Merhaba, takvimimde 21 Ağustos Pazar tarihi işaretli. Parkorman’da gerçekleşecek Nick Cave & The Bad Seeds konserine dört ay kaldı. O gün gelecek. Tıpkı özlemle beklenen başka günler gibi. Şimdiki benliğimde ne var peki? Kulağım Warren Ellis’le yarattıkları CARNAGE albümünde ve zihnim aylar önce not defterime sızan aşağıdaki sözlerde.
Sen zaman içinde akan özerk bir varlıksın, sadece sonsuz şimdiye demirlemişsin. Artık var olmayan bir geçmişe dönmeye veya sonsuza dek ulaşamayacağımız bir geleceği yakalamaya çalışmamalıyız, bunun yerine kendi iç eksenlerimiz boyunca şimdiki benliğimizin daha anlamlı bir parçasına seyahat etmeliyiz.
— Nick Cave

Warren Ellis & Nick Cave, Fotoğraf: Joel Ryan
🎞️ 41.İstanbul Film Festivali Ödülleri: "41 yıllık bir rüya" sloganıyla 8 Nisan’da açılış yapan 41. İstanbul Film Festivali, 20 Nisan Çarşamba gününe sonradan eklenen ek film gösterimlerinin ardından tamamlandı. 19 Nisan’da gerçekleşen kapanış töreninde de 41.İstanbul Film Festivali Ödülleri sahiplerini buldu. Uluslararası Yarışma’da Altın Lale Ödülü’nü Gaspar Noé’nin yönettiği Vortex, Jüri Özel Ödülü’nü de Karim Aïnouz'un yönettiği Mariner of the Mountains/Dağların Denizcisi kazandı. Ulusal Yarışma’da ödül alan tüm isimlere buradan ulaşabilirsin.
🍿 30 gün ücretsiz MUBI: Sinemayla kurduğumuz bağlara yeni pencereler açan MUBI’yle okurlarımıza özel bir iş birliği yaptık. Bu adres üzerinden 30 günlük ücretsiz deneme süreci başlatarak önerdiğimiz filmleri izleyebilirsin. Bu hafta listede Heartstone var.
Neler var bu sayıda?
🎬 Haftanın filmi: Heartstone
📝 Bulmaca: 41. İstanbul Film Festivali Ödülleri
📒 Odak: Loft Caz Kültür Gazetesi
💿 Haftanın albümü: Wet Leg, Wet Leg
📷 Tanışalım: Oastabis
Gün sayılan buluşmalara,
Taner
DuendeHer hafta müzik, sinema, eğlence ve sanat dünyasından söyleşiler, incelemeler, öneriler, podcast’ler ve keşif notları e-posta kutunda.

Film: Hjartasteinn / Heartstone
Yönetmen: Guðmundur Arnar Guðmundsson
Süre: 129 dakika
Jenerik: Nordik sinemanın son yıllardaki yükselen isimlerinden olan yönetmen, senarist ve yapımcı Guðmundur Arnar Guðmundsson’un 2016 tarihli ilk uzun metrajlı filmi, Venedik Film Festivali’nde Kuir Aslan kazanmış, Selanik Film Festivali’nde Jüri Özel Ödülü’ne layık görülmüştü.
Yönetmenin yeni filmi Berdreymi / Beautiful Beings’i de Berlin’deki prömiyerinin ardından geçtiğimiz hafta şehre uğrayan 41. İstanbul Film Festivali’nin Dünya Festivallerinden bölümünde izleme fırsatı bulduk. İzlanda’daki küçük bir balıkçı kasabasında geçen büyüme hikâyesi Heartstone, o küçük yerde yaşamanın zorluklarıyla boğuşurken aşkı keşfeden ve üstelik biri diğerine karşı beslediği romantik duygularla başa çıkmaya çalışan iki yakın arkadaşın yaz günlerine odaklanıyor.
Neden izleyelim?: Büyüme sancılarını ve benlik çatışmalarını iliklerinizde hissetmek için. Heartstone, herkesin belli kalıplara göre yaşadığı bir yerde farklı olmanın yarattığı korkuları ve buhranı etkileyici bir şekilde anlatırken bir yandan da ergenliğin yerinde duramayan enerjisini ve bu dönemde kurulan dostluk bağlarının gücünü yansıtıyor.
Yönetmen, kendi çocukluğundan, büyüme hikâyesinden ve büyüdüğü Borgarfjörður Eystri kasabasından izler taşıdığını söylediği bu filmdeki gibi bir yerde büyümek hakkında şöyle diyor:
O kasabada yetişkinlerin biraz içine kapanık olduklarını, mutlu olmadıklarını hissederdim. Ve gençlerin de büyümeye başladıkça böyle hissettiğini… Orası onlar için küçük gelmeye başlar, oradan gitmek isterlerdi. Tüm arkadaşları er ya da geç oradan gideceği için yalnız hissederlerdi.
Heartstone, bir yandan bu hissi üzerinde bir yük gibi taşırken bir yandan da kendilerini bulmaya ve dostluklarını korumaya çalışan iki çocuğun hikâyesini anlatıyor. Tabii ki fonuna İzlanda’nın muhteşem doğasını alarak.
Nerede izleyebilirsin? Heartstone, 21 Nisan’dan beri MUBI Türkiye kataloğunda yer alıyor. MUBI'nin Duende okurları için hazırladığı bu bağlantı üzerinden 30 günlük ücretsiz deneme süreci başlatarak önerdiğimiz filmleri izleyebilirsin.

Duende Bulmaca #8 | 41. İstanbul Film Festivali Ödülleri
Tematik bulmaca serimizde sırada 41. İstanbul Film Festivali Ödülleri var. 20 Nisan'daki ek gösterimlerin ardından gelecek sene görüşmek üzere uğurladığımız festivale dair hazırladığımız sorular bu sefer ödül töreninden. Festival takipçilerini bulmacamıza alalım.
Bulmacayı bu bağlantıyı kullanarak dilediğin kişiyle paylaşabilirsin. Tüm soruları cevapladığında Duende’nin Twitter veya Instagram hesaplarını etiketleyerek ya da bu e-postaya yanıt vererek bize iletebilirsin. Bekliyoruz. 👀
Nostaljik mi yoksa zamansız mı?: Loft Caz Kültür Gazetesi
"Loft, yalnızca cazdan bahsetmesin ve cazın değdiği, hissedildiği ve alanının neredeyse sınırsız tınladığı bir düşünce üzerine kurulu olsun istedik."

Bu hafta Moda’da bir plak dükkânının, Outro Music Store’un misafiriyim. Ancak odağımızda bu plak dükkânı yok. Outro vesilesiyle hayata geçirilmiş bir caz kültür gazetesi var: Loft. Loft Caz Kültür Gazetesi’nin fikir mimarı ve yürütücülerinden Eray Düzgünsoy’la dijital-baskın bir kültür sanat dünyasında gazete fikrini, Loft’un içeriklerini, yazarlarını, tasarımını, gelecek planlarını konuştum.
Loft önümüzdeki günlerde yayımlanacak nisan sayısıyla birlikte 7. kez okurlarıyla buluşacak. Onu —en azından günümüz Türkiyesinde— eşsiz kılan tek yanı basılı formata yönelik kurgulanmış, geniş odaklı bir caz gazetesi olması değil; okurlarına ücretsiz dağıtılıyor olması. Hem de artan kâğıt ve baskı maliyetlerine, sıkı yazar kadrosuna, incelikle dokunmuş tasarımına rağmen!
İstanbul, Ankara, İzmir, Bursa ve Eskişehir’de çeşitli kitapevleri, kafeler ve plak dükkânlarında Loft’a denk gelmeniz mümkün — güncel listeye buradan ulaşabilirsin. Bu şehirlerin ve mekânların sayısı, ilk günden bu yana giderek arttı ve artmaya da devam ediyor.
Loft’un okurlarından talebi, gazetenin sürdürülebilirliğine destek olmaları. Başta Loft’un her yeni sayısını okumak ve onun ekosisteminde olup bitenleri takip etmek. Ardından daha fazlasını yapmak isterlerse sosyal medya kanalları aracılığıyla Loft’a ulaşmak ve belki de çeşitli iş birlikleri yapmak.

Eray Düzgünsoy, Outro Music Store
Dijital kültürün bu kadar baskın olduğu bir dünyada ve bu kadar niş bir konuyla bir dijital yayın olmaktansa basılı bir gazete olmayı tercih ediyor Loft. Neden basılı? Neden gazete?
Loft’un bir "gazete" olmasının, ilgilendiğimiz müzik türüyle bir ilişkisi vardı. Biz bu gazeteyi kurarken aslında caz dünyasının —en azından Türkiye’de gördüğümüz caz dünyasının— belli başlı konulara pek değinmediğini ve bu alanın çok fazla elitize edildiğini düşünüyorduk.
Hazırladığımız yayının, nesne olarak gazete olması da biraz o elitizasyonu kırmakla ilgiliydi. Çünkü gazeteyi alırsın, okursun, katlar cebine koyarsın, fırlatırsın — yani onunla ilişkin bir dergi ilişkisi gibi değildir; yemeğinin altına koyarsın, cam silersin. Böyle bir obje. Bu tam da aslında cazın 1950’lerde 1960’larda bize verdiği hislerle alakalı bir şeydi.
Aynı zamanda gazete, Outro’daki nesnelerin tamamlayıcısı gibi. Biri geliyor, plak alıyor, kitap alıyor, onların yanında bir de gazete veriyoruz. Öte yandan dijital medyada uzun yazıların okunurluğu zor. Loft’ta yazılar uzun. İnsanların Loft’u okurken telefonu bırakmasını istedik.
Loft’un renk teması her sayıda değişiyor. Bu renkler gazetenin içeriğine de yansıyor mu? Renklerin tematik bir temsiliyetleri var mı?
Evet! Bu ikinci sayıdan sonra oluştu. Her sayıda iki renk kullanıyoruz — siyah ve bir renk daha. Renklerin konu içerisinde temsiliyeti zaman içerisinde oluştu. Örneğin ocak sayısında Ryo Fukui’nin Scenery albümünün kapağı vardı, o kapak kırmızıydı; Polish caz ve Japonya'nın dünyasıyla alakalı çok fazla içerik vardı, o ayın rengi kırmızı oldu. Ama tabii bunlar çok yüzeysel temsiller. Sosyal mesaj verecek temsillerden uzak durmaya çalışıyoruz. Bunlar sadece içeriklerin bizi taşıdığı renkler.

Loft renkleri, cazın renkleri
Loft bir “caz-kültür” dergisi. Loft’u neden böyle tanımlıyorsun? Sadece cazdan ve onun kültüründen mi bahsediyor Loft?
Loft’u bir “Caz gazetesi” olarak adlandırmak istemedik. Loft, yalnızca cazdan bahsetmesin; cazın değdiği, hissedildiği ve alanının neredeyse sınırsız tınladığı bir düşünce üzerine kurulu olsun istedik. Örneğin bir resmin içindeki caz öğesinden de bahsedebiliyoruz. Standart bir caz dergisinin takip etmediği, biraz daha kıyıda köşede kalmış işlere daha fazla önem veren bir şey olsun ki, insanlara “Böyle de bir şey varmış,” dedirtebilsin istedik.
Loft'u şimdiye kadar anlattıklarından yola çıkarak biraz kapalı bir yapı gibi anlıyorum. Dışarıya açılmak için çok büyük bir çabası yok, sosyal medyada çok aktif ve görünür olmak gibi bir derdi yok. Peki Loft Caz yazarlarını nasıl buluyor? Loft’un içinde çok ciddi bir çeşitlilik var, hem konu hem de yazar kadrosu bakımından. Sahnelerde izlediğimiz, seslerine aşina olduğumuz yazarları da var, belki ismini daha önce duymadığımız yazarları da. Bu topluluk, bu çeşitlilik nasıl oluştu?
Açıkçası bu baştan beri zaten hedeflediğimiz şeydi. Öncelikle gerçekten yazısına, çizgisine, dinlediği şeylere saygı duyduğumuz, sevdiğimiz pek çok dostumuz vardı, onlardan talep ederek başladık. “Böyle bir şey oluşturmak istiyoruz, siz de yazılarınızla bize eşlik eder misiniz?” diye sorduk. Bu kadroda eski yazarlar, sıkı müzik dinleyicileri, radyocular, şarap eksperi var.
Bunların ortak noktası gerçekten konuyu yakaladıkları yer açısından tam da Loft’un istediği çizgiyi oluşturacak bir palette. Fakat biz zaten şunu biliyorduk: Bir süre sonra elimize bu malzeme basılı hâlde geçtikten sonra dağıtacağımız bir sürü insan olacaktı, onlar içerisinden de bizim bilmediğimiz bir sürü insan da bizimle iletişime geçecekti. Aynen de böyle oldu.

Loft, Ocak 2022 sayısı
Biraz da etkinliklerden bahsedelim. Loft’un irili ufaklı birtakım etkinlikleri oldu, bundan sonra da olmaya devam edecek. Şimdiye kadarki etkinlikler nasıl geçti? Bundan sonraki etkinlikler için neler planlıyorsunuz?
Öncelikle Loft, bir Outro Music Store yayını. Outro’da Loft’la alakalı çok sayıda küçük buluşma yaptık; yazarlar buluştu, arada bir kendi içimizde yeni sayıları kutladık. Şimdiye kadar iki konser gerçekleşti. İlkinde Serkan Emre Çiftçi, diğerinde de yakın zamanda Konstrukt ve Cem Tan Kuintet çaldı. Hayallerde Loft’un 2-3 günlük bir festivali de var örneğin.
Bir yandan da Loft Sessions başlığında, yine Outro’da söyleşiler yapıyoruz. Şevket Akıncı’yla ve Şenol Küçükyıldırım’la beraber birer röportaj yaptık. Bu söyleşilerde müzisyenlerle illa yeni bir albüm veya yeni bir kitap üzerine konuşmak değil; o albümler ya da kitaplar vesilesiyle müzisyenin dünyasını anlatan içerikler üretmek istiyoruz.
“Köprüde Buluşmalar: Diziler” seçkisi OGM Pictures tarafından ödüllendirildi

Nisan ayının heyecanlı günleri, 41. İstanbul Festivali sona erdi. Festival, bizleri yine sayısız filmle buluştururken sinemaya dair nice güzel etkinliğe de ev sahipliği yaptı.
Türkiye’den ve komşu ülkelerden yapımcı, yönetmen ve senaristleri, uluslararası sinema profesyonelleriyle buluşturmaya gönül veren Köprüde Buluşmalar da onlardan biriydi. OGM Pictures sponsorluğunda düzenlenen “Köprüde Buluşmalar: Diziler” atölyesinde bu yıl altı dizi projesi yer aldı.
Nedir? Türkiye’den geliştirme aşamasındaki dizilerin üretim ve uluslararası ortak yapım potansiyellerini geliştirmek amacıyla düzenlenen “Köprüde Buluşmalar: Diziler” atölyesine seçilen projelerin yazar, yönetmen ve yapımcıları uluslararası dizi ve televizyon profesyonelleriyle bire bir toplantılar gerçekleştirme şansına sahip olurken atölye kapsamında gerçekleşen eğitimlerle seçkide yer alan projeleri geliştirmek adına çalışmalar yapıldı.
Neler oldu? Eğitimlerin ardından atölyeye katılan projeler arasından Kıyı, yaratıcı hikâyesi, yenilikçi yaklaşımı ve güçlü karakterlerinden dolayı OGM Pictures Özel Ödülü’ne layık görülürken iklim krizine pedagojik ve insani bir yaklaşım sunan Zaman Yolcusu Kreta da OGM Pictures Mansiyon Ödülü’nün sahibi oldu. Martina Bleis, Murat Uyurkulak ve Zeynep Güney Tan’dan oluşan jüri tarafından belirlenen ödülleri, kazananlara OGM Pictures CEO’su Erdem Seçkin takdim etti.
Güler yüzlü ve pasif agresif
Wet Leg’in geniş bir yelpazede farklı dokulardan beslenerek kendi bütünlüğüne ulaşmak için çıktığı yolculuğun ilk adımına eşlik ettik.

Albüm: Wet Leg, Wet Leg
Süre: 36 dakika
Plak şirketi: Domino Records
Kartonet: SXSW’in 2022 edisyonunun gözdesi Wet Leg, müzik dünyasında yer edinmek için ilk stüdyo albümünü yayımlamasına bile gerek duymadı. İlk teklisiyle birlikte Domino’nun radarına takılan ikilinin kariyer grafiği düzenli olarak yükselişteydi. Tabii ki bu yükselişi taçlandırmak gerekiyordu. 36 dakika gibi bir sürede ilgili kulaklarda yerini sağlamlaştıracak bir başlangıç yapmaktan geri kalmadılar.
Her saniyesi ve kompozisyonuyla bir post-punk eseri Wet Leg’in prodüktör koltuğunda türün en dikkat çeken prodüktörü Dan Carey yer aldı. Fontaines D.C’den Squid’e, Black Midi’den Kae Tempest’e birçok harika ismin albümünde de görev alan Carey’nin dokunuşları net bir şekilde duyulmakla kalmayıp şarkıların viral olacak kadar geniş kitlelere ulaşmasını sağladı. Carey’nin önerisiyle bas gitarların çıktığı nokta, bu enstrümanı dinlemeyi seven müzikseverler için işitsel bir ziyafet. Chaise Longue ve Wet Dream, grubun hem yükselişini hem de yerini sağlamlaştırmasının birer örneği. Ancak bu ikilinin yanında Convincing ve Oh No gibi şarkıların payı da küçümsenmeyecek boyutlarda.
Albümün yazım aşamasında Rhian Teasdale’ın, Hester Chambers’a göre daha aktif olduğunu söylemek lazım. Şarkıların tamamında imzası bulunan Teasdale, 6 şarkıyı tek başına ortaya çıkardı. Hemen hemen hepsinde görülen gençlik ve aşk teması, Loving You, Too Late Now’ın sözlerinde derinlik de kazanmış.

Wet Leg, Wet Leg
Neden dinleyelim?: Geçtiğimiz sene bu zamanlarda ilk albümünü çıkaran Dry Cleaning’le çok yakın bir çizgide Wet Leg. Bir renk paleti düşünecek olursak Dry Cleaning’in müziğindeki öfke siyaha yakın koyu renklerde, Wet Leg’in öfkesi beyazla gri arasında. Dry Cleaning kadar agresif olmadıklarını söylemek lazım. Hatta yer yer pop müziğe de yakınlar. Böyle olunca da daha tahmin edilemez ve oyuncaklı bir müzikle karşılaşma şansımız oldu. Ur Mum’daki çığlıktan tutun I Don’t Wanna Go Out’un asıl riffinin David Bowie’nin The Man Who Sold The World’e öykünmesine…
Grubun geniş bir yelpazede farklı dokulardan beslenerek kendi bütünlüğüne ulaşmak için çıktığı uzun yolculuğun ilk adımına eşlik ettik. Ki 10 günlük süre zarfında Avustralya, İskoçya ve Birleşik Krallık listelerinde bir numaraya ulaşmaları bunun somut örnekleri. Hemfikir olunan bir nokta varsa bu da albümün yıl sonu listelerindeki yerini sağlamlaştırdığı.
Teasdale-Chambers ikilisinin müziğindeki en değerli noktanın kendilerini ciddiye almayıp yaptıkları işle eğlenebildiklerini gösterebilirim. Öyle ki grubu dünyaya tanıtan şarkı Chaise Longue’un klibinin yapım aşaması bunun endirekt örneklerinden. Sadece 50 sterlin harcadıkları klibin tamamı cep telefonuyla çekilmiş; bununla yetinmeyen Rhian Teasdale, klibi Final Cut programının 1 haftalık ücretsiz versiyonuyla kurgulamış. Sahnede ve kayıtlarda birbirlerine güldüklerini, hata yapmak gibi bir düşünceleri olmadığını duyup kendilerine güvenin nedenini anlayabiliriz.
Ne diyebiliriz ki? Harikasınız arkadaşlar. Lütfen böyle devam edin, ihtiyacımız var.
Benzer işler: Dry Cleaning, New Long Leg & Eagles of Death Metal, Death by Sexy.
Oastabis
Oastabis'le tanışma notları: Alewya, Men I Trust, 18. yüzyıl İngiliz mutfağı, sarılmak.

Kimdir?
Müzik ve duyguları görüntüye dönüştürmekle ilgileniyorum. Alakasız insanları ve bağlamları birbiriyle tanıştırmaktan keyif alıyorum.
Ne dinler?
Şu ara Alewya, BEA1991, Men I Trust, 90 BPM, ve bazı beğendiğim insanların duygu bazlı hazırladığı çalma listeleri. Birisi burada.
Kimi takip eder?
Özellikle işlerini merak ettiğim sanatçılar dışında, sosyal medyada dümdüz ve kendi hâlinde tanımadığım insanları görmeyi seviyorum. İsimlerden ziyade kavramların ve durumların peşindeyim.
Ne izler?
Genelde kendi hâlinde yalnız vakit geçiren insanların gündelik hayat içeriği ürettiği YouTube kanalları; uğraştığı şeyin nerd'ü olan herhangi birileri; 18. yüzyıl İngiliz mutfağından bahseden bir topluluk gibi birbirinden kopuk şeyler bir arada ilgimi çekiyor. Özellikle zihnim boşsa enerjimi MUBI'de takılmaya yönlendiriyorum.
Ne okur?
Düşünce yazıları, psikoloji, bilim ve "Bakarım bi' ara," diyerek not ettiğim şeylerden o an en ilgimi çeken konuya günler harcayabiliyorum. "Yaşamak" konusu uzundur — enine boyuna gündemimde.
Neyi tekrar eder?
Hayal kurmayı, sarılmayı ve yeni insanlarla tanışmayı.






