Les cinq diables, 2022

Bir film önerildiği an IMDb puanına bakıp, 7.0'ın altına burun kıvıranlara daima sinir oldum. Oysa altı-nokta-bir-şeylerde tatlı ve içten filmler, değerli keşifler, izleyene kişisel olarak dokunan hikâyeler vardır.

Hafızanın farklı duyularla birleşerek oynadığı oyunlar büyülüyor beni. Her ne kadar hayatım filmlerle geçse, tarihleri filmlerle ve filmleri nerede, kiminle izlediğimle özdeşleştirmiş olsam da, benim hafızamın oyunları filmlerle bağlantılı değil. Ben şarkılar duyduğumda "o" ana, "o" kişiye gidiyorum. Ben kokular duyduğumda "o" ana", "o" kişiye gidiyorum. 

Henüz Ava'sını izleyemediğim Léa Mysius'un Ayvalık Uluslararası Film Festivali'nde izlediğim (sizin de Filmekimi'nde izleyebileceğiniz) The Five Devils / Les cinq diables filmi, tüm fantastik ve gerilimli dünyasına rağmen işte tam bu iki noktadan vuruyor beni. Alplerin eteğindeki küçük bir Fransız köyünde yaşayan tuhaf ve yalnız Vicky'nin, olağandışı koku alma duyusu ve beğendiği kokuların aynılarını istediği gibi yapabilme yeteneği var. Halası Julia hiç beklenmedik bir anda hayatlarına girince Vicky onun da kokusunu yapıyor, ama bu kez beklenmedik bir şey oluyor - Vicky, halasının anılarının içine dalıp geçmişe tanık olmaya, hatta halasının yaşamına etki etmeye başlıyor.

^{The Five Devils / Les cinq diables (2022, Léa Mysius) | Kaynak: IMDb}

Büyülü, kiminin saçmalık diye nitelendirebileceği kadar çizgi dışı bir film bu aslında. Öte yandan, ezilmiş, kenara itilmiş ve dışlanmış, farklı, ayrıksı ve azınlık olanların iç dünyasını ve fantastik güçlere sahip olduklarında neler olabileceğini göstermesiyle (tıpkı Carrie (1976) ya da Chronicle (2012) gibi örneğin) oldukça toplumsal ve politik noktalardan okumalar tercih edilebilecek kadar katmanlı bir film. Bense hafızanın kokuyla, şarkılarla ve mekânla olan ilişkisinde, bu ilişkinin anıları birer silaha, birer felakete dönüştürmek üzerine sahip oldukları şeytani güçleri düşünmekte kaldım. Hele bir karaoke sahnesi var ki filmde çok ağladığım - aşamıyorum.

Ayvalık dönüşü şöyle yazıyorum bir Instagram postumun altına: 

asla ilk seferindeki gibi olmayacağını, aynı hissettirmeyeceğini bile bile aynı şeyleri yapmak, aynı şeyleri denemek, aynı yerlere gitmek, hatta aynı filmleri izlemek belki; tekrara, rutine olan güvenimiz biraz fazla gibi geliyor bazen. neyse ki şeylerin bir hafızası var. tatlar ve kokuların, şarkılar ve filmlerin, ve tabii sokaklar ve mekânların. tekrarlar, duyulara ve sokaklara bırakılmış kırıntıları toplayarak seni geri döndürüyor.

★★★½