Prangalarından Kurtulan Takım

Manchester United’ın adı, uzun süredir övgü dolu sözlerle beraber anılmıyor. Ancak bu sezonun başında zorlu görev için kolları sıvayan Hollandalı menajer Erik ten Hag, Premier Lig’in “çuvallamaya” alışan medyatik takımını kötü sezon başlangıcına, Cristiano Ronaldo krizine ve gündemi yoğunca işgal eden kulübün el değiştirme sürecine rağmen oyun planına sadık, saha içerisine konsantre olan bir yapıya dönüştürmüş gözüküyor. 

Erling Haaland’ın kişisel gösterisini yaptığı, 6-3’lük hezimetle sonuçlanan Manchester City derbisinden bu yana çıktığı 10 lig maçında hanesine 23 puan yazdıran Manchester United; aynı süreçte Liverpool, Chelsea ve Tottenham’ın sık sık tökezlemesinden dolayı direkt rakiplerini ekarte ederek Şampiyonlar Ligi potasında rahat bir konuma ulaştı. 

Peki işler ne oldu da bu kadar yolunda gitmeye başladı? Bunun birkaç cevabı var.

Yazının başlığında vurgulamak istediğim gibi, yükselişteki birkaç ana faktörden en belirgininin, psikolojik olarak takıma yük bindiren ağırlıklardan kurtulmaları olduğunu düşünüyorum. Evet, kastettiğim isim –çok üzülerek– Cristiano Ronaldo. Bugünlerde cebine bol sıfırlı kontratını koyarak Suudi Arabistan macerasına atılan Portekizli yıldız, Manchester United tarihinin en büyük efsaneleriyle birlikte anılan isimlerinden biri olsa da yeni sezonla birlikte, sıfırdan inşa edilme sürecine giren bir yapı için yeterli dakikaları bulamayan, fazla lüks ve memnuniyetsiz bir profile dönüştü. Dünya Kupası’ndan önce Piers Morgan’a verdiği hafızalarda yer eden röportajının ardından Manchester United ile ilişkisi kesilen Ronaldo, vedasıyla birlikte takımdaki taşların da yerine oturmasına katkı sağlamış gözüküyor. Erik ten Hag, sezon başında planlarına dahil olduğunu açıkladığı Cristiano Ronaldo için şu anda konuşmayı reddederek ileriye bakıyor. United’ın saha içi liderleri de aynı dönemde vites arttırarak Ronaldo’nun gündemde yer işgal etmesini engellemeye kararlı gözüküyorlar.

Saha içerisine dönüldüğünde, yüksek kalibreli oyuncuların Erik ten Hag’ın sezon başında denediği şablona yıl sonunda ayak uydurmaya başladığı gözle görülüyor. Casemiro’nun Christian Eriksen ile olan uyumunun maksimum seviyeye çıkması ve orta sahada kurduğu defansif hakimiyet , United’ın toplu ve topsuz oyunda sivrilmesini kolaylaştırdı. Bunun yanında Liverpool ve Arsenal galibiyetlerinde topa %40’tan fazla sahip olmayan ve geçiş hücumlarına dört kolla sarılan United, aradan önceki eşleşmede Tottenham’a karşı oyunun iki yönünde de sezonun en güçlü görüntülerinden birini sergilerken topa %52 oranında hükmetmeyi başarmıştı. Dünya Kupası arasından sonra topa sahip olma oyunuyla geçiş hücumlarını tek bir potada eriten ve nazaran kolay bir fikstür gibi gözüken Nottingham Forest, Wolverhampton ve Bournemouth maçlarını gol yemeden 9 puanla tamamlayan United, bu maçların da tamamında topa rakiplerinden daha fazla sahip oldu ve üç maç sonunda rakiplerini toplam 1,96’lık gol beklentisinde tutmayı başardı.

_{Görsel: Man Utd Times}

Bu dönemde 139 dakikada bir gol atarak takımın bu alanda zirvesinde yer alan Anthony Martial ve Fulham zaferinin mimarı, 18 yaşındaki Alejandro Garnacho’yu da dişliye dahil etmeye gayret gösteren Erik ten Hag’ın yüzünü, kritik pozisyonlardaki oyuncuların bireysel olarak performanslarını yükseltmeleri güldürüyor. 

Özellikle Bournemouth maçındaki şaheser performansını golle süsleyen Casemiro –bence– bu dönemin en öne çıkan ismi olmayı başarsa da Marcus Rashford, Bruno Fernandes, Luke Shaw, David De Gea, Raphael Varane ve hatta sezon başında büyük oranda ıskartaya çıkartılan Aaron Wan-Bissaka gibi yıldızlar, United’ın galibiyet serisinde büyük rol oynadılar. Takım hâlinde seviye atladıkları için örnekler çoğaltılabilir olsa da iki isme; Rashford ve Shaw’a ayrı bir parantez açmak gerekebilir.

Çarşamba sabahındaki idmana yeni arabası Mclaren 765 LT ile gelerek Daily Mail’ın kapağına taşınan Rashford, saha içerisindeki bitiricisini arayan United’ın bu sezon şu ana kadarki kahramanı oldu. Attığı 7 golü yaptığı 3 asistle süsleyen Rashford, kariyerinde ilk kez arka arkaya 4 maçta da gol kaydederek 2019/20 sezonunda, sırt sakatlığından önceki görüntüsüne yakın bir seviyeye ulaşmayı başarmış gözüktü. Molineux’de Erik ten Hag’ın disiplin filtresinden geçemeyerek maça kulübede başlayan İngiliz oyuncu, devre arasında oyuna dahil olduktan sonra maçın bitimine 10 dakika kala United’ı 1-0 öne geçirerek takım liderliğini de devraldığını –en azından bana– kanıtladı. 

Luke Shaw’un yolu ise Rashford’dan daha engebeliydi. Harry Maguire ve Lisandro Martinez’in fit olmadığı Nottingham Forest ve Wolverhampton maçlarında, Raphel Varane’ın partneri olarak stopere kaydırılan Shaw, David De Gea’nın kendisi için yaptığı “farklı pozisyonlarda oynayan oyuncuları izlemeye bayılıyorum” açıklamasının altını dolduracak bir grafik çizdi. Üstelik kanadında yer alan bek Tyrell Malacia’nın da birtakım fiziksel ve defansif defektlerinin olması, İngiliz savunmacının görev yükünü daha da arttırdı. Bournemouth’a karşı orijinal pozisyonu olan sol bekte forma giyen Shaw, merkezden başlattığı atağı sağ ayağıyla tamamlayarak bu süreçte fileleri de havalandırmış oldu. Gerektiğinde savunma göbeğinde oynayan, gerektiğinde gol atan bir sol bekten daha fazla ne isteyebilirsiniz ki?

 “Attığım gol mü daha önemliydi yoksa gol yememek mi? Çok fazla gol atmıyorum, özellikle de sağ ayağımla, o yüzden bu akşam tercihim golümden yana!” Luke Shaw

_{Görsel: Man Utd Times}

Manchester United'ın sezon sonu nerede olacağını kestirmek henüz kolay değil. Zorlaşan fikstüre ve motivasyon zedeleyici mağlubiyetlere verilecek tepkiler, Şampiyonlar Ligi biletini elde etme konusundaki kaderlerini çizecek. Ancak kesin yargıya varabileceğimiz tek bir şey varsa; Manchester United'ın –nihayet– güvenebileceği bir projenin ilk tohumlarını, Erik ten Hag ile attığı. Sıradaki tek ve en büyük pranga, kulübün esas gündem maddesi olan Glazerlar'dan kurtuluş. Bunun için de zamana güvenmekten başka çareleri yok.