Pembe bulutları bilmem ama benim rengârenk yıldızlarım var!

Yazı: Günseli Özdemir

"Resim yapmayı hayal ediyorum ve sonra hayalimi resmediyorum."

Vincent van Gogh

☁️ ☁️ ☁️

Bir süredir kendimi hayal kurmaya zorluyorum çünkü FlowQ test sonucuma göre mutsuzmuşum. Zor durumlarda iyi şeyler olacağını da hiç düşünmezmişim. İçime sinmedi bu kısım, kabul edemedim umutsuz olmayı, hatta iç sesim: “Yani ne bileyim bu kadar da umutsuz değilim bence ya, öyle miyim?’’ dedi. İşin içinden çıkamayınca hayal kurup kurmadığını sorgulamaya başladım. En son ne zaman hayal kurdum? Hayal kurmak tam olarak nasıl bir şeydi temelde? Temeli var mıydı? Mesela istemekle hayal kurmak arasında nasıl bir ilişki var? Duygularımız hayallerimizi nasıl etkiliyor ya da tam tersi hayaller duygularımızı nasıl etkiliyor? Hayal kurmanın kişiden kişiye değişen ortam ve koşulları var mıdır? Sonra soruları geçip asıl konuya geldim: “Ben hayal kurmak istiyorum!’’

İstersem yaparım diyerek FlowQ sonucu ile bir nevi mücadele etmeye karar verdim, düzenli olarak her gün kendimi hayal kurmaya zorladım. "Zorla da hayal kurulur mu?" demedim hiç. Konuya dair ciddi bir araştırmaya girip farklı farklı şeyler denedim. Hatta bir tanesini paylaşmayı çok isterim.

Klasik film sahneleri vardır ya hani karakter şarap kadehini alır, rahat koltuğunda arkasına yaslanır ve gözlerini kapatır… İşte tam olarak bunu denedim. En sevdiğim şarap kadehini seçtim, şarabımı koydum (ortamın sıcak olmasına dikkat ettim) koltuğa oturdum ve güzelce arkama yaslandım. İlk kadeh işe yaramayınca ikinciyi denedim sonra üçüncü kadehi UMUTSUZCA doldurup son bir kez daha kapadım gözlerimi… Nasıl oldu bilmiyorum ama yoğunlaşmış ve iç içe geçmiş düşünceler tatlı birer hayal olmayı başardı. Gözlerimi açtığımda "Olur ya onu da hallederiz yapılır ya, ben yapamıycam da kim yapacak?" özgüveni geldi bana, sonra ne oldu derseniz uyumuşum…

Bunun gibi çok fazla şey denedim ve fark ettim ki ben hayal kuramıyorum çünkü KORKUYORUM. Derinlerde bir yerde kurduğum hayallerin gerçekleşmemesinden, hayallere boğulup sonra da hüsrana uğramaktan korkuyorum. Oysa ki en kötü ne olabilir? Pembe bulutlar belki de bazen üzerinden düşmek içindir. Belki her düşüş gökyüzüne bakmak, kendi yıldızını bulmak için bir fırsattır. 

Benim öyle büyük tecrübelerim yok hayata dair ama 23 yıllık ömrüme sığdırdığım büyük tutkularım var, uçuk kaçık fikirlerim, anlamsız yerlerde zıplamalarım ve tüm bunlara yeni yeni eklediğim, korkmadan kurduğum kendimce büyük hayallerim… Şair diyor ya “Yaşadın mı büyük yaşayacaksın!” işte onun yolu belki de hayal kurmaktır. Hayal kuruyorsan büyük hayaller kuracaksın, varsın gerçekleşmesin. En kötü ne olabilir?

Özetle, çok da kasmamak lazım yahu, kapat gözlerini ve düşün "Her şey mümkün öyleyse şu anda…"