Kendimize Sorduğumuz Sorular

Değişim zamanları beni oldukça fazla geriyor. 20’li yaşlarımın başından beri ciddi sayabileceğim değişimler yaşıyorum ve daha da yaşayacağım gibi duruyor. Ben şehir değiştirmekten çok yoruluyorum ve yeni evime ve çevreme alışırken geriliyorum. Bu bülteni okuyan birçok 20lik tahmin ediyorum ki üniversite okumak için farklı bir şehre taşındı. Daha büyük bir şehre gelenlerin akıllarındaki ucu bucağı belli olmayan yeni şehir büyüdükçe büyüdü. Kaybolmadan nasıl bir yere gideceğim? Bu bölümü kazandım ama baya zor görünüyor bitirebilir miyim? Büyüdüğüm şehrin ağzıyla konuştuğum için dalga geçerler mi? Müdavimi olabileceğim bir kafem olacak mı? Hasta olsam ailemden kimse yanımda değil bana kim bakar? Sokaklardaki insanlarını tanımıyorum, en iyisi cüzdanımı iç cebime koyayım gibi düşünceler geçiyordur. 

20’li yaşlarında evlenenler var. Onların akıllarından geçmiyor mu sanki 'biraz erken mi evlendim' düşüncesi. Bankada pek bir birikimimiz de yok aslında. Gerçekten sevdiğim kişi o mu? Yolun başında gibiyim birkaç kişiyi daha tanısam daha mı iyiydi? Aslında geçen gün kafede denk geldiğim çocuk havalı görünüyordu. Üniversitedeki sınıfta renkli gözlü bir kız vardı o da evlenmiş midir? Evliyken yüksek lisansımı bitirebilir miyim? En azından çocuk yapmam. Lisedeki en iyi arkadaşımın sahte çeyrek altın takması aklıma geldikçe keyfimi kaçırıyor.

Erkenden işe başlayıp hem okuyup hem çalışan 20likler var. İş sözleşmesini imzaladım ama yarı-zamanlı işimin vardiyasını, ders programımın boş kısımlarına denk getirebilecek miyim? Herhalde bir gün geç kaldım diye kovmazlar. Nasıl kovmazlar üstüne para bile isterler. Yuh para istenmez canım. Gerçi belli de olmaz kapitalist şirket bunlar. KYK kredisinden gelen para ile birlikte bu ayın sonunu görürüm diye düşünüyorum. Ay sonunu göreceğiz diye dersleri geçemezsem ne olacak? Fazladan bir sene okumak bana daha çok zarar değil mi? Muhasebe ile konuşsam yemek parasını Sodexo değil de doğrudan hesabıma yatırırlar mı? O gıcık herif kesin yatırmaz üstüne dalga geçer.

Sanıyorum ki konuyu anladınız.  Yaşıtlarımızla ortak değişimlerden geçiyoruz ve aklımızda tonla endişe ve tereddüt var. İlerleyen yaşlarda bu kadar olacağını sanmıyorum. Aslında daha fazla olabilir. Yoksa bu en azı mıydı? Gerçi daha araba ve ev kredisine girmedik. Askerliği unuttuk ya! 

Bir 20'likten diğer 20'liklere, üstünde düşünmeye değer bir fikir bırakıyorum. İsteyen alabilir. Bu değişimleri yaşarken ilgili endişelerimi giderecek becerileri belirliyorum. Etrafımdaki insanların hangilerinde bu becerilerin olduğunu da ekliyorum. Şimdi işin can alıcı kısmına geldik. “Bu zibidi yaptıysa ben kesin yaparım” diyebildiğiniz kişi sayısı 3’ü geçiyorsa o yola gönül rahatlığı ile girebilirsiniz. Sonuçta korktuğunuz şeylerle baş eden tek siz değilsiniz. Yalnız olmayacaksınız. Aklınızdan geçen soruların cevaplarını bulan bir sürü kişi var. Zibidilerden fikir alabilirsiniz. Konuştukça rahatladığınızı hissedebilirsiniz. Askerde kaç yastık veriyorlar soruma cevap buldum. Fazladan sarılabileceğim yastığım olmasa da endişelerim geçti.

20'li Yaşlar'ı podcast dinlenen mecralardan dinleyebilirsiniz. İstediğinizi seçin.  Bu hafta özel olarak Üretim Kaydı kurucusu, 20'lik yazarı ve Rizeli Podcast Kraliçesi Esra Ece Kuleci ile kaydettikleri bölümü paylaşıyorum. İyi dinlemeler!