Kutu kutu pense, keşke elmamı yemese

Çocuklar, çocuklar, canım çocuklar. Ah, o canım çocukluk… Böyle girdiğime bakmayın, daha ilkokula girmeden 18 yaşına girme hayalini kurmaya başlamıştım ben. Reşit olacak, kendi evime çıkacak ve istediğim her şeyi yapacaktım. 20lik’teki ilk yazımda da söz ettiğim gibi 18 yaşında “artık özgürüm” yazılı pastam önüme geldi, üfledim puffff… Hiçbir şey değişmedi. O andan itibaren ise çocukluğa özlem çekecektim…

Tabii durur muyum, e madem çocuk olamıyorum artık ben de çocuklarla vakit geçirip dilediğimce oyun oynarım diye düşündüm. Hollanda’da çocuk bakıcılığı yaptım birkaç sene, sonra da fırsat buldukça çevremdeki çocukları en iyi oyun arkadaşlarım yaptım. Onlarla vakit geçirdikçe bir kez daha anladım ki çocuklar müthişti, zihinleri henüz yetişkin dünyasının hesaplarıyla veya mecburiyetle yapılan ısmarlama hareketleriyle dolmamıştı. Merak vardı onlarda hâlâ. Müthiş bir merak! Ta ki sordukları sorulardan bunalıp onları tersleyen, cevapsız bırakan ya da kendi sorunlarını çocuklara yansıtan yetişkinlere yeteri miktarda maruz kalana kadar. Bir gün bir çocuk bana “İnsanlar büyüdükçe sanki anlayışsızlaşıyorlar ama sen hiç öyle değilsin.” dediğinde içim cız etti. O yetişkinler de birer çocuktu ve hangi ihtiyaçları karşılanmadı, nelere maruz kaldılar; kim bilir, dedim anlayabileceği bir dilde.