Bir direncin göstergesi

Plazaların ve resmi binaların aşırı ciddi duruşuna inat bir tavırla kentte yerini almış bir duvar resmiyse sanatın sisteme dönüşümünün tablosu olmaya adım atıyordu o kadınların cıvıltılı seslerini duyduğumda. Yanlarında çocuklarıyla, oraya ait olmadıklarını göstermek ister gibi sahiplenmişlerdi sokağı dikkatimi çektiklerinde. Müzikle birleşen sesleri o karmaşanın gerçekliğini ve ait olmak istedikleri yerin aslında onlara ait olduğunu anlatıyordu. Rengarenk çiçekli etekleri ve başlarına yarım bağladıkları eşarplarıyla peşimizden gelen neşeli seslerin kameralarının görmediği bir sokak arasında çişlerini yapmalarıyla sonuçlanan gerçek bir şoktu yaşadığım. Normal şartlarda rahatsız olacağım bu görüntü, o ciddiyete karşı bir direncin göstergesi haline geldi benim için. Hemen karşı kaldığımda gerçekleşen bu olaya, o tarafa bakmamaya çalışarak, kocaman bir binanın arkasındaki bu ‘murral’ı izlerken şahit olmaksa sanatın, kültürün, sistemin bir kentin yaşamına nasıl düğümlendiğini düşündürdü. Ve bunu elitist bir tavrın aksine sokağın gerektirdiği yaşamın bir getirisi olarak gördüm.

Çikolata, bira ve midyenin baş döndüren hegemonyası altında, sanat müzesinden farksız sokakların büyüsü korkutucu şeyleri gizleyemezdi tabii… Şehri üzülerek terk ederken karşılaştım korkuyla. Amsterdam’da başka deneyimlere heveslenmek üzere otobüse ulaşmaya çalışırken yanlışlıkla girdiğim eski tren garının arka girişinde beni karşılayan; beyaz, boğuk dumanın ekşi kokusu, ardında kan çanağı olmuş gözlerini hiç ayırmadan hareketlerimi izleyen bir grupta çarptı yüzüme. Her biri birbirinden farklı basic tişörtlerin altına anlaşmış gibi altlarına çektikleri açık mavi ‘jean’leriyle kaldırımda oturan bir grup insandı karşılaştığım. Gözlerini hiç ayırmadan ve tehditkar bakışlarla beni karşılarken onlar, ben hiç bilmediğim bu yerde soluğumu kesen bir korkunun damarlarımda uzun zamandır dolaşmadığını fark etmiştim. Karanlık çökmüş ve garda kimse kalmamıştı!