
Günümün 9 saatinin istisnasız şekilde öğrencilerle dolduğu günlerden birinde, duruverdim. Beynim bir orkestra eşliğinde sanki bana nispet yapıyordu. Aynı anda birçok işi düşünüyordum. 'Ne oluyor? Nereye koşturuyorum ben?' diye sesli düşünmeye başladım. Duygu durumum karmaşıktı. Anlamlı ve anlamsız bir ton sorgulama içerisindeydim.
Hatırlıyorum masa başı çalışan bir arkadaşımın, mesai başladıktan yarım saat sonra odasına girdiğimde, masasının üstünde bir A4’e yazılmış şekilde günün destansı programı olurdu. İşte, bir an ben de o profildeyken buldum kendimi. Bu bir yetişme hadisesi mi? Ya da yetişememe eyleminden, yetememe krizine sürüklenen bir duygusal parçalanma mıydı?







