yüklemeyen, bizi yüksek binalardan atmayan, taciz etmeyen, şiddet göstermeyen, öldürmeyen bir toplum istiyoruz. Artık 8 Martlarda gözlerimiz dolu dolu isyan etmek değil, kutlamalar yapmak istiyoruz.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/2/4/1646884084369.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.81" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><a fr-original-style="" href="https://apos.to/s/60e6a97e898ee70007f02ff4" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Gizem Coşkun</a>, 8 Mart Gece Yürüyüşü<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">2021 yılının 8 Mart’ından sadece 12 gün geçmişti ki, İstanbul Sözleşmesi’nden çekilme kararını öğrendik. Umarım bu sene, 8 Mart sadece bir günle sınırlı kalmaz. Medyada, eğitimde, sağlıkta, işte, evde, sokakta herkes bugün gibi hisseder, verdiği sözleri tutar ve eşitlik için mücadele eder. Bugünün 20’lik kadınları özgür bir hayata kavuştuğunda hala bir 20’lik olarak hayatlarını sürdürüyor olur. Yani güzel ve güneşli günler göreceksek de, bugünleri yine 20’likken görelim umuduyla..<a fr-original-style="" href="https://apos.to/s/609cd5eecfda53000718ab4d" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Ceren Kurt</a>&nbsp;20’liğin <a fr-original-style="" href="https://apos.to/c/alip-basini-gidenler" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Alıp Başını Gidenlerinden</a>. Onunla ilgili yazılan yazıyı <a fr-original-style="" href="https://read.apos.to/i/13-mayis-bulteni" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">13 Mayıs bülteninde okuyabilirsiniz</a>.&nbsp;

“8 Mart eylemleri bir grubun, bir sınıfın bir mesleğin eylemi değildir — toplumun yarısının eylemidir."

Feminist Bir İsyan Neyi Tarif Eder?

Yazı: <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/cerenkurt3/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Ceren Kurt</a>&nbsp;“Herkes dil, ırk, renk, cinsiyet, siyasi düşünce, felsefi inanç, din, mezhep ve benzeri sebeplerle ayrım gözetilmeksizin kanun önünde eşittir. Kadınlar ve erkekler eşit haklara sahiptir.”Ben demiyorum, anayasa diyor! Eşitsizlik dediğimiz kavramı, hele ki cinsiyet eşitsizliği kavramı her karşıma çıktığında bu maddeyi hatırlıyorum. Kısa ve net bir madde. Üstelik kanunda, yönetmelikte vs. değil Anayasa 10.maddede yazıyor.&nbsp;Elbette bu maddenin sonunda kadın erkek eşitliğinden bahsedilmesi de kadın sivil toplum örgütlerinin çabası ile gerçekleşti, bu nedenle yine de varlığıyla mutluluk duyuyoruz. Bence sebebi şu: Kanun önünde eşit sayılmakla eşit haklara sahip olmak arasında ciddi bir fark var. Özellikle hak eşitliğinin önemini anlayamamış ülkelerde bu konuyu sık sık vurgulamak gerekiyor.&nbsp;Esasında ilk okunduğunda çok basit bir konu gibi geliyor. Kadın ve erkek eşit haklara sahiptir. Evet diyor insan refleks olarak, eşitiz. Tabii gerçekte durum çok farklı. Bu farklılığın beni en şaşırtan yönü ise hayatın her alanında karşıma çıkıyor oluşu. Arkadaşlarımla dışarı çıkarken, meslek seçerken, yemek yaparken, giyinirken, gülerken, konuşurken, bazen öylece dururken… Her seferinde maruz kalınan toplumsal cinsiyet kalıp yargıları beni düşünmeye daha çok sevk ediyor. Eskiden üstüne daha az düşündüğüm ama son zamanlarda kafamı çok kurcalayan konu ise “ barınma hakkı”.&nbsp;Yetersiz yurt kapasitesi ve yüksek fiyatlar sebebiyle öğrencileri barınma konusunda zor durumda bırakan günlerden geçiyoruz. Bu içler acısı durumun bir de her zamanki gibi cinsiyet boyutu var. Kadınların barınması dediğimizde işin içerisine yine pek çok eşitsizlik parametresi giriyor. Bunlardan biri güvenlik hakkı. Genel olarak erkek arkadaşlarımla ev güvenliği hakkında konuşurken hepsinin kaygısının maddi olduğunu duyuyorum. Kadınlar da ise maddiyat hiç göze gelmiyor.&nbsp;“Bir hırsız evime girebilir, ne istiyorsa alsın çıksın yeter ki bana bir şey yapmasın.” Kadınlardan duyduğum en yaygın cevap bu. Tuhaftır ki hiçbir erkek arkadaşımda bunu duymadım. Belki bu kaygıyı güdenler de “erkeklik baskısı” sebebiyle bunu ifade etmekte zorlanarak bir başka kalıp yargının daha kurbanı oluyorlar -orası ayrı.&nbsp;Yıllar önce Ankara’da üniversite kazandığımda ailemin beni yolcu edişini hatırlıyorum. Kenimde ÇOK dikkat etmem gerektiğine dair onlarca cümle söylemişlerdi. Çok sık aranıyor ve tembihleniyordum. Hatta eve çıkmak istediğimi söylediğimde yüzlerce felaket senaryosuyla korkutulmaya çalışıldım. Tabii ki bunların hiçbirine kulak asmadan eve çıktım. Bu senaryoların bazıları gerçekleşmedi değil. En azından ben yaşamasam da çevremdeki kadın arkadaşlarım maruz kaldı. Tüm bu şok edici senaryolara geçmeden evvel şunu da söyleyeceğim; Abim üniversiteyi kazandığında ona tek bir şey söylenmişti: “Seni özleyeceğiz, kendine dikkat et.”Bu yaşadıklarımın ve duyduğum kaygıların bana özgü olmadığını biliyordum. Şimdi dönüp baktığımda bildiğimi sandığımdan çok daha fazlasıyla karşılaştığımı görüyorum. Benim ve arkadaşlarımın tecrübelerine dayanarak kadınların barınması üzerine 10 adımlık bir rehberden bahsedebiliriz.&nbsp;Türkiye'deki Kadınların Barınma RehberiBilen, bilmeyen ve bilip de görmezden gelenler için gerçekler:Yurt Bulmak: Özellikle öğrencilerin ilk senelerinde vazgeçilmez mekanı olan yurtlar konusunda birçok eşitsizlik mevcut. Üniversiteye yakın yurtların fiyatları çok daha yüksek. Toplu taşıma ile gelinebilecek uzak yurtlar ise daha makul fiyatlandırılıyor. Ekonomik olarak uzaktakini tercih etmek durumundaysanız gece geç vakitte yurda gitmek konusunda yaşanılan kaygılar bu eşitsizlik örneklerinden sadece biri. Sanayi bölgesinin yanında bir yurtta 1 yıl geçirmiş biri olarak sözlü tacize uğramadığım ve hızlı adımlarla yürümediğim tek bir gün olmamıştı.&nbsp;Ev Deneyimleri: Durumunuz el verdiyse — ki genelde kiranın yüksekliği nedeniyle tek başına ev çıkmak güçtür ve ev arkadaşı, memur kefil bulunarak zar zor çıkılır — artık evde yaşamaya başlayabilirsiniz! Ama hemen heyecanlanmayın... Sizi çok farklı deneyimler bekliyor. Öncelikle evinizi taşıması, bozulan aletleri onarması ya da tesisat işi yapması için ustalar ve nakliyecilerle anlaşmanız gerekiyor. Bu meslek kolları genelde erkeklerin hakimiyetinde olduğu için tek başınıza evde yalnız kalmak istemiyorsunuz ve arkadaşlarınızı size eşlik etmek için çağırıyorsunuz. (Tek başınayken eve usta çağırmak istemeyen bir arkadaşım 1 ay evde susuz kalmıştı.)&nbsp;Komşuluk Deneyimleri: Her şeyin sorunsuz gittiği bir ev hayatı senaryosunda da sizi bekleyen bazı problemler olabilir. Komşular bunun en tipik örneğidir. Evinize giren ve çıkan kişilerin bekçisi olup, balkona hangi kıyafetle çıktığınıza kadar karışabilir ve hatta size söz söyleme hakkını kendilerinde bulabilirler. Bu kişileri tüm makul cevaplarınızla def edebilir ya da görmezden gelebilirsiniz. Ancak ailenizin yaşantınız hakkında fikir sahibi olması sizin için bir problemse, sorun burada başlıyor. Size ve yaşayışınıza dair detaylar hakkında problemi olan komşular, sorunu siz yerine ailenizi arayarak çözmek isteyebilirler. Bu durum da pek çok şiddete ve cinayete sebebiyet veren bir niteliğe bürünebiliyor.&nbsp;Ev-lenmek: Aile hayatı içerisinde özgür olamayan kadınların, sırf sevdiği kişiyle istediği gibi yaşayabilmesi için evliliği tercih etmesi de mümkün olabiliyor. Kelimenin kendisi bile bir eve sahip olma vurgusu yaparken, günümüzde pek çok kadın ev sahibi olmadığı için boşanamıyor ya da aile evine dönmek istemediği için şiddete göz yumuyor.&nbsp;Evlenmemek/ “Evlenememek”: Evlenmeyi tercih etmemiş ya da evlenmek istemesine rağmen kendisine uygun bir partner bulamamış kadınlar da ekonomik gücü el vermezse aile evinde kalmaya devam ediyor. Aile evinde yaşı büyümüş ama hala “yuvadan uçamamış” kadınlar sürekli olarak yoğun bir ev içi emek gösteriyorlar. Toplumun yüklediği bu görevi yerine getirememenin suçluluğunu, ev işlerini aksatmadan yaparak gidermeye çalışıyor.&nbsp;Paranoyak(?) Korkular: Kadınların evde yalnızken duyduğu her sesten ya da gördüğünü zannettiği her şeyden korkması da yaygın bir durum. Genelde bu korkular dile getirildiğinde erkekler tarafından paranoyak olmakla, abartmakla suçlanıyorlar. Esasında bu yerli ya da yersiz tüm korkuların sebebi yaşadıkları ya da öğrendikleri hikayelere dayanıyor. Bir kadın size bu korkularından bahsettiğinde eğer desteğe ihtiyacı varsa nasıl yanında olabileceğinizi düşünmek, korkularını paranoyak olarak adlandırmaktan daha verimli olacaktır.Korkularla Baş Etme Yolları: Her geçen gün daha da orijinallerini duyduğum bir kategori bu: kadınların ev hayatında ya da eve varış yolculuklarında yaşadıkları korkularla nasıl baş ettiği. Öncelikle en sık kullanılanı: Telefonla ilgilenmek. Bak benim elimde telefonum var, istesem bir tıkla herkesi arayabilirim hissi. Telefonla konuşuyormuş gibi yapmak ya da gerçekten o sırada yakın bir arkadaşını vs. aramak. “Eve yürürken korktum o yüzden seni aradım” herkes tarafından benimsenmiş bir arama biçimi oldu. Eve sipariş geldiğinde ve cüzdan vs. almak için içeri geçildiğinde sanki içerde biri varmışçasına sesli konuşmalar yapmak. Işıklar ya da televizyon açık bir şekilde yatmak. Kapıyı ve pencereleri ne kadar kilit ve sürgü varsa hepsini kullanarak kapatmak...&nbsp;Duygusal İlişkiler ve Arkadaşlık İlişkileri: Her gün karşımıza çıkan onlarca haber ve deneyim sebebiyle özellikle yeni tanıştığımız kişilere olan güvenimiz günden güne azalıyor. Üstelik bu sadece yeni tanıştığımız kişilerle de sınırlı kalmıyor. Bu yüzden belki tüm koşullar uygunken bile arkadaşınızı ya da flörtünüzü eve davet etmekte zorlanıyorsunuz. Evinizde kalacaksa oda kapınızı kilitleyerek uyuyorsunuz. Hiçbir şey olmasa bile pek de huzurlu bir uykudan uyanmamış olarak güne başlıyorsunuz.&nbsp;Toplum Baskısı: Bazen tüm bu maddelere dair bir sorununuz yokken bile toplum baskısına maruz kalabiliyorsunuz. Özellikle öğrenci olmayan, tek yaşayan bir kadın olarak sürekli olarak mesleğiniz sorgulanıyor. Aile büyükleri yalnız yaşayan bir kadın olarak eve gelen gideninizin çok olacağı, bunun da hoş karşılanan bir durum olmayacağı yönünde telkinlerde bulunuyor.Dayanışmalar Güven Verir: Belki tüm bu bahsettiğim konular akla gelmeyen kaygıları dürtüklemiş olsa da, her geçen gün duyduğum bir deneyimden besleniyorum. Mücadelemizi nasıl örebiliriz, hiç korkmadan kafamı yastığa koyup nasıl uyanabilirim, başıma bir şey gelirse ne yapabilirim? Hiç aklımda olmamasına rağmen öğrenince korktuğum konular da oldu, hiç aklıma gelmediği için öğrenip ders çıkardığım konular da. Kız kardeşliğimiz, birbirimize verdiğimiz desteğimiz bizi yaşatıyor ve yaşatmaya devam edecek. Ayrıca kadınların yaşadığı kaygıları ve baskıları anlayan erkeklerin, eşit hak mücadelemize destek olmasıyla güzel günler yaklaşacak. Buna inanıyorum çünkü eskiden güvenlik, barınma gibi konular kadınların birbirine açmaktan korktuğu konulardı. Kendilerini güvende hissetmenin yolu genelde yanında abisi, babası ya da kocası olmasıydı. Şimdi ise bu konuyu 20’likte irdeleyebiliyoruz ve özgür kadınlar olarak hayatımıza devam ediyoruz!&nbsp;Elbette ekonomik, sosyal, psikolojik vb. birçok yönden ele alındığında herkes için farklı sonuçlar doğurabilecek bir konu olsa da, barınma hakkının da diğer tüm haklar gibi kadın ve erkeğe eşit tanındığını hatırlamak gerekiyor. Hak, kişiye borçlu olunanı vermektir. Hem kadınlara hem de erkeklere borçlu olunan güvenli bir yerde barınma hakkının hiçbir ayrımcılığa yer vermeden var olduğu günler diliyorum!&nbsp;20’lik yazarı Ceren Kurt aynı zamanda 20’liğin Alıp Başını Gidenlerinden. Onunla ilgili yazıyı <a fr-original-style="" href="https://apos.to/s/609cd5eecfda53000718ab4d" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">buradan okuyabilirsiniz.</a>