Gece kuşu erkenci kuşa karşı: Bir inat meselesi

Kendimi bana atanmış hiçbir kimlikle özdeşleştirmezken bir tanesine kayıtsız kalamıyorum: gece kuşu olmak. Kendimi bildim bileli erken kalkmaktan hoşlanmam. Eskiden ilk uyandığımda ev/oda arkadaşlarım suratımdan akan mutsuzluğu görüp bir şeyim olup olmadığını sorarlardı (günaydın bile demediğim için de olabilir). Cevabım ise hep standarttı: “Uyandım, daha ne olsun?” Akşama doğru ise keyfim yerine gelir ve birçok insanın uyku saati geldiğinde sanki ben yaşamaya yeni başlardım.

Sabah huysuzluğumu insanlara yansıtmamayı öğrendim ama akşamları canlanma hâlim hâlâ mevcut. Sanki gün daha yeni başlamış gibi yaşam enerjim geç saatlerde gelir. Ders çalışılacaksa bunu olabilecek en geç saate bırakır ve bazen sı*tın mavisini kucaklarım. İçten içe de sabahtan kalkmalı çalışma düzenini kim buldu diye sinirlenirim. Niye herkes sabahçı olmak zorunda? Kapitalizmin bir oyunu mu bu? İşim yoksa da internetin derin sularına dalıp yarınlar yokmuş gibi aklıma gelen saçma sapan her şeyi Google’a sorarım. Sanki sabah zorla kalkmanın öcünü alır gibi uykumu ertelerim inatla.