İkilem

Taraftarların kötü gidişatta birilerini sorumlu tutması ve bunu sadece menajer ve oyunculara bağlaması son derece normal bir durum. Özellikle kulüp sahipliğinin olduğu takımlarda yönetimin olduğu kadar sahiplerin de eleştirilmesi ve yeri geldiğinde protesto edilmesi şaşırılacak bir şey değil. Hatta yerine göre gerekli de bir durum. Premier Lig’deki takımlardan Newcastle United da benzer bir durumla uzun bir süredir karşı karşıya ve er ya da geç Mike Ashley’nin isteği gerçeğe dönüşecek. Peki, aynı durum kuzeydeki Manchester United için geçerli olacak mı?

Manchester United taraftarlarının 2005 yılındaki satıştan bu yana Glazer ailesine bakışı hiçbir zaman olumlu olmadı. Hatta çoğu taraftar bu devre karşıyken, kulübe sıkı sıkıya bağlı olanlar takımın kimliğin kaybettiğini belirterek United of Manchester adıyla yeni bir takım kurma kararı almıştı. Glazer ailesinin kulüp yönetimindeki yıllarını ikiye bölmek United sorunlarını anlamak için çok daha iyi olabilir.

Lider

Amerikalı aile 2005 yılında kulübü satın aldığında her akıllı yatırımcı gibi riski minimuma indirmek istiyordu. Riski minimize etmenin en kolay yolu ise kendini değil kulübü borçlandırmaktı. Satın alma işleminin gerçekleştiği dönemde kulüp artıdaydı ve herhangi bir borcu yoktu. Yıllardır düzenli işleyen sistem United’a başarıyı getirmişti. İlk sekiz yıllık süreçte başarı anlamında çok bir şey değişmedi fakat ikinci sekiz yıllık dönem karanlık yılların başlangıcıydı.

Kulübü yaklaşık 790 milyon sterlin karşılığında satın alan Glazer ailesi, bu paranın 600 milyonluk bölümünü banka kredisiyle almıştı. Bu kredinin faizini ve ana parayı yıllar içinde kulüp kendi kârıyla ödeyecekti. 2021’e geldiğimizde bu borcun ana para ödemesi hâlâ bitmiş değil ve ödenen faizler bu yıl itibariyle 1 milyar sterline yaklaşmış durumda.

2013’e kadarki dönemde kulübün ve İngiliz futbolunun efsanesi Sir Alex Ferguson, çalkantılı satın alma dönemini beş Premier Lig şampiyonluğuyla kapatmıştı. Kulüp bu esnada borçlarını ödüyor ve işler Glazer ailesinin istediği gibi gidiyordu. 2013 yılında İskoç menajerin emekliliğini açıklaması, kulüp için de bir kırılma noktasıydı. Yaklaşık 30 yıldır kulübün her dinamiğini bilen bir isim artık yoktu. Dolayısıyla artık bazı şeyler değişecekti. Ferguson sonrasındaki dönemde yerine gelen isimler ve izlenen transfer politikası tamamen değişmişti. United artık daha çok harcıyor fakat başarı gelmiyordu. Oysa Ferguson döneminde böyle değildi.

2013’ten sonraki sekiz yıllık dönemde ise kulüp artık bir takım değil, şirketti ve kâr etmek zorundaydı. United’ın yıllardır başarısızlıkla geçen sezonlarına rağmen en değerli kulüpler sıralamasında ve en yüksek gelir elde eden takımlar arasında ilk sıralarda gezinmesi politikanın doğru ilerlediğinin göstergesiydi. Fakat esas konu atlanıyordu. Burası bir futbol kulübüydü.

Avrupa Süper Ligi’nin oluşumundaki sebep de burada yatıyordu. Daha çok para daha fazla gelir. United taraftarlarının geçtiğimiz hafta isyan ettiği şey de buydu, burası bir şirket değil futbol kulübü!

İhtimal

United taraftarları takımın satılmasını istiyor ancak bunun gerçekleşme ihtimali pek olası değil. Glazer ailesinin istediği iddia edilen 4 milyar sterlini ödeyecek bir kişiyi bulmak kolay değil. Veya bir konsorsiyumun bu parayı ödemesi de mevcut koşullarda çok düşük bir ihtimal. İyimser olursak ve bu parayı ödeyecek birinin bulunduğu düşünürsek sorunlar çözülmeyecek aslında. Glazer ailesinin kulübü aldığı ilk dönemin bir benzeri yaşanacak çünkü yeni sahipler de önce bu parayı çıkartmaya çalışacak. Bu sebeple şu anki en akılcı senaryo sahiplerin değişmesinden ziyade yönetim aklının değişmesi gibi gözüküyor.

Ed Woodward’ın istifası bunun önünü açabilir. Eski oyuncuların ve futbolun içinde yıllardır bulunan isimlerin United’ın yönetiminde söz sahibi olması ve takımın transfer politikasından futbol stratejisine kadar her şeyi yönetmesi daha gerçekçi duruyor. Eğer United değişecekse bu şekilde değişmek zorunda. Aksi takdirde kulübün sahibinin değişmesi sadece kağıt üstündeki isimlerin değişmesinden başka bir gelecek vadetmiyor.