Merhaba. Succession, The Bear ve BEEF’in zaferleriyle sonuçlanan 75. Primetime Emmy Ödülleri geride kaldı ama ben önümüzdeki sezonun çok konuşulacak yapımlarına şimdiden kendimi kaptırdım bile: A Murder at the End of the World ve The Curse son haftalardaki iki saplantım oldu.
Şimdi sinemaya geri dönme zamanı: 23 Ocak Salı günü 96. Akademi Ödülleri’nin adayları açıklanacak ve 10 Mart’taki törene kadar gündemimizde Oscar filmleri olacak. Öte yandan Sinematek/Sinema Evi yeni programlarını duyurdu: Yılın ilk çeyreğine Chantal Akerman ve Marcello Mastroianni filmleri de eşlik edecek gibi.
Neler var bu sayıda?
🗳️ Gündem: Dünden bugüne Oscar kampanyaları, bu yılın olası sürprizleri
📺 Haftanın Dizisi: Nathan Fielder ve Benny Safdie’den The Curse
📝 İzleme Listesi: Sinemalarda, evde ve şehirde izlemek için 10 öneri
Emre
DuendeHer hafta müzik, sinema, eğlence ve sanat dünyasından söyleşiler, incelemeler, öneriler, podcast’ler ve keşif notları e-posta kutunda.
İyi olan değil, iyi kampanya yapan kazansın: Dünden bugüne Oscar kampanyaları
Geçmişte ödül sezonunun seyrini değiştiren Oscar kampanyalarını hatırlamak, 96. Akademi Ödülleri’nin olası sürprizlerini öngörmeye yarayabilir.

Akademi Ödülleri’nin yeri benim için hep başka oldu. 1998 yılında 11 Oscar ödülü kazandığı için izlediğim Titanic’i (1997, James Cameron) sinemaya olan ilgimin ve sevgimin dönüm noktası olarak kabul ettim. Sabahın 03.00’ünde uyanarak canlı olarak ilk kez 75. Akademi Ödülleri törenini izlediğimde, favorim Chicago’nun sürpriz bir şekilde ödüle uzanması aklımı başımdan aldı. 2003 yılındaki o sabahtan beri hiçbir Oscar törenini kaçırmadım; dahası adayların hatta kısa listelerin duyurulduğu günler başka bir şeye konsantre olamaz oldum. Oscar-takipçiliği, aday ve kazanan tahminleri, yarışta adı geçen her filmi izleme saplantısı benim için tüm yıla yayılan bir uğraşa dönüştü. Ödül sezonunu izlemeye ve Oscar-takipçiliğine başladığım ilk yıllarda kilit sorunun hep “iyi olan mı, sırası gelen mi kazanacak?” olduğunu düşünürdüm. 20 yıl sonra anladım ki, bambaşka bir anahtar var: Oscar kampanyaları. Bir filmin gösterime girdiği tarihin seçiminden oyuncularının katıldığı etkinliklere, SNL sunuculuklarından billboard reklamlarına her şey etkili, her şey önemli. Geçmişte ödül sezonunun seyrini değiştiren Oscar kampanyalarını hatırlamak da, 23 Ocak Salı günü açıklanacak 96. Akademi Ödülleri’nin olası sürpriz adayları öngörmeye yarayabilir.

Harvey Weinstein, Gwyneth Paltrow ve Shakespeare in Love ekibi | Kaynak: USA Today
Şeytanın mirası: Weinstein etkisi
Oscar kampanyalarının tarihi 1940’lara kadar uzansa da, benim yaşım da araştırmalarım da milliyetçiliğe oynayan western kampanyalarını ya da Margaret Avery (1985, The Color Purple) ya da Sally Kirkland (1987, Anna) gibi oyuncuların renkli kampanya yolculuklarını hatırlamaya yetmiyor. 1990’ların ikinci yarısından itibaren agresifleşmeye başlayan Oscar kampanyalarının mimarınınsa Hollywood’un gücünü kötüye kullanan, cinsel taciz ve tecavüz suçlusu Harvey Weinstein ve şirketleri Miramax ile Weinstein Company olduğunu söylemek gerek. Kişisel tarihimden hatırladığım ilk ve en büyük Oscar sürprizi, 71. Akademi Ödülleri'nde En İyi Film Oscar ödülünün Saving Private Ryan’a (1998, Steven Spielberg) değil, Shakespeare in Love’a (1998, John Madden) gitmesiydi. 12 yaşında bir izleyici olarak benim bile kulağıma gelmiş, Saving Private Ryan’ın tek iyi yanının ilk 15 dakikası olduğuna dair kötülemelerin Weinstein’ın kulaktan kulağa yaydığı bir söylem olduğunu çok sonra öğrenecektim.
Weinstein’ın Oscar kampanyaları ödül sezonunu ve endüstriyi öylesine domine ediyordu ki 2002 yılında 5 En İyi Film adayından üçü Miramax filmleri olmuş, içlerinden Chicago ödülü kazanmıştı. (Diğer ikisi The Hours (2002, Stephen Daldry) ve Gangs of New York (2006, Martin Scorsese)). Sonraki yıllarda The Dark Knight’ı alt eden The Reader (2008, Stephen Daldry), The Social Network’ü alt eden The King’s Speech (2010, Tom Hooper) ve sürpriz adaylıklar elde eden Extremely Loud & Incredibly Close (2011, Stephen Daldry) gibi filmlerin Oscar kampanyaları ile Nicole Kidman (The Hours), Penélope Cruz (Vicky Cristina Barcelona), Kate Winslet (The Reader), Christoph Waltz (Inglourious Basterds ve Django Unchained) ve Meryl Streep (The Iron Lady) gibi isimlerin kazandığı ödüllerin arkasında Weinstein kampanyalarının etkisi vardı.
Öte yandan Weinstein’ın agresif yöntemleri, ödül sezonu pazarlaması ve Oscar kampanyalarının düzenlenmesine ve kurallarla sınırlanmasını sağladı. Weinstein Gangs of New York’un yarıştığı ödül sezonunda Martin Scorsese’ye ilk Oscar ödülünü kazandırmayı öylesine saplantı hâline getirmişti ki West Side Story ve The Sound of Music gibi filmlerin Oscar ödüllü yönetmeni Robert Wise imzalı alıntıları kullanarak her yerde Martin Scorsese’nin En İyi Yönetmen Oscar ödülünü hak eden isim olduğuna dair reklamlar yayımlatmıştı. Wise’ın böyle bir demeci yoktu, alıntılar yalandı. Scorsese’nin Oscar’ını kazanması için dört yıl daha beklemesi gerekecek, Gangs of New York o yıl yarıştığı hiçbir kategoride kazanamayacaktı. Akademi’nin o yıl belirlediği kurallarla Akademi üyelerine doğrudan ulaşmak ve Akademi üyelerinin cümlelerini ve fikirlerini Oscar kampanyalarının bir parçası olarak kullanmak yasaklandı. 2014’e dek herhangi bir kural ihlali gündeme gelmedi: 86. Akademi Ödülleri’nin adayları açıklandığında, En İyi Özgün Şarkı kategorisindeki Alone Yet Not Alone’un ne olduğuna dair kimsenin fikri olmadığından, tüm gözler şarkı yazarı Bruce Broughton’a çevrildi. Broughton, yasak olmasına rağmen müzik branşındaki tüm Akademi üyelerine e-posta yoluyla ulaşmış ve şarkısını dinlemelerini sağlamıştı. Kurallara uyulmalıydı; şarkı diskalifiye edildi.

Melissa Leo’nun parasını kendi ödediği FYC (for your consideration) reklamı | Kaynak: Cinematic Passions
Consider: Melissa Leo
Yıllar içinde dağıtım şirketleri hem basılı ve görsel medyaya verdikleri reklamlarla hem türlü eğlence ve talk-show programına davet edilmesini sağladıkları oyuncu ve yönetmenleriyle hem de Akademi kurallarına uygun şekilde düzenlenen etkinlik ve özel gösterimlerle adeta filmleri değil, Oscar kampanyalarını yarıştırdı. Fakat kampanya yapan ve yapabilen sadece dağıtım ve yapım şirketleri değildi. Bazı oyuncular ipleri kendi ellerine almayı ve parasını kendileri ödedikleri reklamlarla kendi isimlerini ön plana çıkarmayı seçti. Orta yaşlı kadın oyuncuların Oscar kampanyalarında yeterince önemsenmediğinden endişelenen Melissa Leo’nun The Fighter (2010, David O. Russell) yılında yürüttüğü kampanya alay konusu olduğu kadar işe de yaradı: Melissa Leo, En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu ödülünün sahibi oldu. 2012’de benzer bir yolu deneyen Ann Dowd (Compliance) ne yazık ki binlerce dolar zarara uğradığını açıklayacak, üstelik aday dahi olamayacaktı.
Hiçbir kampanyaya ihtiyacı olmayan, farklı faktörler sayesinde kolayca aday olabilen oyuncuların varlığını da hafife almamak gerek. Meryl-Streep-etkisi denilebilecek, “diva” statüsündeki isimlerin kolayca adaylıklar elde edebildiği durumun son örnekleri Kathy Bates’in Richard Jewell (2019, Clint Eastwood), Judi Dench’in Belfast (2021, Kenneth Branagh) filmleriyle aldıkları adaylıklardı. Bir diğer grupsa yarışta adları geçmiyor olmasına rağmen filmlerinin ya da rol arkadaşlarının agresif kampanyaları sayesinde kendilerini aday listesinde bulanlar: Bu durumun yakın tarihteki örnekleri arasında Jacki Weaver (Silver Linings Playbook, 2012), Sally Hawkins (Blue Jasmine, 2013), Tom Hardy (The Revenant, 2015), Marina de Tavira (Roma, 2018) ve Lakeith Stanfield (Judas and the Black Messiah, 2020) sayılabilir.

Andrea Riseborough, To Leslie | Kaynak: IMDb
Andre Risebourough çetesi: Yeni moda gerilla kampanyalar
Oscar kampanyalarında yeni moda ise gerilla kampanyalar. Geçen yıl ödül sezonunda sadece şirketler tarafından kampanyası yapılmasına karar verilen bir avuç aynı film ve oyuncuların ödüllendirilmesinden rahatsız olan çok ünlü isimler kendi aralarında anlaşmışçasına sosyal medya hesaplarından tek bir adayı öne çıkarmaya, çoğunluğun izlemediği filminin özel gösterimlerine ev sahipliği yapmaya başladı. Gwyneth Paltrow’dan Kate Winslet’e, Charlize Theron’dan Edward Norton’a, Mia Farrow’dan Amy Adams’a birçok ünlü, To Leslie için “dev yürekli küçük film” dedi; Andrea Riseborough’nun filmdeki performansına övgüler düzmeye başladı. Sonuç olarak Andrea Riseborough, En İyi Kadın Oyuncu adayları arasında yer aldı.
Geç kalmanın avantajı.
Filmlerin gösterim tarihleri her daim stratejik kararlarla belirlenir. Miramax / Weinstein Company dağıtımındaki bazı filmlerin kampanya başarısının ardında da geç gösterim tarihleriyle yarışa son dakika dahil olmak yatıyordu. Bu birçok senaryoda başarısızlıkla sonuçlanabiliyor olsa da Quentin Tarantino ya da Martin Scorsese gibi yönetmenlerin filmleri söz konusu olduğunda birçok Oscar adaylığı getiriyordu. İki Oscar ödüllü Django Unchained (2012, Quentin Tarantino) ve Jonah Hill’in adaylığıyla şaşırtan The Wolf of Wall Street (2013, Martin Scorsese) geç kalmanın avantajından faydalanan filmlerden.
Yarışa geç dahil olmanın tek yolu geç gösterim tarihleri değil. Özellikle teknik kategorilerde, açıklanan kısa listelerde yer alan, adını çok duyuramamış filmler ve işçilikler son dakikada ödül sezonu konuşmalarının bir parçası olabiliyor. Ad Astra, Drive, 13 Hours gibi filmlerin aldığı tek En İyi Ses adaylıkları, makyaj kategorilerinde sürpriz şekilde yer alan Norbit, Bad Grandpa, The 100-Year-Old Man Who Climbed Out the Window and Disappeared gibi filmler ya da alanında tanınmış isimlerin kamera arkasında yer aldığı sonradan öğrenilen filmler sürpriz adaylıkla elde edebiliyor.

America Ferrara, Barbie | Kaynak: IMDb
96. Akademi Ödülleri ve olası sürpriz adaylar
23 Ocak Salı günü açıklanacak 96. Akademi Ödülleri aday listesinde, 2023-2024 ödül sezonu boyunca süren kampanyalar ve geçmiş örnekler dikkate alındığında şu sürprizler karşımıza çıkabilir:
- Geçen yıl Andrea Riseborough için yürütülen gerilla kampanyanın bir benzeri, oylama döneminde endüstrinin önde gelen isimleri tarafından Ava DuVernay’ın Origin filmi için yürütüldü. Henüz belli başlı hiçbir ödül töreninde adı anılmayan Origin, En İyi Film ve En İyi Uyarlama Senaryo kategorilerinde aday olabilir.
- Saltburn (yön. Emerald Fennell) ve The Iron Claw (yön. Sean Durkin) geç gösterim tarihlerinin sonrasında haftalardır gündemde. Saltburn En İyi Erkek Oyuncu (Barry Keoghan), En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu (Jacob Elordi), En İyi Prodüksiyon Tasarımı ve En İyi Özgün Müzik kategorilerinde, The Iron Claw ise En İyi Erkek Oyuncu (Zac Efron), En İyi Özgün Senaryo kategorilerinde sürpriz yapabilir.
- American Ferrara (Barbie), Matt Damon (Oppenheimer) ve Dominic Sessa (The Holdovers) iyi bir sezon geçiren ve güçlü Oscar kampanyaları yürüten filmlerinin rüzgarıyla aday listesinde yer alabilir.
- Penélope Cruz, güçlü bir kampanya yürütülmese de isminin gücünü kullanarak Ferrari filmiyle En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu kategorisine sızabilir.
- Görüntü yönetmeni Edward Lachman’ın işçiliğiyle El Conde, besteci Michael Giachhino’nun müzikleriyle Society of the Snow teknik kategorilerde belirebilir.
- Makyaj kısa listesinde yer alarak herkesin adını arattığı film Last Voyage of the Demeter aday olabilir.
- David Fincher’ın The Killer filmi sadece En İyi Ses kategorisinde aday gösterilen o film olabilir.
Lanet olası ayrıcalıklarımız: The Curse
A24 yapımı mini-dizi The Curse, sömürgecilik ve soylulaştırma kavramlarını ele alan, rahatsız edici bir kara komedi.

Dizi: The Curse
Yaratıcılar: Nathan Fielder ve Benny Safdie
Süre: 10 bölüm, toplam 591 dakika
Yapım yılı: 2023
Kanadalı komedyen, oyuncu, yazar, yönetmen ve yapımcı Nathan Fielder’ın tanınmasını sağlayan iki televizyon yapımı Nathan for You ve The Rehearsal ile ilgili yazılarda iki alt-tür tanımlaması dikkatimi çekiyor: docu-reality ve cringe-comedy. İki yapımı da henüz izlemediğim için bunlarla tam olarak ne ifade edilmek istendiğini anlayamıyorum ama bir fikrim var. Öte yandan çok sevdiğim How to with John Wilson’ın da yaratıcılarından olan Fielder’ın yeni işini yapım aşamasındaki haberlerini duyduğumdan beri merakla bekliyorum. The Curse, Nathan Fielder ve Safdie Kardeşler’in yarısı Benny Safdie’nin ortak projesi. Başrolde ise onlara neslimizin en yetenekli oyuncularından Emma Stone eşlik ediyor. The Curse’ün 10 bölümünü birkaç gün içinde tükettikten sonra, docu-reality ve cringe-comedy ile ne ifade edilmek istendiğini çok iyi anlıyorum. Mini-dizi, başkası adına utanma duygusunu zirvede yaşatırken tuhaf bir şekilde bu duyguya bağımlılık yaratıyor. Her bölüm rahatsız edici ve sinir bozucu olaylarla dolu. Ellerimi sık sık şaşkınlığımdan ağzıma, utancımdan yüzüme götürürken buluyorum kendimi. Bunun yanı sıra, gündelik yaşamım ve alışkanlıklarımla doğrudan ya da dolaylı yoldan beslediğim bir ayrıcalıklılar fanusunun yanlışlarını, etik dışılığını ve sahteliğini yüzüme vurarak kendimi sorgulamama yol açıyor. Çünkü The Curse, kendini çok iyi ve çok doğru sanan iki insanın aslında ne kadar kötü ve yanlış, mutlu ve tozpembe evliliklerinin aslında ne kadar mutsuz ve karanlık olduğunu anlatıyor.

The Curse | Kaynak: IMDb
Whitney ve Asher Siegel, kendilerini sürdürülebilir yaşama adamış bir çift. Kendini bir mimardan çok sanatçı olarak tanımlayan Whitney (Emma Stone), ideal enerji tasarrufu sağlayan pasif evler yapmayı kendine görev edinmiş. Bir kumarhanedeki işinden yeni ayrılmış eşi Asher (Nathan Fielder) ile New Mexico eyaletindeki, Española adlı kasabadaki birçok konut ve işletmeyi satın alarak bölgeyi iyi yönde dönüştürmeye karar veriyorlar. Hatta yanlarına yapımcı-yönetmen dostları Dougie’yi (Benny Safdie) alarak tüm bu dönüşüm sürecini belgelemeyi ve bir reality-show formatında bir televizyona satmayı da başarıyorlar. Whitney ve Asher bu dönüşüm sürecinde daima yerli halka (hem kasabanın komşusundaki özerk Amerikan yerlisi bölgenin halkına hem de Española nüfusunun çoğunluğunu oluşturan Latin Amerikalı halka) fayda sağlamayı, onlara yeni iş imkanları sağlamayı, sanatlarını ve zanaatlarını tanıtmayı amaçladıklarını, onları yerlerinden etmek gibi bir amaçları olmadıklarını ve bölgeye yeni gelecek kişilerle uyum içinde yaşamalarını arzuladıklarını söylüyor, dahası buna olağanüstü derecede inanıyorlar. Oysa henüz ilk sahneden itibaren yerli halka ne kadar üstten baktıklarını, sahip oldukları ayrıcalıkların hiç farkında olmadıklarını ve her fırsatta herkesi (birbirleri dahil) sömürdüklerini görüyoruz. Española, dünyanın tüm büyük kentlerinde örneklerini gördüğümüz soylulaştırma projelerinin, yardımseverlik süsü verilmiş vicdan rahatlama sömürülerinin bir sembolüne dönüşüyor.
Mini-dizi, adını sözde lanetten alıyor: Asher bir süpermarket otoparkında içecek satan küçük bir kıza kameralar önünde kendini iyi göstermek için 100$ uzatıyor ve kayıt bitince parayı geri istiyor. Küçük kız da ona “Seni lanetliyorum!” diyor. Asher ve Whitney’nin bu lanete inanmayı seçmesinin altında dahi sınıfsal ve etnik önyargılar yatıyor. Lanetten kurtulmak için dizi boyunca küçük kız ve ailesine yapmadıkları iyiliği (!) bırakmıyor ama tüm hamlelerinde önce ve sadece kendilerini düşünüyorlar. Her hareketlerinin kökünde, yarattıkları televizyon şovunun ve görev edindikleri dönüşüm projesinin arkasında, sorunlu bir beyaz-kurtarıcı kompleksi var. Sözde lanetin çiftin kötülüklerini ve komplekslerini fark etmelerini sağlayacağını düşünüyor, yanılıyoruz. Laneti bozmak için, yardımseverlik süsü verdikleri bencilliklerin ve vicdan rahatlatıcı rüşvetlerin dozunu arttırıyorlar. Biz onlar adına utanıyoruz, onlar hiçbir şeyin farkına varmıyorlar. Öte yandan her şeyin kayda alındığı bir şovun yapım aşaması (manipülatif Dougie’nin de katkılarıyla) evliliklerindeki ve ilişkilerindeki sorunları, birbirlerine karşı olan tutumlarını görünür kılınca bir anlamda kendi lanetlerini kendileri yaratıyorlar. Sürprizi bozmamak adına sadece tersine-deus-ex-machina diyebileceğim final bölümünde gördüğümüz de bir anlamda bu lanetin gerçekleşmesi oluyor.

The Curse | Kaynak: IMDb
Nathan Fielder’ın cringe-comedy ile beslediği The Curse, biçimsel olarak Safdieler’in sinemasından izler taşıyor. Good Time ve Uncut Gems ile gergin, rahatsız edici, yüksek tempolu ve geveze bir sinema dilini izlenebilir kılmış ikilinin Benny Safdie’sinin diziye bu dili enjekte ettiğini görebiliyoruz. Söz konusu filmlerin de müziklerinde imzası bulunan Daniel Lopatin’ın müzikleri de bunun en değerli parçalarından. Emma Stone’un parladığı oyuncu kadrosunda, dizinin en iyi yazılmış yan karakteri olan yerli sanatçı Cara’yı canlandıran Nizhonniya Luxi Austin’a ise özellikle dikkat etmeni öneririm. Şimdilik bir mini-dizi olarak planlanan The Curse’ün son bölümü 14 Ocak’ta yayınlandı.
Nerede izleyebilirsin? ABD’de Paramount+ platformunda yayınlanan The Curse, Türkiye’de tüm bölümleriyle bluTV’de yayında.
Benzer işler:
- The Last Black Man in San Francisco (2019, Joe Talbot)
- Vivarium (2019, Lorcan Finnegan)
Paribu destekleriyle: Noise_Media Art

Kültür sanat alanında sorumluluk alan ve değerli iş birlikleri kurmaya devam eden Paribu, Türkiye’nin ilk yeni medya sanatı fuarı Noise_Media Art’ın destekçisi oldu.
Nedir? Dominique Moulon’un baş küratörlüğünde; Arda Yalkın’ın yaratıcı direktörlüğünü, Hande Şekerciler’in ise sanat direktörlüğünü üstlendiği Noise_Media Art, 18-21 Ocak tarihlerinde medya sanatı alanında faaliyet gösteren uluslararası ve ulusal galerileri, İstanbullu sanatseverlerle buluşturuyor.
Neler oluyor? OI_Media Art, OI_Music, OI_Talks, OI_Emerge ve OI_Education gibi başlıklar sahiplenen fuarda Paribu, birbirinden değerli isimlerin yer aldığı konuşma programı OI_Talks’un ana destekçisi oldu.
Paribu’nun destekleriyle hazırlanan OI_Talks’ta; fuara katkı sunan sanatçılar ve küratörler ile Türkiye’den önemli sanat profesyonellerinin yer aldığı konuşmalar ve paneller düzenleniyor. Ayrıca, Paribu’nun çağdaş sanat koleksiyonu Paribu Art Memory’den seçili dijital eserler de fuar boyunca Kadıköy Kent Müzesi’nde ziyaretçilerle buluşacak.
Gelecekte: Türkiye'de bir ilk olan, dünyada ise sayılı örnekler arasında yer alan yeni medya sanatı fuarı Noise_Media Art’ın destekçisi olarak kültür sanat alanında yeni bir iş birliğine daha imza atan Paribu, ilerleyen dönemlerde de bu iş birliklerini zenginleştirerek sürdürmeyi planlıyor.
Ördeklerin göçünden sarayın gözdesine, karganın uykusundan sararmış yapraklara; bu hafta sinemalarda, evde ve şehirde izleyebileceğin birçok seçenek var.
• Evde:

Fallen Leaves | Kaynak: MUBI
- Fallen Leaves / Kuolleet lehdet (2023, Aki Kaurismäki) 19 Ocak’ta MUBI’de,
- Cristóbal Balenciaga (2024, Aitor Arregi, Jon Garaño ve Jose Mari Goenaga) 19 Ocak’ta Disney+’ta,
- Wrong (2012, Quentin Dupieux) 21 Ocak’ta MUBI’de,
- The Favourite (2018, Yorgos Lanthimos) 23 Ocak’ta Netflix’te,
- Kavşak (2010, Selim Demirdelen) 24 Ocak’ta MUBI’de yayınlanıyor.
• Şehirde:

Karganın Uykusu | Kaynak: İstanbul Modern Sinema
- Karganın Uykusu (2023, Tunahan Kurt), İstanbul Modern Sinema’nın Biz de Varız! seçkisi kapsamında, 21 Ocak Pazar saat 13.00’te İstanbul Modern’de gösteriliyor.
- Il Grido (1957, Michelangelo Antonioni), Il Cinema Ritrovato İstanbul’da gösterimleri kapsamında, 21 Ocak Pazar saat 15.30’da Sinematek/Sinema Evi’nde gösteriliyor.
- Tavuri (2023, Derviş Zaim), İstanbul Modern Sinema’nın Biz de Varız! seçkisi kapsamında, 25 Ocak Perşembe saat 15.30’da İstanbul Modern’de gösteriliyor.
• Bu arada:
Eğer popüler olanları, en çok konuşulanları kaçırmak istemiyorsan:

Mean Girls | Kaynak: IMDb
- 5-11 Ocak haftasında en çok izlenen film Türkiye’de (330.198 seyirci) Rafadan Tayfa 4: Hayrimatör (2023, İsmail Fidan), ABD’de (17.589.553$ hasılat) Wonka (2023, Paul King),
- 12-14 Ocak hafta sonunda en çok izlenen film Türkiye’de (441.251 seyirci) Kolpaçino 4 4’lük (2024, Kamil Çetin), ABD’de (28.635.307$ hasılat) Mean Girls (2024, Samantha Jayne ve Arturo Perez Jr.),
- 17 Ocak itibarıyla haftanın en popüler yapımı hem IMDb hem de Letterboxd’a göre Saltburn (2023, Emerald Fennell) oldu.
- Kolpaçino 4 4’lük, Rafadan Tayfa 4: Hayrimatör ve Wonka ülkemizde halen gösterimde.






