🎎 Beşi bir yerde, Japonya’da

Fotoğraflar: Burçak Kazdal

Apartıman Yeniköy’de sohbetin çaylar kadar koyu aktığı bir kahvaltı sofrasında, Türkiye yeme içme sahnesinden bir grubun yerlerini aldığı bir hafta sonu. Laf lafı açıyor ve masadakilerden Trattoria La Scarpetta’nın kurucusu Cem Orkut, Japonya’da gidilecek yerler ve yenilecek yemeklerden bahsetmeye başlıyor. 

Derken Cem’in anlattıklarının büyüsünden çıkamayanlar bir anda kendilerini uçak biletlerini almış olarak buluyor. Bu isimler kimler mi? Cem Orkut başta olmak üzere, yemek gezgini Burak Kan, Apartıman Yeniköy’ün kurucusu ve şefi Burçak Kazdal, IWSA yöneticisi Ayça Budak, şef Esen Hünal, Vino Locale’in kurucuları şef Ozan Kumbasar ve sommelier Seray Kumbasar, Roka İstanbul’un şefi Suna Hakyemez.

Ekibin Japonya seyahati bitip de yaşadıklarını dinlediğimizde anlıyoruz ki şefler ve sommelier’lerden oluşan grubun meslekleriyle birebir örtüşen bu gezisi, arkadaşlarla bir keşif yolculuğunun ötesinde dostluklarının ve mesleki uzmanlıklarının da kutlaması niteliğinde.

Tokyo'nun canlı sokaklarında dolaşırken bir sonraki durakta kendilerini Kyoto'nun film sahnelerini aratmayan manzaralarına kaptırıyorlar. Japonya gezisi boyunca heyecan ve beklentiyi biraraya getirerek bir tarafta Japon mutfağının karmaşık lezzetlerini keşfederken diğer tarafta hareketli sokaklarda gizli kalmış noktaların izini sürüyorlar. Sonraki adımda ise geleneksel ürünler ve asırlık tekniklere tanıklık ediyorlar. Biz de 8 Mart vesilesiyle, Burçak’ın liderliğindeki ekibin kadın üyeleriyle biraraya geliyoruz. 

Beşi bir yerde; Burçak, Ayça, Esen, Seray ve Suna’dan, Japon mutfağının zengin dokusunu keşfederken, gastronomi tutkularını körükleyen keşif ruhunun ve dostluk duygusunun eşliğinde seyahatleri boyunca yarattıkları unutulmaz anıları dinliyoruz. 

^{Burçak, Suna, Seray, Ayça, Esen, Burak ve Ozan}

Burçak: Aslında hikaye, Maksut’un (Aşkar) beni bir yemek organizasyonu için gaza getirmesiyle başladı. Ben ötekini o berikini plana dahil ederken fikir babası Maksut'un başka işi çıktı, katılamadı. Ama biz öyle bir gaza gelmiştik ki duramadık ve Japonya’dayız. Sizlere soruyorum: Ne umduk, ne bulduk?

Ayça: Tokyo’nun 38,5 milyon nüfusa sahip olduğunu okuyunca büyük bir kargaşanın içine gireceğimizi düşünmüştüm ama öyle olmadı. Haritaya bakınca her yer birbirine nasıl yakın görünmüştü gözüme. Gelince anladık ki Tokyo, hem enine hem dikine çok ama çok büyük. Hedeflediğim çoğu yere gittim ama isteyip de yetiştiremediğim yerler de oldu. İkinci Dünya Savaşı sırasında bombalamaya kıyamadıkları Kyoto, halen karakterini koruyor. Gerçeküstü güzelliğine hayran kaldım!

Seray: Ben de Tokyo’yu bu denli sakin ve dingin beklemiyordum. Toplum olarak her konuda en ince detayı düşünmeleri, naiflikleri ve çalışkanlıkları beklediğim, ama görünce hayran kaldığım özelliklerinden oldu. Bir sistem kurmuşlar ve o sistemin içinde kendilerini özgürleştirmişler gibi.

Burçak: İnsan ve alan nezdinde bir metropolün ne kadar defosu varsa Tokyo’da hepsi olur, kaostan ve parlak ışıklardan beynimiz yanar diye düşünüyordum ama öyle olmadı. Türkiye'den o kadar uzaklaşmışız ki bildiklerimize hiç benzemeyen bambaşka bir sosyal kodlama bulduk. 

Sadece kendini ve gününü kurtarmak için yaşamak yerine, herkes sorumlulukları doğru oranda paylaşınca sistemin her bir bireyi rahat ettireceği gerçeğini çözmüşler. Bir örnek her şeyi açıklıyor: Restoranda yaşlı annesiyle yemek yiyen bir adam, yemeğine ketçap benzeri bir sos sıktı ve yemeğe başlamadan önce peçete alıp önce şişenin kenarlarını sonra kapağının içini iyice temizledi, düzgünce kenara bıraktı.

Esen: Japon kültürünü çok seven biri olarak hayran kalacağımı daha gelmeden çok iyi biliyordum. Tokyo’yu çok daha kaotik beklerken bu kadar düzenli ve sakin bir şehirle karşılaşmak oldukça şaşırtıcıydı. En güzel taraflarından bir tanesi ise Kyoto’ya geçtiğimiz zaman kendimizi gerçekten filmlerde gördüğümüz Japonya’da hissetmemizdi.

Burçak: Japonya’da yediklerin arasında hafızana kazınan lokma hangisiydi? 

Esen: Hem Wagyumafia hem de Yoroniku'da yediğimiz iki versiyonuyla et tartar, havyar, nori üçlemesi. Fransız mutfağına ait olan, çiğ et, taze baharatlar ve soslarla yapılan tartar, Japonya’da havyar ve nori ile ayrı bir umami noktasına ulaşmış. Fransa’ya özgü hâlinin aksine daha az malzemeyle yarattıkları rafine tat enfes! Bu yemek bana normalde hazırladığım Fransız usulü et tartara havyar ekleme ilhamı verdi.

Ayça: Wagyumafia’dan gyoza. Çıtırlığı ve içinin sululuğu hayran bıraktı. Bir de Omoide Yokocha’nun yemeklerin her biri mükemmel olmasa da 7-8 kişilik minicik ortamını yaşamak şahaneydi.

Seray: Yediğimiz birbirinden lezzetli şeyler arasında en etkilendiğim, sabah kahvaltısı için gittiğimiz Katsuo Shokudo oldu. Japonya’nın geleneksel mutfağını yaşatmaya çalışan gencecik Mai Nagamatsu’nun yeri olan bu küçük dükkan sadece 10 kişi alıyor ve  malzemesi bitene kadar açık. Kahverengi pirincin üzerindeki Katsobushi tıraşları ve miso çorbası efsaneydi. 

Soya sosu ve bonito ile fermente edilmiş arpa ve fasulye, mirin ile pişirilmiş kombu yanında verilenler tecrübeyi bambaşka bir seviyeye taşıdı. Hem umami olarak çok zengindi, hem de geleneksel Japon mutfağının başarılı bir örneği olarak benim listemin en üst sırasına yerleşti. Yemeğin sonunda Mai’nin bizim için kitabını imzalaması da çok hoştu.

Burçak: Wagyumafia’daki her şey gerçekten çok iyiydi. Ek olarak çiğ skirt steak dilimi üzerine koydukları deniz kestanesi epey lezzetliydi. Deniz kestanesini mutfağımda hep kullanmak istemişimdir. Denizden kendim çıkarıp yemeyi çok seviyorum. Narin tadı ve yapısı nedeniyle bazen limonun bile çok fazla müdahale içerdiğini düşünürüm. 

Bu arada yan yana duran iki deniz kestanesi arasında bile çok tat farkı olduğunu düşünüyorum. Cinsi, beslendiği, bulunduğu deniz tadını çok fazla etkiliyor. Bizim yediğimizin tadı çok yoğun ama temizdi ve şaşırtıcı derecede çiğ skirt steak ile de çok uyumluydu. Bir de yine oradaki dil. Dili çiğden pişirmeyi planlıyordum ama girişmeden önce gelip deneyimlemek istiyordum. Bakalım döndüğümde aynı şeyi yakalayabilecek miyim? Kyoto’da Tokuha Motonarii’de yediğimiz ankimo üzerine deniz hıyarı sosu ise unutulmazdı. 

Suna: Kyoto’da Tokuha Motonari’de yediğimiz Fugu balığı, susamlı tofu ile yapılmış dashi ve lahana çorbası, damağımda her zaman hatırlayacağım bir etki yarattı. Fugu balığının zehirli damarlarının olduğunu ve işlemesinin ustalık gerektirdiğini biliyordum ancak bu balığın tesadüfen karşıma çıkması beni çok heyecanlandırdı. Hem balığın hem de tofunun yumuşak dokusunun sıcak dashi ve lahana çorbasıyla uyumu lezizdi.

Burçak: Buraya beraber gelmemiz sizce nasıl bir fark yarattı? 

Esen: Birlikte gelmemizin en güzel tarafı hem çok ortak hem de çok farklı zevklerimizin olmasının birbirimize tanıdığı özgürlük ve yeni şeyler denemek için sunduğu teşvik oldu.

Seray: İşlerimizin ve kariyerlerimizin gastronomi alanında olması dışında herkesin ayrı bir ilgi alanı ve yeteneği olması da bu seyahati güzelleştiren unsurların başında geliyor.

Burçak: Zaten Ayça ile nereye gitsem dimağım bin kat genişliyor. Hiçbir yudumun kursağımdan öylesine geçmesine izin vermiyor. Hem aşırı eğleniyorum hem de eğitimim bedavaya geliyor. Bu durum herkese göre değil tabii, sivil bir insan bizim yanımızda olmaktan baya rahatsızlık duyabilir. Suna’nın bizim için ayarladığı Japonya’nın en eski sake brewery turu unutulmaz bir tecrübe ve eğitimdi mesela. 

Esen’in yüksek enerjisinin itici gücüyle de keşfedilen yerlerin sayısı beşe katlandı. Seray’ın yeni şeyler keşfetme motivasyonu sayesinde hep daha fazlasını bulduk. İş mi eğlenceye dönüşüyor yoksa eğlence mi işe, orası karışık. 

Suna: Ben biraraya geldiğimizde yakaladığımız ortak coşkunun, enerjinin ve fikirlerin her anımızı çok özel ve farklı kıldığına inanıyorum.

Ayça: Hepimiz yeme-içmeyi, gezmeyi, beraber eğlenmeyi ve birbirimizi seven insanlarız. Elbette hepimizin küçük de olsa egoları vardır ama birarada olunca bu egolardan arınıyoruz. Bu da uyumlu olmamızı sağlıyor. Sekiz kişi beraberken de münferit olarak da çok güzel zamanlar geçirdik. 

Burçak: Japonya’dan aldığın ders ne oldu? Neye “Bir daha asla” dersin?

Esen: Japonya’ya bir daha geldiğimde yedi günümü Tokyo’da geçirmem. 4-5 günü Tokyo’ya, bir 4-5 gün de Kyoto’ya ayırıp programıma Osaka ve Kuzey Japonya’yı da eklerim.

Burçak: Senin aksine Tokyo'ya alışveriş dışında gitmek için bir neden göremiyorum. O da Amazon’dan halledilebilir bence. Tamam tamam, minnoş belki Golden Gai barlara tıkışmak, SG Club'da Tom Yum Kick yudumlamak, Unknown bardaki deli şeyler için iki gün daha verilebilir. Gerçek Japonya tecrübesi için ilk adres Kyoto! Burası fena büyüledi beni.

Ayça: Esen’le hemfikirim. Tokyo’daki zamanı kısaltıp Kyoto gibi daha kompakt şehirlerde daha fazla vakit geçirmek. 

Burçak: Japonların hayatında görüp de kişisel ya da profesyonel yaşamına katmak isteyecek kadar sana ilham veren şeyler neler?

Esen: Düzen ve kurallar. Yaptıkları işe karşı olan azimleri, emekleri ve kendilerini sürekli olarak geliştirme ve en iyisini yapma arzuları olarak uzar.

Suna: Sadelik, estetik, kalite, saygı.

Ayça: Sadelik ve ne yaparlarsa yapsınlar, işlerine ve karşılarındakine gösterdikleri saygı. Kurallara uymazlarsa bu düzenin bozulacağını bildikleri için herkesin sorgusuz sualsiz uymasını da çok sevdim. Özetle, I LOVE JAPAN!

Burçak: Bu seyahatten unutamayacağın ve birbirimize sürekli hatırlatıp güleceğimiz bir anı sorsam ne dersiniz?

Esen: O kadar çok ki! İlk olarak Ozan Kumbasar ve benim Japonya’daki yerel bir televizyon kanalı için şarkı söylemeye çalıştığımız video ve onları izleyip saatlerce gülmemiz. Bizimle gelemeyen arkadaşlarımızın bize yolladığı videoya karşılık Japonya temalı videoyu çektiğimiz an ve sonrasında yaşananlar. SG Club'da hep beraber dışarıda otururken kahkahalara boğulduğumuz gece ve tabii ki karaokede yaptığımız gösteriler.

Burçak: Hangi birini sayacağımı bilmiyorum. Bazılarını saymasam daha iyi aslında. Ama illa birini seçeceksem Ebisu’da tren köprüsünün altından geçerken graffiti yapan birinin etrafındaki kalabalığa yaklaştık. Etrafında güvenlik çemberi olmasına karşın biz orada bakım çalışması var zannettik. 

Bardan yeni çıktığımız için algılarımız yavaşlamıştı. Sonra Esen duvarı boyayan adama yaklaştı. Sigarasından bir nefes alıp “Hayırdır? N’apıyorsun bakalım burada?” tadında bir laf etti. Sonra Esen’in sosyal medyaya koyduğu gönderiyi gören Cem Mirap “Yahu o Barry McGee değil mi?” diye mesaj attı. Meğer adam dünyanın en iyi sokak sanatçılarından biriymiş!

Suna: Tokyo’ya indiğimiz gece, Shinjuku’da girdiğimiz ilk restorandaki eğlenceli sohbet ve o geceki coşkumuz benim için unutulmaz.

Ayça: Karaokelerimiz, İstanbul’daki ortak dostlarımızın videosuna karşılık hazırladığımız cevap videomuz, Japonya’nın tuvalette ulaştığı son teknoloji Toto’yu keşfettiğimiz ilk gün Toto’yla ilgili yaptığımız geyiklerimiz…

Seray: Kimonoları giyip otelin asansöründe Burçak’la göz göze geldiğimiz o an unutulmaz. Bir de fuar sebebiyle baklava markası için Tokyo’da bulunan bir arkadaşımızın elinde baklavayla SG Club’a gelip bize sürpriz yapması ve ardından bütün SG ekibine baklava yedirmek suretiyle servisin durması da unutulmaz anlar arasında.

Burçak: Bir dahaki gelişinde koşa koşa gidip kendini kapısında bulacağın yer neresi olur?

Esen: Omoide Yokocho, oradan sıkılacağımı hiç düşünmüyorum!

Burçak: Plum liqueur için Melting Pot, vintage viskiler için Kyoto'daki Beatle Momo Bar ve Tom Yum Kick için SG Club. Yengeç kızartması için de Nishiki Market. 

Suna: Tsukiji Market, Ginza’da Matsuya Food Hall. 

Burçak: Japonya’dan kendine aldığın en güzel hediye ya da döndüğünde paylaşmak için sabırsızlandığın şey nedir?

Esen: Kappabashi’den aldığımız çorba kaseleri, gyoza tabakları, sake servisi seti, soya sos koymak için ufak kaseler, servis tabakları, ramen tabakları. Eve dönüp onları kullanmayı sabırsızlıkla bekliyorum.

Burçak: Henüz almadım gerçi ama alacağım bıçaklar, kaligrafi kalemleri, bir de ülkenin en eski sake brewery'sinde tadıp aldığım yıllanmış sake. Dönünce abim ve ortağım Murat eşliğinde birkaç meraklı dost ile “Japonya şöyle, Japonya böyle” derken içeriz beraber. 

Seray: Benim için de tadına bayılarak satın aldığımız o yıllandırılmış sake, Kappabashi’den aldığım sake seti ve restoranımız Vino Locale’in amuse bouche’ları için kullanmayı planladığım minik sunumluklar.

Suna: Siyah susam ezmesi, daifuku, bıçak ve bazı ekipmanlar.

Ayça: Sake kadehlerim, karaflarım ve tabii ki sakelerim. 

Burçak: Bu ekibi ve bulunduğumuz anı göz önünde bulundurarak "biz" ile başlayan birer cümle kurar mısınız? Hadi ben başlatıyorum: Biz beş kadın deneyim arsızıyız! Yedik, içtik, kokladık, hissettik. Çoğunu yaparken de gülmekten çatladık. 

Seray: Biz farklılıklarına rağmen birlikte inanılmaz eğlenen bir grubuz. İyi ki karar verip Japonya’ya beraber geldik.

Esen: Biz iyi ki bu kararı verip Japonya’ya gelmişiz.

Suna: Biz iyi yeme-içme deneyimleri, bol seyahat ve dostluğun peşindeyiz. Japonya’da da hep beraber bunun en âlâsını yaşadık.

Ayça: Biz Japonya hayalini birlikte gerçekleştiren, uyumlu, eğlenceli, anı yaşayan ve sonuna kadar tadını çıkaran bir ekibiz. İyi ki!

Anekdot: Ayça Budak

Japonya gezisi ekibimizin üyelerinden, Roka İstanbul’un şefi Suna Hakyemez, bizim için global Roka ekibiyle iletişime geçerek ziyaret için Sake Brewery tavsiyesi aldı. Sake’nin doğduğu yer olarak kabul edilen Imate istasyonuna çok yakın olan ülkenin en eski sake üreticisini ziyaret ettik: Konishi Fujiyama Gura. 

Konishi Fujiyama Gura, ısı kontrollü tanklarda ve modern tesislerde tüm yıl boyunca üretim yapma olanağı olmasına karşın, 1550 yılından beri sake için en doğru vakit olan kış aylarında üretim yapma geleneğini sürdürüyor. Fermantasyon oldukça serin bir ortamda 7 C civarında gerçekleşiyor. Bu nedenle geleneksel üreticiler kışın üç ay boyunca üretim tesisinden ayrılmadan bunu sürdürmek zorundalar.  

Brewery’i bize İthalat ve İhracat Müdürü Yosuke Togashi master brewer’larıyla gezdiriyor. 200'e yakın pirinç çeşidine sahip olan ülkede sake için az protein, çok nişasta ihtiva eden pirinç tercih ediliyor. Konishi bu nedenle sadece Kyoto bölgesinin Yamadanishiki adlı pirincini kullanıyor. Üretim sürecini özetlemek gerekirse; pirinçler dışındaki az nişastalı kısmı polishing adı verilen işlemden geçirilerek pirinç tanesinin ortasındaki bol nişastalı kısım kalıyor. Polishing yüzdesine göre sake’nin karakteri değişiyor. Etiketlerde görülen %70, %35, %60 gibi ibareler de bunu anlatıyor. Yıkanıp suda bekletilen pirinç taneleri bir buhar odasında yüksek sıcaklıklarda tutuluyor ardından koji mantarı yardımıyla nişastanın şekere dönüşmesi sağlanıyor. 

Sonraki adımda 7 C'de üç haftalık fermantasyon süreci başlıyor. Ortaya çıkan ürün sıvıyı ayırmak için presleniyor. Stile göre değişkenlik göstermekle beraber çoğunukla uygulanan filtrasyon işlemini sırayla pastörizasyon, en az 1 ay dinlendirme ve şişeleme takip ediliyor. 

Ziyaretimizin sonunda farklı stillerden 12 çeşit şaraptan oluşan bir tadım yapıyoruz. Her biri birbirinden etkileyici. Özellikle en yeni ürünleri olan De Ai köpüren sake ise kalbimizi çalıyor. De Ai, dışarıdan karbondioksit eklenmesiyle elde edilen gazefier’in başarılı bir örneği. Şerbetçi otuyla lezzetlendirilen bu sake, nefis bir aromatik yapıya sahip. Daha önce de köpüren sake tatmış fakat sevmemiştik. Fakat De Ai bambaşka!

Suna’ya bize bu eşsiz deneyimi organize ettiği için binlerce kez teşekkür ederiz.

Dostluk, lezzet ve macera dolu bu hikayede, şefler ve sommelierlerden oluşan beş tutkulu kadın gastronomi uzmanı; Burçak Kazdal, Ayça Budak, Seray Kumbasar, Esen Hünal ve Suna Hakyemez, Japonya'nın büyüleyici manzaralarında gastronomik bir yolculuğa çıkıyor. Seçkin damak zevkleri ve keşfe duydukları sonsuz iştahlarıyla bu isimler, Tokyo'nun hareketli sokaklarından Kyoto'nun sakin çarşılarına kadar Japonya'nın çeşitli mutfak manzaralarını deneyimlemek üzere yola koyuluyorlar. 

Japonya'nın sunduğu en leziz yemekleri ve mutfak değerlerini ortaya çıkarırken de onlara katılmamız üzere Yükselen Güneş Ülkesi'nde mutlaka not edilmesi gereken yeme-içme deneyimlerinin bir listesini hazırladılar.

Ayça Budak

En beğendiğim barlar arasında dekorasyonlarıyla ve imza kokteylleriyle fark yaratan The 50 Best Bars listesinde yer alan birkaç bar var. SG Club, gönüllerini en çok fetheden olarak listenin başında. Tokyo’daki sekiz gecenin üçünü orada geçirdik. Özellikle barın kurucusu bartender Shingo Gokan’ın Tayland zamanlarından ilhamla yarattığı kokteyl Tom Yum Kick’e hepimiz bayıldık. Ama denediğimiz her kokteylin mükemmel olduğunu belirtmek isterim. 

Bar Trench ve The Belwoods’ta Negroni, Dry Martini, Gin Tonic gibi klasikleri Japon cinleriyle denedik. Malum klasikleri iyi yapmayı başarabilen bar, tartışmasız iyi bir bardır. Golden Gai ise yanyana, küçücük barlar seçkisi sunan bir bölge. Bar Cosmos aralarında en beğendiğimiz oldu. Herhangi bir imza kokteyli yok ama klasikler konusunda çok başarılı. 

Beatle by Momo ise inanılmaz iyi müzik seçkisine sahip bir vinyl bar. Kokteylleri ortalamaydı ama çoğu müzayedelerden alınmış olağanüstü nadir viskiler tatma şansımız oldu. Mekanın sahibi bir taraftan DJ’lik yaparken bir taraftan da barı yönetiyor. Esas hayalinin ise New York’ta bir bar açmak olduğundan bahsediyor. 

Sake için gittiğimiz her restoranda farklı marka ve stilleri denedik. Özellikle Tokyo'da Wagyumafia ve Kyoto'da Motonari bu anlamda oldukça verimliydi. Bunlar dışında sake tadımı için gittiğimiz Sake Bar Doron’da farklı sake stillerini deneme şansı bulduk.

Ve şaraplar… Japonya bir şarap ülkesi değil elbette ancak hibrit üzümlerden şaraplar yapıyorlar. Delaware, Steuben gibi üzümlerin çiçeksi kokularıyla etkileyici olduğunu belirtmek isterim. Bunlar harici de uluslararası çapta başarılı kabul edilen belli markaların şaraplarını deneme şansımız oldu. Üstelik çok uygun fiyatlara. Bu noktada Japonya’da yeme içmenin birçok ülkeye göre çok ucuz olduğunu belirtmek isterim.

Burçak Kazdal

Kyoto’da yediğimiz gyoza’ların hamurlarının kıtırlığı ve ipeksiliği benim için unutulmazdı. Sonra Duck Ramen. Derin bir “Offf” çekmek istiyorum. Ebisu Tokyo’da Unknown adlı bir bar, deli deli şeyler damıtıyor. Onların uçurdukları tatları denedikçe biz de uçtuk. Kyoto’da Rocking Chair’in kokteylleri içtiğim en iyi kokteyllerdendi. Beatle by Momo ise en sempatik vinyl bar.

Esen Hünal

Omoide Yokocho, Japonya’ya ait her şeyden tadabileceğiniz, minik minik dükkanların olduğu bir sokak. Sakatatçıdan soba noodle’a, sushi’den yakitori’ye kadar her şeyi yiyebileceğiniz aynı zamanda ruhen de sizi mutlu edecek bir nokta. Fiyatlar da gayet uygun.

Seray Kumbasar

Tsikuji Fish Market gerçek bir iştah açan noktalardan. Ahtapot cipslerinden kocaman istridyelere, kalamar kıtırlarından kral yengeçlere, naturel Japon şaraplardan sakelere… Muhteşem bir çeşitlilik barındırıyor.

Suna Hakyemez

Tempuranın en iyi hâlini deneyimlemek için Tempura Motoyoshi, taze traşlanmış rafine bir katsuo deneyimi için Katsuo Shokudo, sushi için Hatsune Sushi, wagyu deneyimi için Yoroniku Azabudai Hills ve Wagyumafia, çok iyi bir kaiseki deneyimi için Kyoto’da Tokuha Motonari şiddetle önerilir. SG Club ve Trench ise Tokyo’da gittiğimiz en iyi barlar oldu.