The Father, 2020

Fransız senarist ve oyun yazarı Florian Zeller'ın geçtiğimiz onyılın başında Paris sahnelerinde başarıdan başarıya koşan kendi oyunundan sinemaya uyarladığı ve ilk kez yönetmen koltuğuna da oturduğu The Father, yılın en iyilerinden biri olarak güz festivallerinden beri konuşuluyor olmasına karşın, Türkiye'de de dünyada da izleyiciyle buluşmakta bir hayli zorlandı ve gecikti. Festivallerde yakalamış olanlar dışında filmi izlemiş çok az kişi vardı ki, sonunda ben de ABD'de vizyona girmesiyle soluğu sinemada aldım. The Father, zihninin oynadığı oyunlara meydan okumaya çalışan bir adamın hikâyesi.

Anthony Hopkins'in muhteşem bir performansla canlandırdığı Anthony, etrafındaki insanların kimliklerini ve suretlerini, bulunduğu mekanı ve yaşadığı olayların kronolojisini karmakarışık bir hâlde buluyor - yani bir anlamda, kendi benliği ve gerçekliğiyle ilgili "kim?", "nerede?" ve "ne zaman?" gibi temel sorulara yanıt bulmakta zorlanıyor. Üstelik Hopkins'in orkestra şefine dönüştüğü bu sorular yığınında, o üç temel soruyu filmin üç önemli yanı sırtlıyor: Hem isimleri aynı olan hem de yüzleri benzeyen Olivia Colman ve Olivia Williams, Anthony'nin kızını canlandırıyor. Sade olmayışı ufak detaylarda gizli prodüksiyon tasarımı bize sinsi sinsi değişen, her kapısının ardından ne çıkacağı muamma bir mekan sunuyor. Filmin belki de en iyi yanı olan kurgusu ise, tüm bu karmaşayı bir bütün hâline getirmeyi başarıp, bizi Anthony'nin zihninde yaşadığı karmaşanın tam ortasına sürüklüyor, bize aynı soruları sorduruyor.

The Father, altüst eden bir film. 1000 parçalık bir yap-boz gibi - herhangi bir parçayı doğru yerleştirdiğinizi düşündüğünüz an hemen yanındaki parça ona uymayıveriyor. Baştan başlıyorsunuz. Kapılar açılıyor, koridorun sonundan bir ses geliyor, yüzler değişiyor ve bir de bakıyorsunuz yap-boz kendi kendisini tamamlamış. 

★★★★★