Umuda Açılan Mevsim

Bu hafta 20’lik bültende içimizde açan çiçekleri yazmak istedim, her gün uyanıp çayımızı demlememize sebep olan o yeni başlangıçların umudunu. Sevgili 20’likler ve hep 20 kalanlar, bizler bazen içimizdeki kara bulutlara karşı koyamadığımız zamanlardan geçebilir her şeyden bunalıp sıkılabiliriz ama bir şekilde içimizi buz gibi soğutan bu duygular geride kalmayı başarır. Evet! Bahar gelir ve içimizi yeniden ısıtır, kalplerimize umut, bedenlerimize aşk dolar. Ben kalbime sığdıramadığım umudumun, baharımın heyecanını sizlerle paylaşacağım çünkü sizlerin de kalplerinde umudun çiçekleri açsın istiyorum.

Günümüzde belki de sıklıkla karşılaştığınız bir 20’lik gibi her şeyden çok bunaldığım, akademik ve ekonomik kaygıların içinde boğulduğum bir dönemdeydim. İnsan bir kez umutsuzluğa düştüğünde bataklık gibi orada çırpınıp duruyor. Öyle değil mi? Böyle bir bataklığın kıyısındayken fark ettim ki umut ışığı aramıyorum, sürekli iyi insanlar, işler beni bulsun diye bekliyorum. Arthur Schopenhauer “Doğuştan gelen bir yanılgı vardır, o da mutlu olmak için burada olduğumuzu sanmaktır” der. Mutluluğu ve umudu bekleyerek tatminsizlikle geçen zamanıma baktım, ne kadar süreceğini bilemediğim bu beklentinin bana zamanla beni unutturduğunu gördüm. Sonra mutluluğu, umudu veya hayallerimi beklemeyi bıraktım; kendime bir çay demledim, en sevdiğim şarkıları ve baharın kokusuyla dolmuş pencerelerimi sonuna kadar açtım. 

Nasılsa bir gün karla kaplı yollara bahar geliyor! Umut ve bahar aldığımız her nefeste, yeni başlangıçlar ise öptüğümüz her çiçekte saklı. Bülteni bitirince dolduralım çaylarımızı ya da hep beklettiğimiz o şarapları ve hiç kapamayalım baharımızın pencerelerini!

Mutluluğun peşinde koşanlara ise dinlemekten hiç sıkılmadığım bir podcast önerisi: Zihnimin Kıvrımları – Mutluluğun Peşinde