Haftanın Dizisi
Festival Günlüğü
İzleme Listesi
BUGÜNKÜ DESTEKÇİMİZ
Arşivden

🫎 Baby Reindeer, Festival günlükleri

Mini-dizi "Baby Reindeer" hakkında bir inceleme, 43. İstanbul Film Festivali’nin farklı bölümlerinden notlar.
26 Nisan - Turkcell - Duende
Turkcell ile birlikte

Nice yaşlara: Türkiye’nin Turkcell’i 30 yaşında

Herkesi birbirine bağlamaktan her şeyi birbirine bağlamaya doğru yol kateden koskoca 30 yıl, Turkcell için geride kaldı. Türkiye’nin Turkcell’i 30’uncu yaşını kutluyor.

Daha fazlasını öğren →

Baby Reindeer | Kaynak: Netflix

Baby Reindeer | Kaynak: Netflix

Merhaba. 43. İstanbul Film Festivali’nde sona yaklaşıyoruz. Fakat festival ruhu şehri terk etmiyor: 2-5 Mayıs tarihleri arasında Goethe-Institut’un KINO 2024 seçkisiyle Almanya’dan güncel yapımlar Sinematek/Sinema Evi’nde, İstanbul Modern Sinema’nın Gelecek Kısa seçkisiyle Türkiye’den kısa filmler İstanbul Modern’de gösterilecek. 

Her prömiyerin ardından okuyacağımız yorumlar için heyecanlancağımız Cannes Film Festivali ve Ankara’da takip edeceğimiz Uçan Süpürge Kadın Filmleri Festivali de yaklaşan Mayıs'ı iple çekmemizin sebepleri arasında.

Neler var bu sayıda?
📺 Haftanın Dizisi: Richard Gadd’dan Baby Reindeer
🌷 Festival Günlüğü: 43. İstanbul Film Festivali’nden notlar
📝 İzleme Listesi: Sinemalarda, evde ve şehirde izlemek için 10 öneri
🗄️ Arşivden: Afire oyuncularıyla söyleşi

Emre

Duende

Duende

Her hafta müzik, sinema, eğlence ve sanat dünyasından söyleşiler, incelemeler, öneriler, podcast’ler ve keşif notları e-posta kutunda.

Haftanın Dizisi

Görünmezliğin dipsiz çukurunda: Baby Reindeer

Baby Reindeer’ın karakterleri kendilerine verilen sınırların ötesinde yaşayıp çekilmiyor, aksine bambaşka insanlık hâllerinin çeşitlemelerini sunan modern bir trajedinin kahramanları olarak karşımıza çıkıyorlar

Görünmezliğin dipsiz çukurunda: Baby Reindeer

Dijital platformlarda dizi izlemek artık gündelik hayatımızdan bir süreliğine uzaklaştığımız ve “içerik” diyebileceğimiz bir kültürel ürünü tükettiğimiz bir çeşit alışveriş süreci olarak işliyor. Çoğu zaman birbirine benzer, sınırları belli ve bizi sadece izlediğimiz anda ilgilendiren, arkasında herhangi bir soru işareti bırakmayan dizi ve filmlere rastlıyoruz. Bunlar artık yetişemeyeceğimiz bir hızla üretiliyor ve önemli bir kısmı da yarıda bırakılmış şekilde platformun bir köşesinde duruyor. 

Netflix’in yeni dizisi Baby Reindeer da platformdaki katalogların arasına eklendi. Ancak dizi ne hızlı tüketilmeye ne de hızlı unutulmaya oynuyor.

Donny adlı başarısız bir komedyenin hikayesini merkeze alan mini-dizi, "kara mizah" kategorisi altında listelenmiş. Ancak yorucu bir günün akşamında koltuğa yerleşip biraz gülerek vakit geçirmek isteyenler için "kara" kısımlarının, "mizah" kısmına göre çok ağır bastığını söylemek gerek.

Bir polis merkezinde altı aydır bir kadın tarafından ısrarlı şekilde taciz edildiğini söyleyen bir karakterin sahnesiyle açılıyor dizi. Polis daha sonra film boyunca izleyenlerin de sürekli tekrarladığı o soruyu soruyor: “Neden bu zamana kadar şikayet etmedin ki?” 

Cevaba ulaşmak için her bölümde Donny'nin hikayesinde biraz daha derine iniyoruz. Donny, Londra’ya ünlü bir komedyen olma hayaliyle taşınan ancak hayatın kendisini getirdiği noktada pis bir bar çevresine uyum sağlamak zorunda kalan, eski sevgilisinin annesiyle birlikte yaşayan neredeyse görünmez bir karakter. 

Bir gün bara giren tuhaf bir kadının ağladığını görünce ona acıyıp bir bardak çay ikram etmesiyle her şey değişiyor. Ünlü bir avukat olduğuyla ilgili kulağa pek de gerçekçi gelmeyen hikayeler anlatan Martha her gün bara gelmeye başlıyor, kendisine ikram edilen diyet kolayla günü geçiriyor ve dahası Donny’i her gün e-posta yağmuruna tutmaya başlıyor.

Kaynak: Netflix

Martha her anlamıyla aykırı bir karakter, tuhaflığı da buradan geliyor. Bu tuhaflığı yüzünden daha ilk sahneden açıkça yalan olduğunu anladığımız hikayelerle bu aykırılığını örtmeye çalıştığı alternatif bir gerçeklik yaratıyor kendine. Her türlü davranışından, iki uç arasında salındığını ve nihayetinde tuhaflığına yenildiğini görüyoruz. Taciz maillerinin sonundaki “Iphon ile gönderildi” yalanında bile dışlanmışlığın telafisi olan acınası bir çaba var. Bu küçük detayın bile karakter derinliği konusunda oldukça etkili olduğunu düşünüyorum. 

Martha’nın ısrarlı tacizinden itibaren hikaye giderek derinleşiyor. Martha'nın bar ziyaretleri ve maillerle başlayan ısrarlı takibi Facebook mesajları ve Donny’nin korumak zorunda olduğu son alanı evine kadar sürüyor ve şiddete varan bir noktaya evriliyor. Donny daha sonra Martha’nın tacizden hüküm giymiş bir tacizci olduğunu keşfediyor ve hayatında geri dönülmesi oldukça zor bir karmaşanın ortasında buluyor kendini. Tam da burada Donny’nin ünlü bir komedyen olmaya giderken düştüğü bu çukurun arkasındaki hikayeye inmeye başlıyoruz. 

Dizi aslında ikiye ayrılıyor. İlk bölümde karakterlerin eylemlerindeki boşlukları anlamlandırmakta zorlanıyor, boşlukları farklı spekülasyonlarla doldurmaya çalışıyoruz. Martha’nın gelgitleri, karakterin pek de anlamlandıramadığımız zaafları ve çıkışları bize bazı çatlakların olduğunu gösterse de, hikayedeki boşlukların rahatsız ediciliği bizi bir sonraki parçayı görmek için sabırsızlandırıyor. Daha sonra aynı çelişkiyi karakterin kendisinin de yaşadığını ve izleyicinin tanıklık ettiği bu boşlukların aslında hikayenin kendisi olduğunu anlıyoruz.

Donny, ilk üç bölümde bir kurban ancak kendisi de pek parlak bir durumda değil. Gösterileri rahatsız edici derecede kötü, sahte kimlik oluşturarak trans bir kadınla bir ilişkiye başlıyor, ama aynı zamanda onunla görünmekten de çekiniyor. Martha’nın tacizine verdiği karşılıklar ya belli belirsiz ya da beceriksizce. Dizinin dönüm noktası da burası. 

Parçalara ayrılan bir karakter

İlk üç bölümde karakterlerin motivasyonları konusunda boşluklar bırakılan hikayede, dördüncü bölümden sonra retrospektif bir anlatıyla oldukça güçlü biçimde boşluklar dolmaya başlıyor. Donny’nin Martha gibi toplumdan dışlanmış ve çabukça uzaklaştırılabilecek bir tacizcinin değil, Londra’da kültür-sanat dünyasının önde gelen isimlerinden bir senaristin kurbanı olduğunu anlıyoruz. Aslında bizim ilk üç bölümde gördüğümüz Donny, yaşadığı istismarın ardından kendinden nefret eden, özgüvenini tamamen kaybeden, neredeyse hayata karşı savunmasız kalan ve geçmişin ağır yüküyle yüzleşememiş bir karakter.

Kaynak: Netflix

Hikayenin devamında Donny’nin farkedilme arzusunun nasıl bir zaafa ve felakete dönüştüğünü anlıyoruz. Aslında Donny yaşadığı istismarın ardından kişiliği parçalara ayrılan bir karakter. Bir yandan barın maskülen ortamına ayak uydurmak istediği için heteronormatif şakalar yapıyor, diğer yandan sahte kimlikle trans bir kadınla birlikte olmak istiyor, ailesi karşısında güçsüz ve Martha karşısında da tüm bu farklı kimliklerinin karışımı olarak muğlak bir tavır sergiliyor. Uğradığı istismarın ardından içine düştüğü bütün bu farklı kimliklerde her şeyi eline yüzüne bulaştırıyor. Hepsi bir türlü yüzleşemediği korkunç bir istismarın çıktısı olarak beliriyor. 

Donny’nin kendi çelişkileri ve kişiliğindeki bölünmelerle yüzleşmesine sebep olan soru ise neden üzerinde çok daha yıkıcı bir etkisi olan ünlü televizyon yazarını değil de, kendi hayatını da mahvetmiş, içten içe acıdığı ve bir anlamda ihtiyaç duyduğu Martha’yı polise ihbar ettiği sorusu. Burada Martha, Donny’nin yüzleşmekten kaçtığı esas nedeni kaşıyan bir figür olarak beliriyor. 

Donny’nin fark edilme, tanınma yolunda uğradığı hasarla darmadağın olan ve parçalara ayrılan kimliği, Martha’nın ısrarlı tacizlerinin ardından rahatsız edici biçimde de olsa yeniden biraraya geliyor. Richard Gadd’ın anlatıyı geriye doğru kurma ve nedensellik zincirini sunma biçimi de bu çıkarımı destekliyor. Dizinin çeşitli bölümlerinde de Martha’ya suçlulukla karışık bir ilgi duyduğunu, bazen Martha kaybolunca bu ilgi yokluğunun da rahatsız edici bir boşluğa sebebiyet verdiğini görebiliyoruz. Nitekim Donny de bütün hikayenin düğüm noktasında şunları söylüyor: “Martha görünmek istediğim gibi beni gördü.”

Kaynak: Netflix

Donny’nin Martha’ya dair ikircikli tutumunda, henüz dile getirilemeyen bir yaranın ara sıra göründüğü boşluklar olduğunu fark ediyoruz. Nurdan Gürbilek, Mağdurun Dili’nde şöyle der:

“İnsanın bakışa aynı anda hem muhtaç hem de maruz kalıyor olması, hepimizin kendini şu ya da bu ölçüde içinde bulduğu bu çatışma, mağdurun yazgısında tam anlamıyla bir yaraya dönüşmüştür.”

Martha karakteri de Donny’nin yaraları üzerine bir "cevap" olarak beliriyor. Fark edilmek yolunda çıktığı yolculuğu sırasında cinsel istismara uğrayıp yüzleşemediği geçmişini saklamak için görünmezleşen Donny, Martha’nın hayatına girmesiyle yeniden görünür olduğunu hissediyor. Martha da onu gerçekten görüyor, daha ikinci bölümde “Birisi seni yaraladı” diyor. Hatta bunun bir erkek olduğunu bile fark ediyor. 

Dizinin en güçlü yanı karakterin zaaflarını açıkça görüp onun körlüğüne kızmak üzere olduğumuz her defasında, hikayeyi derinleştirip nedenlerini göstererek izleyiciyi yanıltması. Donny’ye kızıyoruz ancak hikayenin her yeni durağında onu anlıyoruz da. Burada sadece empati duygusu hâkim değil, insanın savrulmaları ve iradesiyle sürüklenebileceği koşullara dair ikna edici bir resim de sunuluyor. Failin açık bir şekilde işaret edilmesi de bu sunumda etkili bana kalırsa. 

İnsanlık hâllerinin çeşitlemeleri

Tüm bunların yanında dizi edilgen bir kurban portresi sunmuyor. Donny kendisini istismara götüren koşulların yanı sıra kendisiyle de sarsıcı bir hesaplaşmaya giriyor. Her ne kadar hikayenin bir bölümünde bu yüzleşmeden kaçmak için daha da fazla savrulduğunu görsek de Martha’nın hayatına girişi bir anlamda ertelediği mücadelenin yeniden başlamasını sağlıyor. Donny başkasına yönelttiği acıma duygusuna kendini kaptırıyor. 

Dizinin en etkileyici bölümlerinden biri ise onu istismar eden senaristle yeniden karşılaştığı sahne. Orada bir yüzleşme beklerken, Donny’nin Martha’ya olduğu gibi cüretkarca davranamadığına, hikayenin en başındaki fark edilme ve başarılı olma arzusunun tekrar sahneye girdiğine ve kurbanın fail karşısındaki çaresizliğine şahit oluyoruz. Bu açıdan beklediğimiz, yaşanması gerektiğini düşündüğümüz bir son yerine, istismar ve iktidar karşısında zayıf düşmüş insanın, ürkütücü derecede tanıdık çaresizliğini görüyoruz. 

Ayrıca tuhaf ve rahatsız edici bir karakter olarak sahneye giren Martha’yı bu hâle getiren hikayeyi merak ederek bitiriyoruz diziyi. Baby Reindeer’ın karakterleri kendilerine verilen sınırların ötesinde yaşayıp çekilmiyor, aksine bambaşka insanlık hâllerinin çeşitlemelerini sunan modern bir trajedinin kahramanları olarak karşımıza çıkıyorlar.

Son olarak bu mini-dizinin gerçek bir hikayeye dayanması sarsıcılığını artırmak için fazlaca dile getiriliyor ancak, bir dış faktör olarak buna pek de gerek olduğunu düşünmüyorum. Richard Gadd da son röportajlarından birinde gerçek kahramanların peşine düşülmemesi gerektiğini söylüyor. Hâlihazırda dizi, dayandığı gerçek hikayenin ötesinde, katmanlı bir evreni kendi başına sunuyor.

Hikâyeyi paylaşmak için:
Festival Günlüğü

43. İstanbul Film Festivali: Festival Günlüğü #2

Pet Shop Days’den Crossing’e, Dying’den Dahomey’e festivalden izlenimler.

43. İstanbul Film Festivali: Festival Günlüğü #2

Uluslararası Yarışma’dan

Festivalin sona ermesine üç gün kaldı ve Uluslararası Yarışma’ya Ulusal Yarışma kadar vakit ayıramamışım gibi görünüyor. 

Yarışmadan izlediğim üç film arasındaki favorim Pet Shop Days oldu. Julian Schnabel’in oğlu Olmo Schnabel’in ilk filminde Martin Scorsese ve Michel Franco gibi yapımcıları, yan rollerdeki Maribel Verdu ve Peter Sarsgaard gibi oyuncuları yanına almayı başarmış olması nedeniyle nepotizm önyargısıyla izlemeye başladığım film bana çok sevdiğim Gregg Araki ve Safdie Kardeşler’in sinemasını (ya da festivalin tanıtım metninin işaret ettiği gibi Andy Warhol ve Larry Clark’ın biçimini) anımsattı. 90’ların kayıp gençlik hikayelerini günümüze taşıyan bu New York filmi, ahlakı her açıdan sorgulatan olay örgüsü, kuir villain’ı, ışıltılı estetiği ve düşmeyen temposuyla beni kendine çekti. 

Aksine, sipariş üzerine Yunan Tuhaf Dalgası filmi çekmeye çabalamış gibi görünen ve bulduğu iyi fikri (günlerin karışık bir sırayla yaşandığı alternatif gerçeklik) kafa karıştırıcı bir şekilde uygulayarak heba etmiş Embryo Larva Butterfly ve 90’ların Ukrayna’sında geçen büyüme hikayesi Forever-Forever çok sevmek istememe rağmen benim için çalışmadı.

Pet Shop Days | Kaynak: İKSV

Belgesel Kuşağı

Festivalin Belgesel Kuşağı, her yıl birbirinden ilginç konularda ufkumu genişleten bir bölüm. Bu sefer bu bölümden ne yazık ki sadece iki film izlemeye fırsatım oldu.

Berlinale’nin büyük ödülü Altın Ayı’ya layık görülen Mati Diop imzalı Dahomey, Afrika’daki Dahomey Krallığı’ndan Fransa’ya kaçırılmış 26 eserin ülkesi Benin’e iade sürecini bana Deniz Tortum’un sinema dilini anımsatan bir biçimde belgeliyor. Bu gelişmenin olumlu ya da olumsuz olduğunu, bu politik hamlenin Benin hükümetinin “Batı’yı” şirin gösterme çabası mı yoksa milliyetçi bir zafer mi olduğunu tartışan ikinci yarısı bir anlamda filmi ve aldığı ödülü de tartışmaya açıyor aslında: Bu ödül Afrika’nın bir zaferi mi yoksa “Batılıların” kendini iyi hissetme çabası mı? 

İzlediğim diğer belgesel ise Wim Wenders’tan yeni bir sanatçı güzellemesi: Bugüne dek Buena Vista Social Club (1999), Pina (2011) ve The Salt of the Earth (2014) ile müzik, dans ve fotoğraf gibi sanat alanlarında kusursuz belgesel filmler çeken Wenders’ın Anselm’i, büyük ölçekli eserleriyle olduğu kadar tartışma yaratan fikirleri ve söylemleriyle de tanınan sanatçı Anselm Kiefer’in yaşamına odaklanıyor. Kiefer’in eşsiz tekniğine tanıklık ettiren, adeta zihninin içine sokan ve onun Fransa’da kurduğu sanat mabedinden haberdar eden Anselm, sanatçının geçmişi ve bugününün ayrılamayacağı mesajını veren kurmaca parçalarıyla da kusursuzlaşıyor. 

Dahomey | Kaynak: İKSV

Nerdesin aşkım?

Ülkeyi sarmalamış homofobi ve transfobiye rağmen varlığını sürdüren, festivalin LGBTİ+ filmlere ayrılmış bölümü Nerdesin aşkım? bu yıl Berlinale’den Teddy Ödülü ile dönmüş (fakat izleme fırsatı bulamadığım) All Shall Be Well dahil dört filmden oluşuyordu. 

Yunanistan’dan Zacharias Mavroeidis imzalı The Summer with Carmen / To Kalokairi Tis Karmen, Ege kıyılarındaki bir plajda birkaç yaz önce yaşadıklarını senaryolaştırma hayali kuran iki arkadaşın hikayesi. Film-içinde-film tekniğini çok iyi kullanan, mizahını biçimine yansıtan, sadece esas karakterlerine değil yan karakterlerine de önem veren, üstelik son derece seksi ve eğlenceli bir yaz filmi bu. 

Britanya’dan Sally El Hosaini ve James Krishna Floyd’un filmi Unicorns ise İngiltere’de Pakistan asıllı muhafazakar bir aileden gelen drag queen ile biseksüelliğini yeni keşfeden genç, bekar bir babanın kısık ateşte pişen aşkını anlatıyor. Benzer teması nedeniyle aklıma gelen, geçen yıl izlediğim Femme’in yükselttiği çıtaya ulaşamasa da temsiliyet açısından değerli bir film.

The Summer with Carmen | Kaynak: İKSV

Levan Akin imzalı Crossing bu bölümde değil, Galalar bölümünde yer alsa da LGBTİ+’nin T’sini anlatan bir yol ve arayış hikayesi olarak karşımıza çıktı. And Then We Danced... filmiyle Gürcistan’daki ataerkil düzene başkaldıran ve homofobiye karşı duran yönetmenin bu ikinci filminin büyük çoğunluğu İstanbul’da geçiyor ve çekimleri de İstanbul’da yapılmış. Filmini Türkçe ve Gürcüceye aşina olmayan izleyici için “Türkçe ve Gürcüce cinsiyetsiz dillerdir. Üçüncü tekil şahıs için cinsiyet gözetmeksizin 'o' zamiri kullanılır” notuyla başlatmayı seçen yönetmenin gözlüğü İstanbul’u biraz tozpembe, olduğundan biraz fazla iyimser, hoşgörülü ve güvenli gösteriyor açıkçası. 

Kardeşinin ölümünün ardından trans yeğenini aramak için İstanbul’a gelen orta yaşlı kadın ve ona yardımcı olmak için peşine takılan genç erkek, dilini doğru düzgün bilmedikleri bu kentte tam olarak rastlamaları gereken insanlara rastlıyor, tam olarak tanık olmaları gereken şeylere tanıklık ediyor ve kendilerini tam olarak içine girmeleri gereken komünitenin içinde buluyorlar. Levan Akin’in masalsı dili ve İstanbul’u iyi seçilmiş şarkılarla bir müzik klibine dönüştüren görüntüleri, tüm inandırıcılıktan uzak iyimserliğine rağmen izlemesi keyifli ve göz dolduran bir film.

Ve diğerleri...

Berlinale’den En İyi Senaryo ödülüyle dönen, Matthias Glasner imzalı Dying / Sterben, üç saati aşkın süresine rağmen akıp giden, episodik bir aile draması. Ölüm döşeğinde bir baba, ölüme en az onun kadar yaklaşmış bir anne, orkestrasıyla Ölmek adlı bir eser üzerinde çalışan bir oğul ve ölümü seçmemek için kendini içkiye vermiş bir kız... 

Filmdeki dört karakterin yaşadığı yüzleşmeler, ikilemler ve (olmayan) duygularıyla olan içsel savaşları izleyiciyi de kendi yaşamı ve duygularıyla yüzleşmeye itiyor. Dört bir yana işlemiş ölüm temasıysa ağırlığını her an hissettiriyor. Berlin Filarmoni Orkestrası’nın etkileyici salonunda çekilmiş konser sahneleri ve Bergman’ın Autumn Sonata’sını hatırlatan anne-oğul yüzleşmesi, filmin doruk noktalarından.

Dying | Kaynak: İKSV

Dün IndieWire’da “How to Get Young Audiences in Theaters? Show Old Movies” (Genç seyirciyi sinema salonlarına nasıl mı çekersiniz? Eski filmler gösterin!) başlıklı bir yazı okudum. Film festivalleri de sadece sinemanın güncelini yakalamak demek değil, olmamalı. Filmlere fiziksel olarak sahip olmanın tarihe karıştığı günümüzde dilediğimiz zaman erişmesi zor olan klasikleri ya da eski hazineleri, üstelik çoğu zaman restore kopyalarından izlemenin de önemli bir yolu film festivalleri. 

Geçen yıllarda İstanbul Film Festivali sayesinde The Godfather, Barry Lyndon, The Exorcist ve Rosemary’s Baby gibi klasikleri ilk kez perdede izleme fırsatı bulmuştum. Bu yıl da bu geleneği sürdürdüm: Martin Scorsese’nin Scorsese sinemasından beklenmeyen bir mizaha sahip, tek gecede geçen komedisi After Hours ve Wim Wenders’in birçok şehri güzelleyen tatlı yol hikayesi Alice in the Cities’i bu seneki festivalin Cinemania bölümünde yakalayabildiğim için kendimi şanslı hissediyorum.

Festival ve nostalji demişken; Ece Vitrinel’in özellikle festival biletlerinin nostaljisinden yola çıkan “Hayallerim, olmayan biletlerim ve sen” başlıklı yazısını okumanı öneririm.

Alice in the Cities | Kaynak: İKSV

Haftaya Festival Günlüğü’nün son bölümünde, Wim Wenders ve Kōji Yakusho söyleşisinden notlarımı, Genç Ustalar bölümü ve Ulusal Yarışma filmlerine dair yorumlarımı okuyacaksın. O güne kadar, 28 Nisan Pazar günü verilecek ödüllerin hangi filmlere gittiğini de öğrenmiş olacağız. Festival devam ediyor...

Hikâyeyi paylaşmak için:
İzleme Listesi

Guadagnino’nun aşk üçgeninden Hüseyin Rahmi Günpınar’ın Cadı’sına, Petzold’un yangınından Filistin’in kırık kameralarına; bu hafta sinemalarda, evde ve şehirde izleyebileceğin birçok seçenek var.

•   Sinemalarda:

The Fall Guy | Kaynak: UIP Türkiye

  • Challengers (2024, Luca Guadagnino) 26 Nisan’da gösterime giriyor. [Fragman]
  • The Fall Guy (2024, David Leitch) 26 Nisan’da gösterime giriyor. [Fragman]
  • Cadı (2024, Erman Bostan) 26 Nisan’da gösterime giriyor. [Fragman]
  • Black Tea (2024, Abderrahmane Sissako) 26 Nisan’da Başka Sinema salonlarında gösterime giriyor. [Fragman]

•   Evde:

Wings of Desire | Kaynak: MUBI

  • Wings of Desire / Der Himmel über Berlin (1987, Wim Wenders) 26 Nisan’da MUBI’de,
  • Afire / Roter Himmel (2023, Christian Petzold) 27 Nisan’da MUBI’de,
  • Soluk (2019, Özkan Yılmaz) 28 Nisan’da MUBI’de,
  • Barbarian (2022, Zach Cregger) 2 Mayıs’ta Netflix’te yayınlanıyor.

•   Şehirde:

The Universal Theory | Kaynak: Sinematek/Sinema Evi

  • The Universal Theory / Die Theorie von Allem (2023, Timm Kröger) Goethe-Institut’un KINO 2024 seçkisi kapsamında 2 Mayıs Perşembe saat 20.00’de Sinematek/Sinema Evi’nde gösteriliyor.
  • 5 Broken Cameras (2011, Emad Burnat ve Guy Davidi) SALT’ın Kırık Kameralar seçkisi kapsamında, 27 Nisan Cumartesi saat 17.00’de SALT Beyoğlu’nda gösteriliyor.

•   Bu arada:

Eğer popüler olanları, en çok konuşulanları kaçırmak istemiyorsan:

Civil War | Kaynak: TME Film

  • 12-18 Nisan haftasında en çok izlenen film Türkiye’de (140.023 seyirci) Kung Fu Panda 4 (2024, Mike Mitchell ve Stephanie Stine), ABD’de (33.756.662 $ hasılat) Civil War (2024, Alex Garland),
  • 19-21 Nisan hafta sonunda en çok izlenen film Türkiye’de (67.102 seyirci) Kung Fu Panda 4, ABD’de (11.127.752$ hasılat) Civil War, 
  • 25 Nisan itibarıyla haftanın en popüler yapımları IMDb’ye göre Fallout (2024-..., Geneva Robertson-Dworet  ve Graham Wagner), Letterboxd’a göre ise Civil War oldu.
  • Civil War ve Kung Fu Panda 4 ülkemizde halen vizyonda; Fallout ise Prime Video’da izlenebiliyor.

BUGÜNKÜ DESTEKÇİMİZ

Nice yaşlara: Türkiye’nin Turkcell’i 30 yaşında

Herkesi birbirine bağlamaktan her şeyi birbirine bağlamaya doğru yol kateden koskoca 30 yıl, Turkcell için geride kaldı. Türkiye’nin Turkcell’i 30’uncu yaşını kutluyor. 

1994 yılında cep telefonundan ilk ‘Alo’ ile iletişim teknolojilerinde yeni bir dönem başlatan Turkcell, sadece sesli iletişim ve SMS’le başlayan hikâyesinde MMS, WAP, GPRS, EDGE, 3G ve 4.5G teknolojileri ile adım adım ilerlerken bugün; Paycell, TV+, BiP, fizy, lifebox, GAME+, Turkcell Global Bilgi, Turkcell Superonline, veri merkezleri, enerji santralleri ve daha pek çok şirketle kişilere ve endüstrilere yenilikçi çözümler sunuyor. 

  • Gelecekte: 30’uncu yılında yine bugünün ötesinde bir vizyonla hareket eden Turkcell, yeni bir stratejiyle Türkiye’nin toplumsal, ekonomik ve kültürel gelişimine katkı sağlamayı; telekomünikasyon operatörlüğündeki liderliğini korurken uçtan uca teknoloji sağlayıcısı pozisyonunu daha da büyütmeyi planlıyor.
  • Turkcellileri neler bekliyor? 30’uncu yaşını yıl boyu farklı sürprizlerle kutlamaya hazırlanan Turkcell, müşterilerine pek çok avantaj sağlayacak. Abonelerin paketindeki GB ve dakikalar ikiye katlanırken gençlere yönelik sinema ve yemek faydası gibi birçok kampanya yıl boyu devam edecek. 
  • Dahası: Tam 30 yıldır hayatı kolaylaştıran teknolojiler de bu teknolojileri kullananlar da Turkcell’le çalışıyor. Bu mesajı, bu özel yılda reklam kampanyasına taşıyan isim Kerem Bürsin oldu.

Teknolojinin olduğu her yerde Turkcell var. Her şey Turkcell’le, Turkcell herkesle çalışıyor. 

Arşivden

Langston Uibel ve Thomas Schubert | Fotoğraf: Deniz Sabuncu

Geçen sene, 42. İstanbul Film Festivali sırasında, MUBI’de bu hafta yayınlanacak filmlerden Afire’ın oyuncuları Thomas Schubert ve Langston Uibel ile  sohbet etmiştik. “Yangınlar ve Petzold sineması üzerine” başlıklı röportajı buradan okuyabilirsin.

Kaydet

Okuma listesine ekle

Paylaş

Duende

Duende

Her hafta müzik, sinema, eğlence ve sanat dünyasından söyleşiler, incelemeler, öneriler, podcast’ler ve keşif notları e-posta kutunda.

YAZARLAR

Duende

Duende

Her hafta müzik, sinema, eğlence ve sanat dünyasından söyleşiler, incelemeler, öneriler, podcast’ler ve keşif notları e-posta kutunda.

İLGİLİ OKUMALAR

Bağlantıyı kopyala

Paylaş

Yayına git

Geri bildirim ver

Hata bildir