Filmekimi Notları

Ne izlediğimiz, kiminle izlediğimiz, ne hislerle izlediğimiz; hepsi önemli. Filmekimi bu sene #NeİzlediğimÖnemli etiketiyle ve çok iyi bir seçkiyle geldi. Programdaki altı filmi daha önceden izlemiş, hatırlarsanız The Worst Person in the World'e âşık olmuştum. Kırk altı filmin yer aldığı programdaki filmlerin yirmiye yakınını izlemiş oldum, favorilerimi ve sıralamamı zaten bültenin başında, Neler izledim? bölümünde gördünüz.

Filmekimi'nin benim için en iyisi olan Happening ve görünen o ki genel izleyiciden çok daha fazla beğendiğim Bergman Island ile ilgili yorumlarımı bültenin farklı bölümlerinde bulacaksınız. Kalanıyla ilgili eklemek istediklerimse şöyle:

• Tek odada geçen ve uzun monolog ve diyaloglardan ibaret filmler her zaman risklidir benim için. Bunlar çoğu zaman tiyatro uyarlamasıdır ve tiyatro izliyormuş hissi yaratır, perdeye ait değilmiş gibi durur, sevmem. Bir katliamın ardından failin ve kurbanın ebeveynlerini karşı karşıya getiren Mass ise çok farklıydı. Dört oyuncusunun dördünün de olağanüstü performansları kadar film boyunca beşinci bir oyuncu gibi varlığını hissettiren kamera ve kurgunun gücü, beni derinden etkileyen, göz yaşlarına boğan bir film bıraktı geride.

Mass, 2021

• Paolo Sorrentino'nun Hand of God'ında, yönetmenin sinemasının en sevdiğim yanı olan, ciddi hikâyenin detaylarındaki saçmalıklar ve tuhaf karakterler, fonundaki etkileyici manzaralar bu kez bir büyüme hikâyesiyle birleşiyor. Kırılma noktasından sonra bambaşka bir filme dönüşüyor The Hand of God, zaten büyüme hikâyesi anlatısını fark eder etmez bayılmaya hazır olarak izlediğim film, yılın en iyilerinden olarak kalacak benim için.
• Hayal kırıklıklarım ise En İyi Film Oscar ödülü için adı geçen, Kenneth Branagh imzalı Belfast müsameresi (Roma benzetmeleri yapanlara, Olivia Colman stili bir "How dare you?!?" gönderiyorum.) ve , Asghar Farhadi'nin sinemasının eskimeye başladığının ve aynı formülü ısıtıp ısıtıp önümüze koyma kolaylığına kaçmaya alıştığının göstergesi A Hero oldu.