Sıradan yaşamlar

Kafka'nın nefesinden Milena'nın avuçlarına dökülen kelimeler karşılıksız bir sükunetin resmiyken hayatın ne denli sıradan olduğunu anımsatıyor bana. Kesinlikle cevap beklemediğini söylediği mektuplarına “Sessiz kaldığımız her gün iyi olduğumuzun işaretidir. Bu yüzden sevinmem gerek ki iyi olduğunuzu biliyorum.” dediğinde Kafka, söylediklerinin ve söylemediklerinin ifadesini asla açıklayamayacak oluşumuza şaşmamalı.

Sanatı ve sanatçıyı eserin bize gösterdiği kadar anlamlandırabiliyorsak ve hep tartışılan “belki de bambaşka bir şey anlatıyordu ya da hiçbir şeyin göstergesi değildi…” tartışmaları büyülendiğimiz şeylerin ardındaki hissizlik ihtimaliyle sıradanlaştırıyor galiba yaşamı…

Anlam aramak çoğu zaman insana özgü kabul edilen ve belki de hegemonyanın bize bahşettiği lanetli bir hediyeden ibarettir kim bilir?

Page'in anılara ve keşfe atıf yaptığı bu haftaki bültenine hoş geldin!