Emre Eminoğlu

Harris Dickinson, ilk uzun metrajlı filmi "Urchin" ile Britanya sosyal gerçekçiliğini psikolojik bir karakter incelemesine dönüştürerek yılın en etkileyici ilk yönetmenliklerinden birine imza atıyor.

"Sinemayı ortak düşünce ve üretim için bir zemin olarak gören bağımsız bir kültür inisiyatifi" olan Görültü'yü, kurucuları Nil Kural, Deniz Tortum, Murat Güneş ve Okay Karadayılar ile konuştuk.

"Disclosure Day", Spielberg’ün rüya fabrikası yaratıcı dünyasını, kurmaca ya da dönem filmleriyle günümüze ışık tutan ciddi sineması ile birleştirirken, filmografisinde kullandığı tüm iksirleri bir kazanda karıştırıyor.

2-7 Haziran tarihleri arasında Ankara'da düzenlenen, basın destekçileri arasında yer aldığımız 29. Uçan Süpürge Uluslararası Kadın Filmleri Festivali sona erdi; festivalin tek ödülü olan FIPRESCI Ödülü, "Yo (Love Is a Rebellious Bird)" filmine verildi.

"Baby Reindeer" ile tandığımız Richard Gadd'in HBO Max'te ekrana gelen yeni mini-dizisi, en az öncülü kadar tetikleyici ve sarsıcı "Half Man", kardeş gibi büyümüş iki erkeğin hikayesi üzerinden kendini kabullenmenin önündeki engelleri ve içselleştirilmiş homofobiyi işliyor.

Yılın merakla beklenen korku filmlerinden, genç yönetmeni Kane Parsons’ın aynı adlı kısa filmi ve YouTube serisinden uyarlanan "Backrooms", liminal alanların doğasındaki tekinsizlikten besleniyor.

20. yüzyılın en özgün fotoğrafçılarından Peter Hujar’ın dünyasına, 70’lerin New York'una samimi bir pencere açan "Peter Hujar's Day" filmini, yönetmen Ira Sachs ile konuştuk.

YouTube kökenli Curry Barker’ın imzasını taşıyan, yılın şimdilik en iyi korku filmi "Obsession", gizemli bir dilek çubuğunu kırarak platonik aşkının dünya üzerinde en çok sevdiği şey olmayı dileyen genç bir adamın hayatının nasıl kabusa dönüştüğünü ele alıyor.

12-23 Mayıs tarihleri arasında düzenlenecek 79. Cannes Film Festivali'nde 22 film Altın Palmiye için yarışıyor. İzlemek için sabırsızlandığımız filmler arasında hayranı olduğumuz ve keşfetmek için sabırsızlandığımız yönetmenlerin yeni filmleri var.

İlk sezonun başarısının ardından yoluna bir antoloji dizi olarak devam etme kararı alan "Beef", yeni bir hikaye anlattığı ikinci sezonunda kendi formülünü unutarak bireysel öfkeden sınıfsal öfkeye yöneliyor; özgünlüğünü ve kimliğini kaybediyor.