Kendini-iyi-hisset-filmleri

Ne yalan söyleyeyim, bu aralar kendimi süper hissetmiyorum. Yok, bu yazının konusu bununla ilgili değil. Ona başka bir zaman değiniriz. Bugün kötü hissettiğimde bana kucağını açan ve—asla anlam veremediğim şekilde—MUBI'de asla karşınıza çıkmayacak filmleri biraz sıralayacağım.

Kötü hissettiğimde güvende hissetmek istiyorum. Buna kimsenin şaşıracağını sanmam. Hepimizin farklı yöntemleri var—öteki yürüyüşe çıkıyordur, beriki arkadaşını görüyordur, oradaki uyuyordur, şuradaki üç yüzüncü kez izlediği diziyi baştan açıyordur. Benimki de bunlardan biri işte: daha önce izlediğim, bana iyi hissettiren filmleri açıyorum. Janrların en kıymetlisi ve değerlisini yani. 

Bir de eklemek gerek, bu yazı kimseye "Sana bilmediğin bir film önereceğim," vaadi sunmuyor. Yalnızca "Eğer canın bildiğin, içini ısıtacak bir şeyler istiyorsa gel, buyur, bak; al kazağının kollarını avucunun içine, ol o Tumblr kızı tekrardan," diyor.

Kalitenin adresi: Sevdiğim üç kendini-iyi-hisset filmi

📼 Music and Lyrics (2007, Yön. Marc Lawrence)

Soundtrack'ini binlerce kere dinleyebildiğim ve sonunda biri birine hata yapsa da ortak noktayı bulan filmlere bayılıyorum. 1980'lerde ünlü olmuş bir grubun unutulan üyesiyle stereotiplere uymayan yazarın aşkını izlemeyip de n'apacağım yani? 

Birbiriyle alakasız iki insanın 2000'lerin ünlü pop yıldızına şarkı sözü yazarken âşık olması; aykırı kadının kalbini kırmış ıssız adamın aklının başına gelmesi ve havaalanına koşma sahnesi yerine Madison Square Garden'da Don't Write Me Off Just Yet diye şarkı söylemesi beni bir heyecanlandırıyor. Ve bundan utanmıyorum. 

It's not just my furniture you've re-arranged
I was living in the past
But somehow you've brought me back
And I haven't felt like this since before Frankie said relax

🎧 Drew Barrymore ve Hugh Grant, 2004

📼 Handsome Devil (2016, Yön. John Butler)

Galiba bir filme sarmam için soundtrack'lerini sevmem gerekiyor. Bu liste için Letterboxd hesabıma bakarken bunu fark ettim. Rufus Wainwright'ın Go or Go Ahead'iyle beni tanıştıran yapımı şu kelimelerle özetleyeceğim: kuir kültür, ragbi, İrlanda, müzik ve yatılı okul. Büyüme hikâyelerini çok seviyorum, n'apayım?

36. İstanbul Film Festivali seçkisi sayesinde tanıştığım 16 yaşındaki Ned ve Conor, şu sıralar iki çizgi roman karakteri olsalar "muzır yayın" olarak etiketlenip satışı yasaklanırdı gibime geliyor. İşte şu sıralar Türkiye; işte kendini-iyi-hisset-filmi düşünürken bile girilen sarmallar.

Won't you tell me what you're thinking of?
Would you be an outlaw for my love?
If it's so, well, let me know
If it's no, well, I can go

— Big Star, Thirteen

🎸 Nicholas Galitzine ve Fionn O'Shea

📼 Freaky Friday (2003, Yön. Mark Waters)

VCD kiralamak için dükkâna gidiyorsun. Ailenin üyeliği var. Bir tanesini seçiyorsun: Kapakta Lindsay Lohan ve Jamie Lee Curtis. Bir tane dilek kurabiyesi, sonra annesi ve kızı bedenleri değiştiriyorlar. Lisedeler, aile garajında yapılan müzik var; pandemi yok, Anna Coleman dünyanın en havalı insanlarından biri ve onunla tanışıyorsun.

İşte öyle. Hissedip yalnız hissetmemin imkânı yok. Zaten kapattıktan sonra saçımı Anna gibi boyatıp kargo pantolon giymeye karar veriyorum.

Round and round, here we go again
Same old start, same old end
Turn my head and turn back again
Same old stuff, never ends

— Take Me Away, Christina Vidal

🥠 Lindsay Lohan