Like Father, Like Son, 2013

Aile dramlarına Nordik sinema sayesinde özellikle de Susanne Bier'in filmleriyle alışmış, ısınmıştım. Hikâyesini iyi anlatamadığı zaman sıradanlaşabilen ve vakit kaybına dönüşebilen, duygusunu iyi geçiremediği zaman sıkıcılaşabilen bu tür, ne yazık ki birçok ülke sinemasında beni üst üste hayal kırıklığına uğrattı yıllarca. Vakit kaybetip, sıkıcı filmler izleyip durdum. 2018'deki Oscar adayı Shoplifters'ı saymazsak, sinemasıyla geçtiğimiz haftalarda tanıştığım Hirokazu Kore-eda'nın filmleriyse, yaklaşık 20 yıl önce Susanne Bier filmleriyle tanıştığımdaki heyecanı uyandırdı içimde. Ne olacağını merak ettiren, kendi ailemi ve duygularımı sorgulamama aracı olabilen, bambaşka bir kültürün içinden kopup gelmesine rağmen yine de tanıdık duygularla gülümsetebilen, kalp kırıklıklarımı hatırlatabilen, göz yaşı döktürebilen filmler...

Like Father, Like Son / Soshite chichi ni naru, son bir ay içinde izlediğim üçüncü Kore-eda filmiydi. Filmin bir sahnesinde, işi gereği şehrin ortasında deney amacıyla kurulmuş yapay bir ormanı ziyaret eden baba karakteri, bazı böcek ve bitki türlerinin bu yapay ortama kolayca alıştığını ama bazılarının alışmasının 15 yıldan fazla sürdüğünü öğreniyor. Filmdeki tüm duygu değişimlerinin, simgeselliğin ve olay akışının kilit noktasının bu sahne olduğunu hemen anlıyorsunuz. Çünkü film, altı yaşındaki oğullarının aslında öz oğulları olmadığını, doğumun ardından hastanede bebeklerin karıştığını ve öz oğullarının başka bir aile tarafından büyütüldüğünü öğrenen bir aileyle ilgili. Hastanenin avukatları, iki aileye çocukları "değiştirebileceklerini" söylüyor. Karar vermekse zor, çok zor. Kayıp olduğunu, aradıklarını bile bilmedikleri bir bağı bulduklarında, altı yıldır kurdukları bir diğer bağdan vazgeçmeyi göze alabilecekler mi? Aile bağları ve aile yapısında kan bağının bir anlamı olup olmadığını sorguluyor film. Altı yıllarını birlikte geçirdikleri bu çocuk mu, yoksa kendilerine yabancı olan bir başka çocuk mu ailelerinin bir parçası olan? 

★★★★½